IИDIEVIDI

backtoblogger

2011-06-04T13:22:00.000+04:00

აი პაროლი აღვადგინე, შემოვედი და მაინცდამაინც ახლა გამიქრა და გამეფანტა ყველაფერი, რისი დაწერაც მინდოდა. გადავეჩვიე ალბათ, თან კიდევ არც კი მეგონა თუ დავრუნდებოდი ოდესმე აქ..ჩემი ბლოგი სადღაც ინტერნეტის ხლართებში ჩაიხლართებოდა და საუკუნეში ერთხელ შემთხვევით მოხვედრილ სტუმარს უმასპინძლებდა ალბათ. მაგრამ როგორც ჩანს ეს დრო ჯერ არ დამდგარა..

ბოლო პერიოდში ყველაზე მეტად ის მაკვირვებდა, რომ თითქმის ყოველდღე ჩემს მეილზე მომდის პოსტზე ახალი კომენტარები..თავიდან არ ვაქცევდი დიდად ყურადღებას, თუმცა კი მსიამოვნებდა..მაგრამ რახან ამან სისტემატიური ხასიათი მიიღო, ვთვლი, რომ უნდა გავაგრძელო წერა..თუნდაც ერთი ადამიანი იყოს მხოლოდ, ვინც ინტერესით ჩაიკითხავს ჩემს მოსაზრებებს.

სულ ცოტა ხანში ვეცდები დავწერო ის, რაც შარშანდელი ნოემბრიდან დღემდე გადამხდა. ეჭვი მაქვს ბევრს ვერაფერს გავიხსენებ იმიტომ, რომ გაფანტული სკლეროზივით რაღაც მჭირს, მაგრამ ვეცდები მაინც .

თავს ზემოთ ძალა არაა

2010-11-08T21:17:00.001+04:00

სასწაულად არ მიყვარს ჩემი თავი ასეთი..და მგონია რომ სხვებსაც თავს ვაბეზრებ ან კიდევ პირიქით გონიათ რომ მკიდიან და მერე თავისთავად ვეღარ მიტანენ..

"ასეთს" ანუ როგორს? დილიდანვე საწოლიდან ძლივს რომ წევს თავს, მთელი დღის განმავლობაში რომ შია და საჭმლის მეტი ტვინში არაფერი სხვა აზრი არ გააჩნია, ფეხით სიარული რომ ეზარება, ძლივს დაიზლაზნება ქუჩაში, აღარც ხალხს ათვალიერებს, არც მუსიკას უსმენს, საერთოდ არაფერი აინტერესებს, ინტერნეტიც კი აღარ აინტერესებს, არც გადაცემები, არც რეალური შოუები, არც სერიები, არც ინტერნეტ-გამოცემები, არც ფოტოების დათვალიერება, არც თეგები, არც ფოტოების გადაღება, არც ლამაზად ჩაცმა, არც სარკეში ჩახედვა..ასეთ მე'ს ყველაფერი აღიზიანებს..დილიდანვე ძალით იღიმის და საკმარისია ერთი ზედმეტი სიტყვა ან თუნდაც გამოხედვა, რომ ღიზიანდება და ან ცრემლებით ევსება თვალები ან კიდევ სურს რომ არ არსებობდეს საერთოდ ამ დედამიწაზე..

რთულია ასეთი პერიოდის გადალახვა, ყველაზე შემაშფოთებელი კი ის არის, რომ როდესაც ასეთი პერიოდები დგება ხოლმე, ყოველ ჯერზე უფრო და უფრო გამძაფრებულია, უფრო მეტად ვიდრიკები და მერე უფრო მეტად მიჭირს ასეთი კონდიციიდან გამოსვლა..ყველაფერთან ერთად ვიკეტები, ნაჭუჭში შევდივარ და იქიდან შეიძლება სულაც ვერაფერმა ვეღარ გამომიყვანოს. ყველანაირად ვცდილობ როგორმე გადავაგორო ეს დღეები, თუმცა გეგონება ჯინაზე მაინცდამაინც ყველაფერი ახლა ემთხვევა ჩემს საწინააღმდეგოდ, ან კარგი თუნდაც ნუ ვიქნები ასეთი პესიმისტური, რეალურადაც რომ შევაფასო სიტუაცია ვერაფერს ვხედავ კარგს..ყველაფერი თავზე მენგრევა და მეშლება..ძალიან მიჭირს და არ მიყვარს ხოლმე ასეთი პოსტების გაკეთება, მაგრამ ასე ითხოვს ჟამთაღმწერლობის პრინციპები.

ეს მუსიკა ხომ ჭკუიდან გადამიყვანს საბოლოოდ... მაინცდამაინც ახლა მომინდა ისეთი რაღაცეების ჩართვა, რასაც ბედნიერი ვუსმენდი ხოლმე..და სამმაგად მტკივა თუ მეტი არა.

სანამ მილიონერი გავხდები ანუ მორიგ ჩიხში მომწყვდეული მე

2010-11-05T22:37:00.000+04:00

რაღაც უნდა დავწერო..სიტყვები თავისით მოდის ტვინში, მაგრამ მერე იქ ირევა, ერთმანეთში იზილება და გამოდის ერთი დიდი უსარგებლო ხროვა, რომელიც მეც კი არაფერში მჭირდება და სხვას ხომ მითუმეტეს.

დღეს სამსახურიდან რომ გამოვედი და ჩქარი ნაბიჯით გამოვემართე სახლისკენ, ყურსასმენების ამოღება და მუსიკის ჩართვაც კი არ მომინდა..რაღაცნაირად ღიმილიანად მოვეშურებოდი..გზაში ლოტოს ბილეთი ვიყიდე..ჩვევად მექცა ყოველ სამშაბათსა და ხუთშაბათს გზაში ციფრების მოფიქრება, მობილურში დამახსოვრება და შემდეგ ამოჩემებულ ჯიხურთან მისვლა.."ფორტოჩკაში" მჯდარ პუტკუნა გოგოს ჯერ გამარჯობას ვეუბნები, ვუღიმი, შემდეგ ფანქარს ვიღებ და ციფრებს ვამუქებ..ამ პროცესამდე და პროცესის შემდეგაც წარმოვიდგენ როგორ ყრის ლოტოტრონი ჩემს მიერ არჩეულ ციფრებს, როგორ ემთხვევა ექსივე ციფრი, როგორ ვხდები მილიონერი და შემდეგ რა რეაქცია მაქვს ან საერთოდ რა ხდება მოგების მეორე დღეს. სცენარი ხშირად იცვლება, ყოველი თამაშის შემდეგ ხდება მოდიფიკაცია, თუმცა რამდენიმე პუნქტი უცვლელი რჩება, ანუ ის, რომ მოგების ნაწილს სამსახურში დავაბანდებ, პარტნიორი გავხდები და როგორც კი სამსახურის ამბებს მოვაგვარებ, ვიზებს ავიღებ და საქართველოდან წავალ..თუმცა მანამდე უნდა მოვასწრო და რამდენიმე ათასი დავურიგო ახლობლებს, ნათესავებს, ვინც ჩემს გარშემო ყოფილა, ვინც მყვარებია..მეგობრებს ალბათ ასეული ლარებით დავასაჩუქრებ..წარმომიდგენია როგორი ბედნიერი ვიქნები მათ გახარებულ სახეებს რომ დავინახავ.. მაგრამ წასვლით მარტო წავალ, სადმე გადავიკარგები, ჯერ კუნძულზე ბუნგალოში ვიცხოვრებ რამდენიმე კვირა ან თვეც კი..მერე მეგალოპოლისებს შემოვივლი..

გადავიღებ ფილმს ჩემს ცხოვრებაზე, იმაზე თუ როგორი იმედგაცრუებული ვიყავი, როგორ აღარ მინდოდა არაფერი, როგორ არ მაინტერესებდა ის, რაც ხდებოდა ჩემს გარშემო, როგორი გარიყული ვიყავი მიუხედავად იმისა, რომ მუდამ ხალხში ვტრიალებდი, რა მაკლდა და რა არ მაკმაყოფილებდა.. იმასაც არ დავივიწყებ ყველაზე დიდი ჩავარდნების დროს როგორ ვსეირნობდი ქუჩაში სამსახურის წინ ან მერე მისავათებული და როგორ ვაკვირდებოდი ადამიანის ფეხსაცმელებს, როგორ ვხედავდი ადამიანების ნაცვლად მათ მოსიარულე Fეისბუქის პროFაილ Fოტოებს..

მაგრამ ახლა, სანამ ის ბედნიერი მილიონერი გავხდები, რომელიც მომავალში მელოდება, გაყინულ ოთახში ვზივარ და ჩემს 10 წლის წინანდელ მონიტორს შევცქერი, რომელსაც ყველანაირი ვუნახივარ, რომლის მიღმაც ჩემი ბევრი სიყვარული ინახება და რომელიც თითქოს ძალიან ჩემია მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი უშნო და გამობურცულია და მიუჩვეველზე თვალებსაც მტკენს უკვე.

მორიგ ჩიხში ვარ შესული და აზრზიც არ მიჩნდება იმის შესახებ, თუ როგორ გამოვძვრე..მორიგი გამოსავალი მჭირდება..არა, მილიონერობა ეს კია გამოსავალი, მაგრამ რომ ვეღარ დაველოდო? მოთმინებამ რომ ქუდი დაიხუროს, კარები გაიკეტოს და დამტოვოს მარტო ჩემს არაადეკვატურ თავთან? იფიქრე თავო ჩემო, გამოსავალი გჭირდება და თან იმაზე მალე, ვიდრე შენ გგონია.

მომწონებია

2010-11-04T14:45:00.001+04:00

მომწონებია ბიჭი .. მსახიობი, ბიჭი მოდელიც აქა–იქ, ბიჭი ძალიან "სვეცკი" და "ლამაზი", ბიჭი შავგრემანი და ჯმუხი, ბიჭი თეთრი, ბიჭი ყვითელი, ხორბლისფერი, ხუჭუჭა, სწორთმიანი..ბევრნაირი.. მომწონებია ხმით, ცხვირით, ტუჩებით, ლაპარაკით, სუნით...

და ახლა ისეთი მომწონს რომ არცერთ კატეგორიაში არ ჯდება და ამავდროულად თითქოს ყველას ერგება იმდენად რეალურია..რეგულარულად ვხედავ, ველაპარაკები, ვუსმენ..რომ ვუფიქრდები, რაც თითქოს ჩემთვის მთავარი პრიორიტეტები იყო, არცერთი არ აქვს: არც ხმა აქვს გადასარევი და არც სუნამოს სუნი მიგრძვნია ისეთი, რომ გული აფართხალებილიყო.. და მაინც ძალიანზე ცოტა მეტად მომწონს.. და ისე ხომ არ ვიჩენ ხოლმე ინიციატივას, მაგრამ ახლა ვერცერთი პროცენტით ვერ გამოვავლენ, გამორიცხულია და რჩება ორი ვარიანტი: ერთი ის, რომ თვითონ მიხვდეს რამენაირად და გააქტიურდეს ან კიდევ ყველაფერი გაგრძელდეს ასე კიდევ თვეები..მეორეში უფრო მაქვს გამოცდილება, მაგრამ მაინც მინდა მჯეროდეს რომ ცხოვრება ცვალებადია

მოღუშულ ნოემბერთან ერთად მოსული პოსტი

2010-11-01T20:40:00.005+04:00

1 ნოემბერი, თითქოსდა არაფრით ღირშესანიშნავი დღეა ჩემთვის.. არც თარიღია განსაკუთრებით გამორჩეული, არც რაიმე მეტად მნიშვნელოვანი მოვლენა მახსენდება, რომელიც ამ თვის რომელიმე რიცხვთან უნდა იყოს კავშირში და შესაბამისად დღევანდელი დილაც მეტად უემოციოდ დაიწყო..თუმცა რატომ გადავხტი დილაზე, როდესაც გუშინ ღამის თორმეტი საათიდან შევეგებე ნოემბერს, თანაც არცთუ ფხიზელი.. არა, ალკოჰოლი არაფერ შუაშია, საქმე კვლავ ჩემს უძილობას ეხება.. ადრე ეს დამოკიდებული იყო ჩემს კვებაზე, ახლა უკვე ტოტალურად უსაშველო მდგომარეობაში ვარ..ამიტომ აქვე ერთ გულწრფელ რჩევას მოგცემთ მათ, ვისაც ჯერ კიდევ ხელი. არ აუღია საკუთარ მრთელ ჯანზე, ანუ ჯერ ერთი არ იშიმშილოთ და ნუ მოიშლით იმ სიამოვნებას ძილის წინ რაიმე მაინც დაღეჭოთ და გადაყლაპოთ იმისთვის, რომ მშიერმა კუჭმა ძილი არ დაგიფრთხოთ, მეორეც ნებისმიერ ხერხს მიმართეთ გარდა საძილე აბებისა. მართალია, დღესდღეობით თავს არც წამლებზე დამოკიდებულად ვთვლი და პრინციპში არც ვარ, მაგრამ ფაქტია რომ გავზარმაცდი და აღარ მინდა ლოგინში "ცხვრების დათვლა" უსასრულობამდე, აბები კი ამის აუცილებლობას 99%-ში სპობს..სამაგიეროდ მე საკუთარ თავზე მეცინება, რადგან ძილს ვყიდულობ, თუმცა არა სიზმრებს.. საძილედალეულზე იშვიათად რამე მესიზმრებოდეს, ან არც კი მახსოვს ხოლმე თუ ვნახე სიზმარი. ხოდა ეს ყველაფერი იმას მოვაყოლე, რომ გუშინ "წამლით მთვრალი" ვიყავი, რაც ხშირად ხდება ხოლმე იმიტომ, რომ ისე შევდივარ ე.წ. ჩემებურ ტრანსში, ვერც კი ვგრძნობ ხოლმე..და გუშინაც რაღაც არაადეკვატურობებს ვფიქრობდი და ვწერდი, რაც დღეს დილიდანვე მოვაშთე იმიტომ, რომ მივხვდი ზედმეტად გარეკილი ადამიანის ნაწერი იყო. და კიდევ ერთხელ შევპირდი ჩემს თავს, რომ აბის დალევის შემდეგ ყოველგვარად შევზღუდავ, უფრო მეტიც, დავბლოკავ ყველანაირ სოციალურ ინტერაქციას ან მის მცდელობას სხვებთან! ამჯერად მაინც გაამართლებს იმედია.

სამაგიეროდ, ალკოჰოლით გაჟღენთილი საღამოების მერე საძილე აღარ მჭირდება..ნუ კი მჭირდება, მაგრამ ვერიდები და ალკოჰოლსაც პლაცებოსნაირი ეფექტი აქვს, როცა მივაღწევ საწოლამდე (სახლში მოსვლის მერე ერთი-ორი საათის მერე მაინც), ვითიშები, სამაგიეროდ არის აქ უარყოფითი დეტალიც: ღამეში მინიმუმ 5-ჯერ მაღვიძებს წყურვილი და რამდენ ბოთლ ნაბეღლავს ვცლი ვერ დავთვლი, როცა ნაბეღლავი მთავრდება, ჩემი საძულველი წყლის დალევა მიწევს და დავბორიალობ ხოლმე და დილითაც რასაკვირველია ჩემი შინაგანი ავტომატური მაღვიძარა არ იზარებს და მაღვიძებს ისე, რომ ძილის შებრუნება შეუძლებელია.

ცოტათი იმედი გამიცრუა ჰელოუინმა, რომელსაც გურუში შევხვდით..შარშანდელთან შედარებით სიტუაცია დრამატულად შეიცვალა..შესვლამდეც კლუბთან რომ გავიარეთ პატარა ბიჭ-ბუჭები შევნიშნე და უკვე წარმოვიდგინე შიგნით რა დამხდებოდა.. მუსიკამაც რაღა დავმალო და დიდად არ აღმაფრთოვანა..Evil Nine-თან პარალელის გავლაც კი შეუძლებელია..ბრეიქბითი ბოლოს პირდაპირ ტვინში მირტყამდა იმიტომ, რომ მე მგონი ერთ-ერთი ყველაზე გვიანი სტუმრები ჩვენ შემოვრჩით..ყველაზე ცუდი კი ის იყო, რომ ნახევრად ფხიზელ-დაალკოჰოლებულ მდგომარეობაში ვიმყოფებოდი, არც აქეთ და არც იქით.. დღეს უკვე ვნანობ, რომ სხვა ადგილზე არ გავაკეთე არჩევანი, თუმცა ეს ბოლომდე ჩემი არჩევანიც არ იყო და ჩემი მეგობრების გადაწყვეტილებასაც დავყევი, სამაგიეროდ მომავალი წლისთვის გავითვალისწინებ (!) და მხოლოდ იქ წავალ, სადაც მე მინდა, თუნდაც მარტო (ახლავე ვიცი, რომ ასე არ იქნება სავარაუდოდ, მაგრამ იქნებ გამოვსწორდე მაინც). არა, ისეთი საშინელებაც არ იყო, დადებითს აქვე მივაყოლებ. დადებითი კი ის არის, რომ ბევრი ფოტო გადავიღეთ და ბევრი ვიმოძრავე-ვიხტუნ-ვიცეკვე.

ახლა კი ვზივარ ჩემს ელექტროფეჩთან და სიამოვნებისგან და სითბოსგან ლამის ვიკრუტუნო..რა საოცრად იცის მონატრება სუსხიანმა დღეებმა..მომწონს და მიყვარს მოღუშული ცა, მაგრამ სამაგიეროდ ვეღარ ვსეირნობ..თანდათან უნდა მივეჩვიო ისევ და ჩქარი ნაბიჯით გავუყვე ხოლმე სახლისკენ გზას..

ბავშვი მინდა

2010-10-15T12:19:00.000+04:00

ბავშვი მინდა

ოღონდ ლამაზი, დიდი და ჭკვიანი მწვანე ან მომწვანო–მოლაჟვარდისფრო თვალებით, ნუშისებრი ჭრილით, მაღლა აქაჩული წარბებით..

ბავშვი მინდა

მხოლოდ გამხდარი უნდა იყოს, გრძელი კანჭებით, მაღლა აზიდული ლამაზი სხეულით

ბავშვი მინდა
გონებამახვილი, საზრიანი, თავისებური, ცოტა Fრიკი, თავისუფალი, ჩემგან განსხვავებული

და სხვანაირი ბავშვის ყოლას, მირჩევნია საერთოდ არ მყავდეს.

ეჭვი მაქვს, რომ ამ პოსტს მოვუბრუნდები დრო რომ გავა..რამდენიმე თვის ან წლის მერე, მაგრამ დღეს...დღეს წვიმს და მე ბავშვი მინდა

stay the same

2010-09-22T23:13:00.000+04:00

ჩემი თავი დავკარგე ..ჩემი სახე მივალეწე სადღაც, თვალები ბუდიდან ამოიაყარა..ერთი მაგიდის ქვეშ შევარდა, მეორეს ცუგა გაეკიდა, ცხვირი ცალკე მომძვრა, ტუჩები იატაკზე დაგდებულ ლოლიპოპს წუწნიან, კბილები გაბნეულია და ელოდებიან როდის მოსრიალდება მათზე ვინმე..მოკლედ სახე ხომ დავკარგე და კიდევ არც ის ვიცი, რას ველი საკუთარი თავისგან..სამაგიეროდ ის ნამდვილად ვიცი რაც მინდა და იმაშიც დარწმუნებული ვარ, რომ არ მაქვს. კიდევ სერიოზულად ვეჭვობ რომ არასაინტერესოდ ვწერ იმიტომ, რომ ხალხი არ მკითხულობს, მაგრამ სწორედ ამ მომენტში მახსენდებიან ისინი, ვინც მართლა საშინლად წერს და მეტყველებს და მათ მაინც ჰყავთ მკითველები, შესაბამისად ესეიგი საქმე მხოლოდ გამიზნულ პიარშია, რომელსაც მე ჩემს ბლოგს არ ვუკეთებ და მერე მე თვითონვე მიკვირს მკითხველების არ - არსებობა ან სიმცირე.

სახე კი დავკარგე, მაგრამ ხასიათი ვიპოვე და თან საკმაოდ აქტიურად ამოტივტივდა ზედაპირზე ჩემი შინაგანი რომელიღაც ქვაბულიდან. და ფაქტიურად პირველად შემიძლია საკუთარი თავის დახასიათება: ვარ ეგოისტი, პირში მთქმელი, ზურგს უკან იმასვე ვამბობ, რასაც ადამიანებს ვეუბნები პირში, არაფერი გადამეტებული..გარდა ამისა, აღარ ვითმენ არაფერს.."აი ეს მაინც ჩუმადაა და არასდროს პროტესტს გამოთქვამს და მოდი შევსდგეთ" აღარ გამოდის..აქედან გამომდინარე ხალხს გაუჩნდა პრეტენზია. რატომ იღებს ნუცა ხმას და რატომ ამბობს ხმამაღლა იმას, რაც არ მოსწონს. არადა ადრე სულ ის მესმოდა რატომ ინახავს ნუცა თავის თავში იმას რაც არ მოსწონს და რატომ არ ამოთქვამსო. რომ ჩამოყალიბდნენ არ უნდათ ნეტა? მე არც არაფერს ვიგროვებდი, უბრალოდ ის წყენა თუ უსიამოვნება ჩემში კი არ რჩებოდა, საერთოდ არ არსებობდა, ქრებოდა, ვაქრობდი და შესაბამისად ამოთქმის აზრიც იკარგებოდა..

სახე დავკარგე..მაგრამ სამაგიეროდ მიზანი მაქვს..იმ მიზნის განსახორციელებლად ნებისმიერ რამეს გავაკეთებ..არ შემიძლია ასე ხელდაკრეფით ჯდომა. ყველაზე საინტერესოა ის, რომ ჩემი ე.წ. ხელდაკრეფილი ჯდომა სინამდვილეში ნიშნავს სამსახურში დილიდან ფაფხურს, ყოველგვარი შევენების გარეშე, ყოველგვარი "კურილკის" გარეშე, საღამოს სამსახურის დამთავრების განუსაზღვრელ გაწელილ დროს, ენის დაღლას კლიენტებთან და მოსწავლეებთან..და მოკლედ ეს ხელდაკრეფით ჯდომა სასწრაფოდ უნდა შევცვალო, სასწრაფოდ უნდა განვზიპო ჩემოდანი და ჩაბარგება დავიწყო..არა, კი არ ვწუწუნებ, არც დეპრესიაში ვარ და არც აგრესიული ვარ თუ ძალიანაც გაინტერესებთ, უბრალოდ არ შემიძლია აქ ცხოვრება და ამ ადამიანებთან კონტაქტი..ძალით ღიმილების ბოლო პარტიაა შემოსული და მალე შემომაცვდება მგონი..ხოდა არც კმაყოფილი ვარ, აღარც მეღიმება და საერთოდ..რაღა დავამატო..

ყოველთვის ერთნაირები ვერ ვიქნებით სულ რომ ვეცადოთ, ერთ ადგილას ვიდგეთ და არ გავინძრეთ..იმიტომ რომ ჩვენს გარშემო რამე მაინც შეიცვლება, რაც ჩვენც შეგვცვლის.

სხვა 31 აგვისტო და ჩემი 'ჩუდაკობები'

2010-08-31T22:20:00.001+04:00

და მე სულ მეწერინება მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი წუთი გავიდა მას შემდეგ რაც ბოლო ჩანაწერით გავამდიდრე ჩემი სულის სკივრი.

აგვისტოს ბოლო დღეა-თქო რომ ვწერ ამით არაფერს ახალს ვამბობ, თუმცა ჩემთვის არსებობს გარკვეული ცვლილება ამ დღესთან დაკავშირებით, კერძოდ კი ის, რომ მთელი 22 წელი, ანუ პრინციპში 21 ყოველთვის განვიცდიდი ამ დღის დადგომას, რადგან ის აუცილებლად მეორე დღის დადგომას მოასწავებდა, მეორე დღე კი თავიდან სკოლის, შემდეგ კი უკვე უნივერსიტეტის კარიბჭის შეღებას გულისხმობდა. არ ქონდა მნიშვნელობა სწავლა კერძოდ 1 სექტემბერს იწყებოდა თუ 20-ში, ეს დღე სიმბოლურად მუდამ ნეგატიური ენერგიით იყო შემოსილი ჩემთვის.

ახლა კი..დღეს ვერაფერს ვგრძნობ და გულწრფელად შემიძლია ვთქვა ის, რომ სულერთია 31 აგვისტო იქნება თუ 1 ივლისი ან 3 დეკემბერი. თარიღებს, კვირებს და დღეებს ფაქტიურად აღარ ვაქცევ მნიშვნელობას, არც მაინტერესებს, დრო რომ მყლაპავს ეს მიყვარს, თუმცა ჩემი სამსახურის გადამკიდე დღეში რამდენჯერმე მიწევს თარიღების გახსენება, მაგრამ თითქოს ისე ვამბობ ავტომატურად, რომ ეს ინფორმაცია ჩემში არ ინახება.

საერთოდ ბოლო დროს უცნაურობები დამჩემდა. არ ვიცი დაბნეულობას დავაბრალო თუ უყურადღებობას, მაგრამ აბსოლუტურად სხვა რაღაცას ვკითხულობ იმასთან შედარებით, რაც რეალურად წერია სადმე. მაგალითად ამას წინათ კოშმარულად მეჩქარებოდა, თავისუფლების მოედანზე მივდიოდი სამსახურის შემდეგ, ჩამოიარა სამარშუტო ტაქსმა, რომელსაც შევხედე და გეფიცებით 149 ეწერა, დაახლოებით 7 წუთში, როდესაც მძღოლმა ისეთ ადგილას მოუხვია, სადაც ნახსენებ ნომერს არ უნდა გაევლო, კიდევ ერთხელ შევხედე აბრას და 89 შემრჩა. ვერ ავღწერ რა გრძნობა მქონდა, გეგონება ვიღაცამ აიღო და აბრა უნამუსოდ შეცვალა ჩემს ჯინაზე, ბოლო წუთამდე დარწმუნებული ვიყავი, რომ სწორ ტრანსპორტში ვიჯექი. მერე უკვე დავაკვირდი და რაღაც განცხადებებს ან სახელწოდებებს რომ ვკითხულობ ქუჩაში (უფრო სწორედ ხშირად მეკითხება), ერთი შეხედვით სულ სხვა რამეს ამოვიკითხავ ხოლმე და მერე რომ დავუფიქრდები რაღაც არარეალურია და გადამოწმების მიზნით კიდევ ერთხელ შევხედავ, სრულიად განსხვავებულ რეალობას ვხედავ.

ჯერ-ჯერობით ეს 'ჩუდაკობები' მახალისებს, იმედია ერთხელაც რაიმე მნიშვნელოვანზე არ დამემართება იგივე, თორემ ისე იყოს, რას მიშლის.

ისე ემთხვევა, რომ ჩემი საზაფხულო არდადეგების შესახებ ფაქტიურად არასდროს ვწერ რამეს. ამ ჯერზეც არ ვიცი როგორ დავახასიათო. მოხდა ბევრი სამახსოვრო რამ, იმაზე მეტი, ვიდრე შარშან, მაგრამ იმაზე ნაკლები, ვიდრე მე მინდოდა და მოველი ხოლმე. გავმეორდები და ვაღიარებ, რომ ვგიჟდები ხმაურიან დასვენებაზე. მიყვარს, როდესაც გარშემო ბევრი ხალხია, ხმაურია, მუსიკა, ბითები, ბზუილი! ვერ ვისვენებ პასტორალურ და ჩემი ბევრი მეგობრის საყვარელ "პენსიონერულ პონტებში". არადა საინტერესოა ის, რომ მე ძირითადად მარტო ყოფნა მირჩევნია და შემიძლია ჩემთვის სულ მარტომ ვისეირნო ამ ხალხმრავლობაში, სხეულით იქ ვარ, მაგრამ არა გონებით. ფაქტიურად არ ვაკვირდები, ეგ კი არა არც ვუყურებ გამვლელებს, უბრალოდ ენერგიას მმატებს ბევრი ხალხი..ძირითადად ფეხებს ვუყურებ, ორი წყვილი, სამი წყვილი, ხუთი წყვილი ფეხი ერთ ხაზზე მოძრაობს, იშვიათად რომ მხოლოდ ერთმა წყვილმა გაიელვოს..ნუ ჩემს გარდა. ეს არანაირად არ მიუთითებს იმაზე, რომ მარტოსული ვარ ან იზოლირებული! არა, უბრალოდ ასე უფრო კომფორტულად ვგრძნობ თავს, უფრო თავისუფალი ვარ, უფრო 'მე' ვარ, არ ვიცი როგორ ავხსნა..ალბათ ვინც მსგავს რამეს განიცდის, მხოლოდ ის თუ გამიგებს.

ამჯერად უკვე ზამთარს ველოდები იმ იმედით, რომ ბაკურიანში წავალ და იქ შევხვდები ახალ წელს, თოვლში დავწვები და ამჯერად იქიდან ვადევნებ თვალს ვარკსვლავთცვენას, თუმცა მაინც მგონია, რომ ყველაზე მეტი ვარსკვლავი ზაფხულში ცვივა..მიზეზებს შემდეგისთვის მოვიტოვებ

როგორი "შეფუთული" ვარ?

2010-07-08T21:05:00.000+04:00

დღეს ერთ ჩემთვის ძვირფას ადამიანთან Summer in Georgia – ს ვიდეორგოლი ვუხსენე და დავამატე, რომ ზედმეტად კარგად არის შეფუთული საქართველო, იმდენად კარგად, რომ შეიძლება უცხოელებს იმედიც კი გაუცრუვდეთ–მეთქი. ის არ დამეთანხმა..

მაგრამ ამაზე დაწერა არ მსურს ამჯერად. ასოციაციებმა საკუთარ თავთან მომიყვანა ისევ. არის ხოლმე შემთხვევები, როდესაც საკუთარი ბლოგის კითხვა მინდება, შემოვდივარ კიდეც, გადავდივარ არქივებში და აი აქ..მარტივად რომ ვთქვა ვიჭედები იმიტომ, რომ ვერ ვიგებ რაზე ვწერდი და რატომ, ძალიან დიდი რებუსივით არის თვით ჩემთვისაც კი საკუთარი პოსტები. შედარებით ახალ ნაწერებში კიდევ ვხედავ აზრს რამენაირად და აი 2008 წლის აგვისტოდან მოყოლებული რა მინდოდა ან რაზე ვფიქრობდი?

კარგი, მე კიდევ ჩემით ვწერ ამ ყველაფერს, მაგრამ შეფუთვაზე გამახსენდა და როგორ ვარ "შეფუთული" ნეტავ? დაახლოებით ვხვდები მგონი – გოგონა, რომელიც უმეტესწილად მოწყენილია, საკუთარ სამყაროში ბინადრობს და ძალიან დიდი სურვილი აქვს მის ცხოვრებაში რაღაცეები შეიცვალოს.

კი თუ არა?

კალიფორნია, ნიუ–იორკი და კუნძულები

2010-07-06T16:59:00.000+04:00

მართალია ყველაზე მეტად ჩვენი ხილული სამყაროს ზედაპირზე კალიფორნიაში ცხოვრება მინდა..მერე რა, რომ ნიუ–იორკი ჩემთვის იდეალური ქალაქის ერთ–ერთი მაგალითია..მაინც, ჩემი შინაგანი მე ბავშვობიდან კუნძულებისკენ მიილტვის..და ყოველთვის როდესაც ამ საკითხზე დავფიქრებულვარ სწორედ ამ არჩევანის წინაშე აღმოვაჩენ ხოლმე თავს: ორივეს საშუალება რომ მქონდეს (და ასეთი ბედნიერი ადამიანი ვიყო), სად ვიცხოვრებდი – მეგაპოლისში თუ ბუნგალოში ოკეანის ტალღების ხმაურის ფონზე.

ნიო–იორკი ნიუ–იორკია..ზედმეტად მარტივია არა? უბრალოდ არ ვიცი რაიმე ახალი ან უცხო თუ შემიძლია ვთქვა ამ ქალაქზე. ნამყოფი რომ ვიყო ან სულ მცირე მის თავზე მაინც მქონდეს გადაფრენილი, კიდევ რაიმეს ვიტყოდი საკუთარ მწირი გამოცდილებიდან, მაგრამ ამ შემთხვევაში მგონია, რომ ამ ქალაქზე ზედმეტად ბევრი რამ არის ცნობილი და ამავდროულად თითქმის არც არაფერი. არ ვიცი ეს ინტერესის ნაკლებობაში ჩამეთვლება თუ არა, მაგრამ სიმართლე უნდა ვთქვა და არასდროს წინასწარ არ ვქექავ იმ ქალაქების ისტორიულ თუ ბუნებრივ–გეოგრაფიულ მონაცემებს, სადაც მივდივარ. მადლობელი ვარ, რომ იმდენ ქალაქში მომიწია სწავლა და მოგზაურობა, რამდენშიც ვიყავი, მაგრამ ფაქტიურად თითქმის არანაირი ინფო არ მქონდა წინასწარ. ქვეცნობიერად თითქოს არ მინდა მოვექცე რაღაც ოფიციალური თუ არაოფიციალური წყაროების ქვეშ, მინდა აბსოლუტურად მოუმზადებელი შევხვდე და მე თვითონ აღვიქვა და გავიცნო ახალი გარემო. თუნდაც ხუთი ათასჯერ გავიარო ერთი და იგივე გზა, სანამ დავიმახსოვრებ იმის ნაცვლად რომ რუკა ავიღო და დავინიშნო ქუჩები..

და ასე ერთ მხარეს არის ნიუ–იორკი და მეორე მხარეს კუნძულები..არა, ძალიან ბევრი კუნძული, რომელთა დახარისხება შეიძლება კონტინენტების, ქვეყნების, ზღვის დონიდან განლაგების, მოსახლეობის და კიდევ ათასი მაჩვენებლის მიხედვით. დაგეგმილი მაქვს, ყველა კუნძული დეტალურად შევისწავლო და კონკრეტულად ავირჩიო შესაფერისი. მერე უკვე როდესაც მართლა ფაქტის წინაშე დავდგები, სადღა მექნება დეტალური შერჩევის დრო.

სანამ შენ თვითონ არ გამოცდიო, რომ ამბობენ, აი ის

2010-07-05T17:17:00.000+04:00

ფაქტიურად ნახევარი დღე ისე გავიდა, რომ ჯერ–ჯერობით ენერგიულად ვარ და სამაგიეროდ ძალიან მეშინია, რომ დღის მეორე ნახევარში სრული ძალღონგამოცლილობის აპოთეოზი არ დამეუფლოს.

უკვე რამდენიმე დღეა განსაკუთრებით ვგრძნობ, თითქოს ვიღაცა ჩემზე მანიპულირებს, თითქოს იღებენ ჩემს სხეულს და ნაწილ–ნაწილ ფშვნეტენ, ხელს უჭერენ ძვლების ჩამსხვრევამდე, იღებენ და მჭეჭყავენ თავით ფეხებამდე. დამიჯერეთ, შეგრძნება მართლაც რომ საშინელია, თუმცა არც უსაფუძვლო. იმდენად დავსუსტდი ფიზიკურად, რომ არანაირი სხვა საკითხი და პრობლემა არ მაწუხებს გარდა ტკივილის როგორმე შესუსტებისა.

გამოუსწორებელი ჯიუტი და ჯინიანი რომ ვარ ეს ხომ უკვე თავისთავად ფაქტია და შესაბამისად სანამ საბოლოოდ არ მივხვდი, რომ თვითგანკურნება ამ შემთხვევაში არაფრამდე მიმიყვანდა, გამოვტყდი და დავიწყე წამლებით გაჭყიპვა. წამლებმაც რომ არ მომცა შედეგი, მერე უკვე სერიოზულად დავფიქრდი და ავწონ–დავწონე ყველაფერი. საბოლოოდ, როგორც ყველა ტვინარეული (დედაჩემი ხშირად ასე მომმართავს ხოლმე, ყოველი მორიგი ფეხის არევის შემდეგ) მივედი დასკვნამდე: რა ბიჭები, რის ეჭვიანობა, რა მეგობრის დაკარგვა, რის გაბრაზება, რა ნაბახუსევი..არაფერი!! საერთოდ არაფერი არ ღირს ჯანმრთელობად მეგობრებო! და სანამ რაიმე არ შეგვაწუხებს სერიოზულად ამას არ ვაფასებთ. რა გაცვეთილი სიტყვებია არა? გამეცინებოდა მეც და წავიდოდი მორიგი რამის გასაფუჭებლად, მაგრამ აღარ მინდა მადლობთ....ტაიმ–აუტს ვიღებ.

ვექეიშნ ნიიდიდ

2010-06-27T23:43:00.000+04:00

მგონია რომ არასდროს მოვა აგვისტო

გაიწელა უსაზღვროდ ეს დღეები..და იმით ვხვდები არდადეგების აუცილებლობას, რომ უკვე ყველაფერზე ვღიზიანდები, მადა მემატება და ვცდილობ საჭმლით ჩავახშო ემოციური აღელვება. ყველაფერთან ერთად მარცხენა shift კნოპკა ამოვარდა ნახევრად და მარჯვენას კიდევ ვერ ვიყენებ აქტიურად და ცოტაც და საბოლოოდ ამოვაძრობ ისე მოქმედებს ამისი უაზრო ტყლაპუნი..

მგონია რომ არასდროს დასრულდება ივლისიც..მზიანი დღეები ხან მოიღრუბლება, ხანაც გაწვიმდება, მაგრამ ისე ნელა შეენაცვლება ერთმანეთს თითქოს ერთი დღის ნაცვლად სამ-სამი დღე გაიწელა..

თბილისიდან გაღწევა მინდა, საოცრად მინდა, იმაზე მეტად ვიდრე წინა წელს იმიტომ, რომ აქ უკვე მართლა აღარაფრის სურვილი მაქვს. ეს ორი დღე იმდენი ხანი ვიყავი სახლში, გარეთ გაუსვლელად, რომ მე მგონი ყველანაირი რეკორდი მოვხსენი და ხვალ კიდევ სამსახურსაც სიამოვნებით გავაცდენდი რომ ვიცოდე ამის 1% შანსი მაინც მაქვს..

და ვიქნებოდი ასე, სახლის კედლების ჩრდილქვეშ ძალიან დიდი ხანი.. დიდი დიდი ხანი..

ნაცნობი ბილიკები და სიბერის ნიშნები

2010-06-25T22:32:00.000+04:00

არ ვიცი, უფრო სწორად აღარ ვიცი სად დავწერო იმაზე, რაც ძალიან მაწუხებს..

ჩემს ფურცლებზე ჩამოვამწკრივებდი ასოებს, მაგრამ რომ ვიცი ისევ ჩემს თავს შევეჩეხები, ამიტომ სოციუმზე გამოსვლა მირჩევნია, მეორეს მხრივ კი ამოვიდა ყელში პირადი ბლოგების გაკრიტიკება და შესაბამისად, მეც უნდა მოვკეტო და წავიდე ჩემი გზით ვითომ?

არამც და არამც! როგორც უკვე ბევრს უთქვამს და კიდევ უფრო მეტი იტყვის, თუ არ გაინტერესებთ გზა ხსნილია.

მე კი .. ამჯერად ზაფხულის სიცხეზე ორმაგად გახურებული და ჩემს ასევე ცხელ ლეპტოპთან მიხუტებული ვწერ იმას, რაზეც დამიწერია ალბათ ადრეც, მაგრამ ახლა მართლა ვერ ვხვდები როგორ შეიძლება დავაკონკრეტო ემოციები.

ყველაზე მთავარი ალბათ ისაა, რომ საშინელი შეგრძნება მაქვს თითქოს დროს ვკარგავ, ხელს შუა მისხლტება ქვიშის ძალიან ბევრი, უთვალავი ნაწილაკივით და ამ დროს ვიცი ვეღარასდროს დავაბრუნებ და ავანაზღაურებ. ამასობაში, მეორე მხრივ, არც მინდა რაიმე მოვიმოქმედო. დრო არათუ მისხლტდება, მე თვითონ ვუშვებ და ვცდილობ კიდეც თითებს შორის მანძილი გავზარდო რომ რაც შეიძლება სწრაფად დაიცალოს მარაგი ნაწილაკებისა და რაც შეიძლება ნაკლები დარჩეს ჩვენ ფანჯრებფრიალა სკივრში, რომელსაც სიცოცხლე ქვია.

ქუჩაში დავდივარ და ვაკვირდები ადამიანების ფეხსაცმელებს..ხო, მხოლოდ ფეხსაცმელებს..ხშირად სამარშრუტო ტაქსის ფანჯრიდან მხოლოდ მიწას დავყურებ და ფეხსაცმელების მიხედვით წარმოვიდგენ ადამიანებს, ვხატავ მათ ჩემს წარმოსახვაში და ვაფერადებ, ზოგიც შავ-თეთრი რჩება, ზოგზე საერთოდ არ ღირს რაიმეს მიხატვა.

ალბათ ეს იმის ბრალია, რომ ფეხსაცმელომანია დამჩემდა, ახალი წლის შემდეგ უკვე ათამდე ფეხსაცმელი ჩამომივიდა ონლაინ მაღაზიებიდან და მე კიდევ სულ უფრო და უფრო მეტი მინდოდა..ბოლო ამანათი რომ გავხსენი უკვე მივხვდი, რომ მომბეზრდა..პრინციპში ცუდია ალბათ ასე რომ მოხდა..რაღაც გასართობი მქონდა კიდევ ერთი, პატარა..

ყველაზე მნიშვნელოვან რელაქსაციას სეირნობის დროს განვიცდი..მივუყვები ყოველდღიურად ერთსა და იმავე ნაცნობ ქვეფენილს, თუმცა მაინც ყოველთვის სხვადასხვანაირი შეგრძნებები მაქვს..ხშირად ერთსა და იმავე სახეებს ვხვდები, ალბათ ჩემს მსგავსად ამთავრებენ სამსახურებს და მისეირნობენ შემდეგ მტვრიან თბილისში. როდესაც რაღაც ღონისძიებების აფიშებს წავაწყდები ხოლმე, თავიდანვე ვიღებ გადაწყვეტილებას, რომ არ გამოვტოვებ. ცოტა ხანში უკვე ეჭვის ნაპერწკლები ჩნდება: მინდა? ისევ ისეთი არ იქნება როგორც ბევრი სხვა კონცერტი თუ გამოფენა? ისევ იგივე ხალხი არ იტრიალებს? ისევ იგინაირად არ მოვწევთ სიგარეტს და დიდ-დიდ ყლუპებით მოვსვავთ ლუდს? და აზრი? აზრი ალბათ ისაა, რომ თუ ასე ვიმსჯელეთ, მაშინ ცხოვრებაც აზრს დაკარგავს და მაინც..ვაღიარებ რომ მომბეზრდა და ისიც მომბეზრდა, რომ მომბეზრდა..

მოკლედ..

ეს პოსტი როგორც მიუახლოვდა დასასრულს, ისე შეუმჩნევლად რომ ჩამცხრალიყო ჩემი საცოდავი სხეულის წვა ძალიან გამიხარდებოდა, მაგრამ როდის იყო ყველა სიკეთე ერთად ხდებოდა? ასე, რომ მადლობელი ჩემს "პირად სამყაროში" შემოჭრისთვის.

ჩაო

დავხუჭე თვალები და..

2010-06-16T21:26:00.000+04:00

დიდი ხანია არ მიტირია

როდესაც არ ვტირი, არ ნიშნავს რომ იმ პერიოდებში კარგად ვარ

ან სულაც ჯობია, პირიქით დავალაგო: როდესაც ვტირი, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ იმ პერიოდებში განსაკუთრებით მიჭირს რაიმე..

ჩემს შემთხვევაში ტირილი უფრო ხშირად ემოციებისგან დაცლასთან და სრულ გათავისუფლებასთან ასოცირდება, ცრემლებს ვატან დიდი ხნის ნაფიქრალს, უარყოფით ნაწილაკებს და ისე ვცარიელდები, რომ ახალდაბადებულივით ვგრძნობ თავს.

არადა არ ვარ მტირალა და არც ცრემლებია ჩემი ერთადერთი საშველი, ამიტომაც ასეთი "განწმენდა" ძალიან იშვიათად ხდება..რამდენი ხანია არც კი მომფიქრებია, რომ არსებობს ასეთი რამ, როგორიც ცრემლია..და დღეს როდესაც სამარშრუტო ტაქსში ასულმა შემთხვევით ყურსასმენები აღმოვაჩინე ჩანთის ერთ-ერთი სექციაში და შემდეგ ის ჩემს მობილურს შევუერთე, რომ ერთ-ერთი წინა საუკუნეში ჩაწერილი სიმღერა მომესმინა ზაფხულის ხვარტლის ფონზე, მელოდიებმა დამაბრუნეს ჩემს ცრემლებიან თავთან.

თითქოს რაღაც ნაცნობი სურნელიც ვიგრძენი, თვალები დავხუჭე და მივხვდი რა მჭირდება სრული ბედნიერებისთვის და ჰაერში განქარვებისთვის: სასურველი მუსიკა და საყვარელი სურნელი..მეტი არც არაფერი! ასე, რომ შემდეგი ეტაპი იქნება საყვარელი სიმღერების ჩატვირთვა რომელიმე საკრავ საშუალებაში, საყვარელი სურნელის ჩატუმბვა აირგაუმტარ ფლაკონში (ალბათ ამ შემთხვევაში სუნამოს წავიღებ პირდაპირ) და რომელიმე ხალხგაუმტარ მინდორში გადაკარგვა რამდენიმე საათით.

მაგრამ ეჭვი მაქვს შუაგულ მზეზე გავწვები და დავიწვები..და ვივლი ნახევარი ქალაქივით წითელი..ან ნახევარი ქალაქი იქნება ჩემსავით..არასდროს დავივიწყოთ მეორე მხარე !

არასდროს რომ არ ქრება, ისეთ რაღაცეებზე ნააზრევი

2010-06-14T01:05:00.001+04:00

მინდა ისეთი რამ დავწერო, სადაც ყველა თავის თავს აღმოაჩენს..

მინდა ჩამოვყვე და ჩემი გულის ყველა კუთხე-კუნჭული გამოვამზეურო ზაფხულში მზეზე გამოფენილი ლოგინივით..იმდენად ინტიმურია და ამავდროულად იმდენად საჭირო, რომ ამაზე დაფიქრება და ყოყმანიც კი არ ღირს..

მინდა, მაგრამ მაინც იმ აზრზე ვჩერდები, რომ გამოჩნდებიან ისეთები, ვინც ჩამოაფერფლებს ამ ჩემს გამოფენილს ან ჩამოაწუწებს რამეს..

როდის იყო მე სხვებზე ვფიქრობდი ერთის მხრივ? მე ხომ საკუთარ თავთან ვარ მართალი და ეს ყველაზე მნიშვნელოვანია.

და ახლა ისე მინდა წერა და ყველაფრის დადება სადღაც გარეთ, რომ მეტი არ შეიძლება..

მაცივარს დავაცარიელებდი..ამოვყრიდი ჩემი ყულაბებიდან ყველაფერს რაც მაქვს, საწოლებს ავყრიდი რომ ვიცოდე ეს მიშველიდა, მაგრამ არა...როდის იყო ასეთი მარტივი რაიმე?

დღეს შედარებითობის თეორია წამოვჭერი მერამდენედ..ანუ მაგალითად როდესაც ამბობ რატომ დავიბადე საქართველოში და არა ნიუ-იორკში ან ჩემ შემთხვევაში ბერლინში (როგორც გერმანიის Fანი ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით) ეს სხვა საქმეა, მაგრამ არსებობს მეორე მხარეც, მაგალითად კიდევ კარგი დავიბადე საქართველოში და არა ირანში, ან რომელიმე მუსულმანურ ქვეყანაში..და მაინც უმეტეს შემთხვევაში პირველი აზრი გამიელვებს ხოლმე თავში, როდესაც ვუყურებ ჰოლივუდის ვარსკვლავებს, მსახიობებს, მოდელებს, რომლებსაც თითქოს ყველაფერი უნდა ჰქონდეთ, მაგრამ მაინც არის ერთი ან ბევრი "მაგრამ"..ბევრი მათგანი ავადმყოფდება, ნარკოტიკებს ეძალება იმისთვის, რომ გაექცეს იმ რეალობას, რომელიც ჩემთვისაც კი ვაღიარებ და საოცნებოა, ბევრიც სუიციდის მსხვერპლია..

და რა გამოდის ამ ყველაფრით? ის, რომ ადამიანი არასდროს არის ბედნიერი და კმაყოფილი იმით რაც აქვს ხომ? მხოლოდ ადამიანების სენია ეს ნეტავ, თუ ჩემი პეკიც (პეკინესი) იმას ოცნებობს სიზმრებში ვინმე უკეთესი პატრონი ყავდეს, ვინც მთელი დღე სახლში იქნება და მოუვლის, გაასეირნებს და თვალებში ჩახედავს ხოლმე?

არ ვიცი...

ერთადერთი რაც ნამდვილად ვიცი არის ის, რომ დაბნეული ვარ..გაფანტული ჩემს წარმოსახვაში, ფიქრებში რომლებიც არ მასვენებენ..რომლებსაც ვახშობ და ვბლოკავ, მაგრამ ერთი წუთიც კი..ერთი პატარა მიზეზიც კი და ისინი ისევ ჩემში არიან, თითქოს არც არასდროს არ წასულან და უბრალოდ ჩათვლიმეს..და მაინც, რაც არ უნდა დაარწმუნო საკუთარი თავი რამეში, რაც არ უნდა "არ იფიქრო", "ის" მაინც აქაა..ხო, არის რაღაცეები რაც არასდროს ქრება!

კვლავ

2010-06-14T00:26:00.001+04:00

ამ გრძნობებს რა ვუთხარი..

მთელი ამდენი ხანია ვამტკიცებ, რომ არა..არავითარი გრძნობა აღარ შემომრჩა

გადაიარა ყველანაირმა ჭედვამ

გადაიარა წლების წინ დაწყებულმა ისტორიამ..

მას მერე მართლა ბევრი წელი გავიდა

ბევრმა წყალმა ჩაიარა როგორც ამბობენ ხოლმე
ბოლო დროინდელმა მოვლენებმა საბოლოოდ გამიქრო ყველანაირი ეჭვი იმისა, რომ რაიმე საერთო გვქონდა..

მაგრამ სულ რაღაც რამდენიმე წუთის წინ ვნახე ინფო, რომლის მიხედვითაც ერთ-ერთ კონცერტზე უნდა გამოვიდეს..და მე ალბათ სული წამსძლევს და მივალ..და წინასწარ მეცოდინება რომ ვნახავ ისევ..მაგრამ არ ვიცი არც ჩემი რეაქცია და არც საწინააღმდეგო მხარის..

და ისეთი შიშის გრძნობა დამეუფლა, რომ თავს ყოვლად უსუსურად ვგრძნობ..

მეშინია.

ეს უნდა ნახოთ - ლალი დანილიუკის უსიტყვო მონათხრობის შესახებ

2010-06-10T21:36:00.000+04:00

დღეს იმდენი აზრი ფათურობდა ჩემს ტვინში, რომ მობილურში დავდრაfთე ჩემი ფრიად გადატვირთული მეხსიერება კიდევ რომ არ დამეძაბა და ახლა როდესაც ამ ჩანაწერებს ვკითხულობ იმდენად სხვადასხვა თემატიკაა, არ ვიცი ერთად ჩავტიო თუ გავანაწილო. მოდი შეძლებისდაგვარად ქრონოლოგიურად მივყვები იმიტომ, რომ ეჭვი მაქვს ხვალ სხვა მოსათხრობი მექნება.

ყველაფერი დილაადრიან დაიწყო. ჯერ დილა მხოლოდ ჩემთვის გათენდა იმიტომ, რომ ჩვეულებისამებრ შვიდის წუთებზე გავახილე თვალი და ჩემს თავს იმდენად კარგად ვიცნობ რათქმაუნდა ძილის შებრუნება არც მიცდია. ავდექი, მოვკალათდი ლეპტოპთან და დავიწყე ცდა ჯერ 8-ის ნახევრის - მე ხომ რაც ტოროლა გავხდი დილის პროგრამებსაც რეგულარულად ვადევნებ თვალს და ყურსაც, უფრო მეტად თვალს, ვინაიდან საყვარელი დნცკების "ყურის დევნება" მირჩევნია. დილის პროგრამაში ერთ-ერთი სიუჟეტი იმ გამოფენას ეძღვნებოდა, რომელიც ლალი დანილიუკმა გააკეთა დღეს თი-ბი-სი გალერეაში. ამის შესახებ სხვა წყაროებიდანაც ვიცოდი და წასვლას ისედაც ვაპირებდი, თუმცა გამახალისა ჩემების კომენტარმა. ის ხომ თავისთავად ფაქტია, რომ ყველა მშობელს, განსაკუთრებით კი დედას თავისი შვილი საუკეთესო ჰგონია და მარინამაც უყურა, უყურა ლალის ნახატებს, გადმომხედა და მესამე პირში ამბობს: "ეს ბავშვობაში ზუსტად ასეთ ნახატებს არ ხატავდა? პიკასოს რომ ვასგავსებდით. რითი იყო ამაზე ნაკლები? " ძალიან გამეცინა, შედავებაც კი ვსცადე, რას ლაპარაკობ, ხომ არ გადაირიე-მეთქი, მაგრამ უაზრობა იყო ამაზე კამათი და თავი დავანებე. რომ არ მეზარებოდეს ავტვირთავდი ჩემი ერთ-ერთი სახატავი ალბომიდან ერთ-ერთ ნაშრომს, იქნებ სხვა დროს გამახსენდეს. თუმცა ერთი ფაქტია, ჩემი აბსქტრაქტულ სურეალისტურად დანახული სამყარო იმდენად მომწონდა, რომ ერთი პერიოდი ოთახშიც კი ვაკრავდი ჭიკარტებით ჭრელა-ჭრულა საღებავებით გაჟღენთილ A4 ფორმატებს.

აი საღამოთი უკვე როდესაც სამსახურიდან 10 წუთით ადრე გამოსული, ფაქტიურად ზუსტად გამოფენის გახსნის დროს მივედი გალერეაში, პირველივე ნახატთან რამდენიმე წუთი გაუნძრევლად და თვალებდაუხამხამებლად ყოფნა მინდოდა. არ ვიცი მე განსაკუთრებით მომწონს ეს სტილი თუ რეალურადაც ძალიან ბევრი დამფასებელი ჰყავს (მე მგონი უფრო მეორე), ფაქტიურად მომაჯადოვა ლალის ფერებმა, თემებმა, გამოსახვის უნარმა. მისი ნახატებიდან მისივე სული იგრძნობა..ისიც, რომ ავტორი ძალიან დიდი გულისხმევით მუშაობდა და სავარაუდოდ უზარმაზარი დრო და მონდომება არ დაიშურა თავისი ნამუშევრებისთვის. ლალის ნამდვილად არ ვიცნობ პირადად და არც მქონია ამისი შესაძლებლობა, თუმცა დიდი სიამოვნებით დაველაპარაკებოდი პირადად და მექნებოდა ურთიერთობა ასეთ ხელოვან ადამიანთან. გამოფენა კიდევ 4 დღე გაგრძელდება, რამდენადაც ვიცი, ასე რომ გირჩევდით მარჯანიშვილზე თუნდაც საგანგებოდ გაიაროთ და საკუთარი თვალით ნახოთ ამ ნიჭიერი ადამიანის მუშაობის ნაყოფი.

დასვენების ოპციებით დაწყებული და სექსით დამთავრებული ჩანაწერი

2010-06-09T20:58:00.001+04:00

ისეთ განწყობაზე ვარ

ქალაქგარეთ რომ ხარ, სადმე დიდ პუფში ჩაფლობილი, წინ პატარა მინის მაგიდაა და ყინულებიან ჭიქებში ცივი წვენი ასხია.. ჭიქებში საწრუპები დატივტივებენ და თითქოს ერთი სული აქვთ, როდის შეისრუტავ მათი საშუალებით ცივ, გამაგრილებელ სითხეს..მუსიკა ბოლოსწინა ხმაზეა აწეული..სავარაუდოდ ჩილაუთი, ფეხები რომ თავისით ტოკავენ, მერე ეს ტიკ-ტოკი ტანს რომ გადაეცემა და ამოძრავებს, ხელის თითებს მუხტი შეუმჩნევლად გადაეცემა და ბოლოს თავიც აყვება რიტმულ მოძრაობას.. აი ამას ვეძახი მე განტვირთვას. მერე რა რომ ალტერნატივას ვუსმენ და ერთ დროს ბლექ მეტალზე მქონდა ჭედვები, ასეც მიყვარს..

ცოტათი უცნაური განწყობა მაქვს.. მე ისევ "მე" ვარ აშკარად, მაგრამ მაინც ოდნავ სხვანაირად ვგრძნობ თავს. არ ვიცი იმის გამო, რომ ჩემი გარეგნობა რადიკალურად შეიცვალა, თუ იმიტომ, რომ სხეულმა განიცადა მცირეოდენი მოდიფიკაცია. ჩემს გარშემო ყველა რომ არაადეკვატურად მთვლის ეს უკვე აღარ მიკვირს, არც წამოსროლილი კომენტარები იმის თაობაზე, რომ ვიფუჭებ ჯანმრთელობას, გაყინული - გვამივით ცივი ხელებით დავდივარ შუა ზაფხულში, ხანდახან მცივა კიდეც (თუნდაც დღეს შემცივდა ცოტათი სამსახურში), დღის განმავლობაში ვსვამ მხოლოდ კოლა ლაითს (თუნუქის ქილებში ისიც) , ვიღებავ თმას იმ ფერებად, როგორიც თავში მარტყამს და ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, ზურგს უკან კიდევ რას ლაპარაკობენ, ამაზე თავის ატკიებაც არ მინდა.

ძალიან სამწუხაროა, რომ მიუხედავად ჩემი ინდეფერენტულობისა გამოთქმული კომენტარების მიმართ, ჩემი გარშემომყოფები მაინც ვერ ხვდებიან, რომ არც დიდად და არც მცირედ მაინტერესებს მათი აზრი ჩემს შესახებ და შესაბამისად არც რაიმეს შეცვლას ვაპირებ მანამ, სანამ მე თვითონ არ დამიჯდება ეს ჭკუაში (მგონი ასეთი გამოთქმა არსებობს).

კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ ღამეები მირჩევნია დღის სინათლეს, თუნდაც ახლა როდესაც საღამოს 9 საათია და ჯერ კიდევ ფაქტიურად ნათელია ცა, რაღაც დისკომფორტის გრძნობა მეუფლება..არაა ალბათ გასაკვირი, რომ ზღვაზე უკვე პირიქით ვარ, რაც მეტი მზე და სინათლეა მით უფრო მიხარია..

დრო თან ნელა და ამავდროულად ყოველ კვირის ბოლოს უფრო და უფრო სწრაფად გადის. შაბათ-კვირა ერთმანეთს თითო-თითო საათებივით ებმის, ორშაბათი აღარ იწელება იმიტომ, რომ უამრავი საქმეა, სამშაბათიც შეუმჩნევლად მიყვება, ოთხშაბათს მახსენდება, რომ მეორე დღეს ხუთშაბათია და კვირა ტყდება ფაქტიურად, ხუთშაბათს პარასკევის დადგომა მიხარია და პარასკევს კი ის, რომ შაბათს მოკლე სამუშაო დღე მაქვს.

მართალია რაც მინდა იმის ნახევარსაც ვერ ვასწრებ დასვენების საათებში, მაგრამ მაინც სასიამოვნოა ბოდიალი უსაქმოდ და იმის ცოდნა, რომ მეორე დღეს ერთი და იმავე რუტინით დილით სამსახურში გასვლა არ გიწევს. მე რომ "ნორმალური" ვიყო, აქ უნდა დამეწერა "იმის ცოდნა, რომ მეორე დღეს ადრე ადგომა არ გიწევს"-თქო, მაგრამ აბა ვინ მაღირსა კარგი ძილი და გამოძინება, კვირა იქნება თუ ნებისმიერი სხვა დღე, ჩემი ავტომატური "ალარმი" სრულებით დაუკითხავად მაღვიძებს დილის 7 საათისთვის ან დაახლოებით ამ მონაკვეთში.

პრინციპში ეს პოსტი შემიძლია "ძილისწინ" კატეგორიას მივაკუთვნო იმიტომ, რომ რაღაც ჩემი საძილე აბი მიზიდავს დიდად და შესაძლოა აღარ გავწელო დრო და ჩავყლაპო კიდეც.

პ.ს.:" სექსი დიდ ქალაქში" ისე ძალიან არ მომწონს და ვერ "დავამუღამე", რომ აშკარად ვერ ვხვდები რა საჭიროა ამხელა რეკლამები და ზედმეტი აფიშირება. ალბათ მეც "გავიზრდები" და მივხვდები ხომ ერთ დროს? ეს მხოლოდ გამიხარდება.

უპასუხო წერილი

2010-06-07T20:16:00.002+04:00

დღეს ჩემს მეილში რაღაცას "ვსერჩავდი" და სულ სულ ძველ წერილებში გადავედი..ამომიგდო ჩემი ჯგუფელის მონაწერი - რაღაც ბმულები ჰქონდა გამოგზავნილი და ატვირთული. რომ დავინახე სახელი და გვარი ჯერ რაღაც გაურკვეველი გრძნობა შემექმნა, აი რომ ამბობენ ბურთივით ყელში რაღაც მომადგაო, მგონი პირველად ვიგრძენი მსგავსი რამ.. ვიჯექი, ვკითხულობდი მეილს თავიდან, ისევ თავიდან, კიდევ ერთხელ და თვალები თავისით მენამებოდა..ემოციური აშლილობა უეცრად მომადგა და თავის შეკავება ფაქტიურად შეუძლებელი იყო. კიდევ კარგი, სამსახურში შედარებით მკვდარი წუთები იდგა, თორემ მომიწევდა ახსნა-განმარტებები ან ბოლო-ბოლო რაღაც ტყუილების წამიერად გამოგონება..

ინსტიქტურად "რიფლაი"ს დავაჭირე და წერილი დავუწერე:

R.,

albat ki ara..namdvilad verasdros waikitxav am e-mails... dzalian samwuxaroa....ragacnairad dzalian momenatre da didi siamovnebit dagelaparakebodi, chamogitandi furclebs dasaqseroqseblad, shemogxvdebodi shemtxvevit quchashi....

Mapatie am upasuxo werilistvis...

ყველაზე არანორმალური მომენტი კი ის არის, რომ სახლში მოსვლისთანავე მეილი შევამოწმე პასუხის მოლოდინში..პასუხმაც არ დააყოვნა როგორც მოსალოდნელი იყო:

Remote host said: 554 delivery error: dd Sorry your message to ...@yahoo.com cannot be delivered. This account has been disabled or discontinued [#102].

მართლა რთული დასაჯერებელია, რომ აღარ ხარ..რომ არ სუნთქავ ამ ქვეყანაზე, რომ არ არსებობს "შენ"..და მე მაინც გხედავ ხოლმე თითქოს ქუჩაში, მახსოვს შენი სიარულის მანერა, ლაპარაკი..ხუმრობა ხომ არაა მთელი ოთხი წელი ერთად სწავლა, ლექციები, გამოცდები..კარგი ადამიანი იყავი ძალიან..ზე-კარგი..მოდი რა, მეგონება, რომ მაინც არ წასულხარ სამუდამოდ და როცა კი გამახსენდები, გაგიხსენებ როგორც სულიერს, ცოცხალს და ამოვირეცხავ გონებიდან შენს პანაშვიდებს, დასაფლავების პროცესიას, სასაფლაოზე მიტანილ რამდენიმე თაიგულს..

მიყვარს, მომწონს, მესმის, ვერ ვიტან

2010-06-05T02:07:00.001+04:00

მე მიყვარს მუსიკის მოსმენა ღია ცის ქვეშ.. გულაღმა წოლა ბალახზე და ცაში ყურება, ცალ ხელში სიგარეტი, მეორეში კი მინიმუმ 8 პროცენტიანი ლუდი. მიყვარს ხალხის ხმაური გარშემო, კივილი, წივილი, სიცილი, გადატენილი სივრცე და ამავდროულად თავისუფალი, თვალგაუწვდენელი ჰორიზონტი.

მე მომწონს ჩრდილი და აჩრდილებთან თამაში..გაქრობა და მერე ისევ გამოჩენა..მონატრება და მონატრებულად ყოფნა..სასიამოვნო შეხვედრები და უცნობი ნაცნობების აღმოჩენა. ჩემს ოთახში წლების მერე კვლავ შემორჩენილი პოსტერები. სიმღერები, რომლებიც მახსენებს ამა თუ იმ მოვლენას, ხანდახან კი კონკრეტულ წუთს ან წამს.

მე არ ვიცი რა განწყობა მაქვს ამ მომენტში იმიტომ, რომ ეს მომენტი უკვე გასული იქნება, როდესაც მე მომდევნო წინადადების წერას დავიწყებ. არც ის ვიცი რატომ გადავეჩვიე წიგნების კითხვას და რატომ არ ვყიდულობ ძალიან ბევრ სასურველ ნაწარმოებს მხოლოდ იმიტომ, რომ ვიცი "ვერ მოვასწრებ დროულად წაკითხვას".

მე ვერ ვიტან იმას, რომ ყველაფერს ვიტან. ვიტან სხვადასხვა დოზებით, გზებით თუ ჩიხებით. ყველაფრის გადაღეჭვა და გატარება შემიძლია. ფეთქებადი არ ვარ, ნელა ვიაზრებ და ასევე ნელა ვამუშავებ შემდეგ. არ ვზომავ ასჯერ, ვიდრე ერთხელ გავჭრი, მაგრამ არც წამიერი რეაქციები მაქვს.

მე არ მაქვს ბევრი რამ, რაც მინდოდა მქონოდა. არ მაქვს ნიჭი მსახიობობის, მხატვრობის, მუსიკოსობის, ალბათ არც სიმღერის, თორემ რამე გამომივიდოდა. არ ვარ აქტიური, არ ვამტკიცებ, რომ ყველა მიყვარს და ყველაზე ვგიჟდები, არ ვთვლი, რომ მჭირდება სიყვარულის ახსნები და დამტკიცებები, ზედმეტი ჩახუტებები და ლოყაზე სამჯერ გადაკოცნა.

მე მესმის, რომ ყველაფერი ისე არ არის, როგორც ჩანს და ისე არ ჩანს, როგორც არის. არ შეიძლება ერთდროულად მზე იყოს და სიგრილე, ღრუბელი და სიცხე, წვიმა და გვალვა, ქარი და სასიამოვნო ბრიზი. რაღაც უბრალოდ ხდება იმიტომ, რომ უნდა მოხდეს და ჩაიბეჭდოს წინა დღეების უსასრულო ქრონიკაში. არ ღირს არაფრის შეცვლა იმიტომ, რომ საბოლოოდ მაინც მოსახდენი მოხდება. უბრალოდ ის რაც მოსახდენია, უნდა ავირჩიო მე ჩემთვის, შენ - შენთვის, ჩვენ - ჩვენთვის.

სტერეოტიპული მარაზმი

2010-06-04T11:04:00.001+04:00

სტერეოტიპების არსებობაში ეჭვი არავის ეპარება, საკითხავი ისაა, რამდენად დამაჯერებელია თითოეული. ხშირად მსგავსად გამაღიზიანებელია ზოდიაქოს ნიშნებით მანიპულირება და იმის მტკიცება, რომ თურმე მილიონობით ადამიანი დედამიწის ზურგზე ერთსა და იმავე დღეს ან ბედნიერი იქნება, ან უბედური, ან ავარიებს უნდა უფრთხილდეს, ან სასიამოვნო მოულოდნელობა ელის და ბევრი მსგავსი რამ რასაც ჩვენი ასტროლოგები ამბობენ და წერენ. ერთის მხრივ არ ვუარყო, რომ შესაძლებელია გარკვეული დამთხვევები, თუმცა ეს სწორედ დამთხვევაა და სხვა არაფერი, არანაირი წინასწარ განსაზღვრული, ვარსკვლავების და სხვადასხვა პლანეტების მიერ გამოცხადებული წინასწარი ქრონიკა.

და მაინც ძალიან თუ მოვინდომეთ ნებისმიერ ადამიანს სტერეოტიპს მივუსადაგებთ. ავიღებ სამაგალითოდ ჩემს საკუთარ თავს. უკვე საკმაოდ დიდი ხანია ვიძინებ (უმეტესწილად აბების დახმარებით) შეძლებისდაგვარად ადრე (საღამოს 11–12 საათი დაახლოებით) და მეღვიძება 6–ზე ან 7–ის ნახევარზე, ესეიგი მინდა–არ მინდა უნდა ვიყო "ტოროლა" იმიტომ რომ "ბუ" ვერ ვიქნები და არცერთი რომ არ ვიყო, ასე არ შეიძლება, ყველაფერს ხომ თავის სახელს და კონკრეტიკას უძებნიან ადამიანები.

წინასწარ თითქმის არაფერს ვგეგმავ, ესეიგი ვარ "იმპულსური" ადამიანი.

არ ვჭამ, ესეიგი აუცილებლად დიეტაზე უნდა ვიყო. იქნებ შემოთავაზებულ ტორტამდე 1 საათით ადრე იმდენი ვჭამე, რომ გული მერევა უკვე, ან იქნებ მადა არ მაქვს, იქნებ სიცხეა და სულაც არ მინდა ჭამა, იქნებ 3 საათის მერე ვაპირებ რამის მირთმევას. არა! თუ შემოგთავაზეს რაღაც და უარს ამბობ, აუცილებლად დიეტაზე უნდა იყო.

სიგარეტს ვეძალები, ესეიგი არ ვარ კარგი გოგო. აბა სიგარეტს ვინც ეწევა, ვის გაუგია იმისი "კარგობა", ან რაღაც აქვს დაშავებული, ან აპირებს.

სამსახურის შემდეგ ფეხით მარტო ვსეირნობ, ესეიგი მეგობრები არ მყავს. ადამიანები თურმე მარტო არ უნდა დადიოდნენ არსად, ყოველთვის ვიღაც უნდა ახლდეთ თან და თუ ეს ვიღაც არ არის მათ გვერდით, აუცილებლად მარტოსულები არიან, დეპრესიულები, იზოლირებულები.

საიდან მოდის ეს სტერეოტიპები ან სულ პირველად ვინ დააწესა არ ვიცი, მაგრამ ისევ იქამდე მივდივარ, საიდანაც დავიწყე. მილიონობით ადამიანის ერთი სტერეოტიპის ქვეშ გაერთიანება იმიტომ, რომ ეს ა ს ე ა ერთი დიდი მარაზმია. აი კლონებიზე აქტიური მუშაობა თუ დაიწყო, მერე უკვე შეიძლება ამაზე სერიოზული საუბარი.

ტატუმანია

2010-06-03T20:17:00.001+04:00

ჩემში საფუძვლიანად გაიღვიძა მაზოხისტმა. არა, არ ვაჭარბებ და აი რატომ:

დამეწყო ე.წ. "ტატუ"მანია > ვგულისხმობ იმას, რომ დღეს უკვე მეორე სვირინგის ამაყი მფლობელი ვარ, მაგრამ თან ნერვები მაწყდება > ნერვები იმიტომ მაწყდება, რომ მართალია თვითონ არჩევით ადვილად ვარჩევ და ზუსტად ვიცი რა მინდა, წინასწარ რამდენიმე წუთი მენერვიულება > კეთების პროცესი სრულიად ასატანია, თუმცა ხანდახან ისე სასტიკად იწიწკნება ეს ნემსები, რომ მარცხენა ხელი სულ დაკაწრული მაქვს ჩემივე ფრჩხილებით > ყველაზე საშინელი მაინც პოსტ-პერიოდია ანუ ნერვიულობა არ გამიღიზიანდეს/არ გაწითლდეს/ნორმალურად მოშუშდეს და ამისდამაგვარი ჭედვები.

თუ არ ვარ მაზოხისტი და თუ არ მომწონს ეს მთელი ამბავი რატომ ვიკეთებ საერთოდ? ესეიგი მომწონს..ერთი ისიც დავაფიქსირე, რომ ყურადღების გადასატანად არაჩვეულებრივია! ამ შემთხვევაში სამსახურიდან თუ გინდათ ადვილად და ეფექტურად დაისვენოთ, უფრო სწორად გადაერთოთ სამსახურეობრივი საქმიანობიდან რამე სხვაზე, უნიკალური მეთოდია ეს ჩემს მიერ ნახსენები სვირინგი. სრულებით დაგავიწყებთ უფროსმა თუ რაღაც მკაცრად გითხრათ, ან რთული დღე იყო და კლიენტებს ვერ აუდიოდით..

ვზივარ ეხლა და ზურგი მეწვის და იმაზე ვოცნებობ 6 დღე მაინც მალე გავიდეს რომ ეს სანერვიულო, რომელიც თავად ავიკიდე, ჩამომეხსნას. მეორე მხრივ კი უკვე მეფიქრება შემდეგ სვირინგზე, ხოდა მგონი მომიწევს მალე ჩემი კომპიუტერებიდან ყველა სვირინგის შემცველი და მისდაგვარი "ფოლდერების" ამოშლა + იმ საიტების დაბლოკვა, სადაც დიზაინებს ვათვალიერებ. რა აბსურდია არა?

ადამიანნო, ჩვენი სხეული ცარიელი ტილოა, მიდით, მიადექით და მოხატეთ (ვიღაცის გამონათქვამია "ტილოს" შესახებ და საოცრად მომწონს)

ნაწილ-ნაწილ

2010-06-02T20:06:00.005+04:00

ქალაქში ზაფხულის დადგომასთან ერთად ახალი პრეტენზიები გაჩნდა. ადრე თუ გაუსაძლისად ციოდა, ახლა უკვა დამხუთველი სიცხეებია. ვის არ მოუსმენია მსგავსი წუწუნი არა? და მაინც, ის რომ წინ არდადეგები მეჭყანება, შედარებით ადვილად მაღეჭ-მაფურთხებინებს ამ დღეებს.

ამასობაში შემომეჩვია შეგრძნება თითქოს ნაწილ-ნაწილ ვიშლები. ყველაფერი მაწუხებს, ყველაფერი მტკივა, ფიზიკურად ოღონდ. არ ვიცი, ხანდახან მგონია ნერვების ბრალია და მგონია რომ უნდა მტკიოდეს და მტკივა, მაგრამ ეს შეგრძნებებიც ხომ ტყუილი არაა.

მეორეს მხრივ, ვფიქრობ უკვე დასვენება მესაჭიროება სერიოზულად და თბილისის ფარგლებს გასვლა მაინც, თუ საქართველოს გარეთ არა.

არადა ჯერ მხოლოდ ახლა დაიწყო ივნისი და როგორ გინდა აგვისტოზე იოცნებო, როდესაც აგვისტოს მერე უკვე სექტემბერი და ახალი სამუშაო წელი იწყება ფაქტიურად. ამგვარად მრავალცეცხლშუა ვიმყოფები და ვფიქრობ იმაზე, თუ რაზე არ ვიფიქრო.

ჩუმად შემოპარული

2010-06-01T21:25:00.005+04:00

უჩუმრად დავბრუნდე თუ ხმამაღლა?

მოდი მაინც, ჩუმად შემოვიპარები, ვითომ სულაც არ გავმქრალვარ და ჩემი ბოლო პოსტი სულ რაღაც რამოდენიმე საათის წინ შემოგხვდათ თვალწინ.

სიმართლე რომ ვთქვა, დიდი ცვლილებებით არ ვბრუნდები..მხოლოდ ის განსხვავებაა, რომ ჩემს სულში დიდი ხვრელია, სხეულზე კი პატარა მოდიფიკაცია..ბლოგზეც პატარა გადაადგილება და რე-დიზაინი ჩავატარე..დიდი არაფერი..არსებულ არჩევანს თუ გავითვალისწინებთ და იმასაც, რომ დიზაინის დიდი ვერაფერი კორიფე ვარ და სკრიპტებსაც ვერაფრით მოვერგე (თუ ვერ მოვირგე), მაინც აღმოვაჩინე ის, რაც ამჯერად უკვე ჩემთან ერთად იქნება სულ, ანუ ბაბუაწვერა..

ცოტათი მოგვიანებით პატარ-პატარა ისტორიებსაც შემოვაპარებ..

უბრალოდ ამ ეტაპზე ერთს დავწერ:

Make a wish and Blow

2010-02-19T01:09:00.000+04:00

დღეს პირველად მომინდა სიყვარულის სადღეგრძელოს თქმა
არადა აქამდე არათუ ვამბობდი, არამედ არც ვსვამდი
მაგრამ სიყვარული მართლა არსებობს
და დღით დღე ამაში უფრო და უფრო ვრწმუნდები
რაც არ უნდა ვიძახოთ და ვამტკიცოთ, რომ ანტი-ლოვერები ვართ,
არ არსებობს ჩვენს გარშემო არ იყოს ისეთი წყვილი, რომელთა თვალებში, ქცევებში.
არ იყოს ის, რასაც სიყვარული ქვია
და ის, რომ მე ახლა ცრემლები თავისთვის მეყრება ლოყებზე მხოლოდ იმას ნიშნავს
რომ ბედნიერი ვარ
ჯერ-ჯერობით სხვისი ბედნიერებით
და ძალიან მიხარია რომ ჩემმა ახლო ადამიანებმა საბოლოოდ მიაგნეს
იმას, რასაც ამდენი ხანი ეძებდნენ ცნობიერად, ან სულაც ქვეცნობიერად, მაგრამ მაინც...
და იმისიც მჯერა, რომ ადრე თუ გვიან ყველანი მივალთ იმასთან ვინც ჩვენია
ძალიან მაგრად ჩავეხუტებით და არასდროს არ გავუშვებთ ხელს
till death parts us <3

თავშესაფარის ძიებაში

2010-02-11T01:30:00.000+04:00

ჩემს ტყავში არ ვარ თითქოს
გამოსული ვარ საკუთარი სხეულიდან, დავბორიალობ და თავშესაფარს ვეძებ..
ვეძებ სახლიდან გასული..ლიფტში, კიბეებზე, სადარბაზოში
მერე გაჩერებაზე, ტრანსპორტში, მაღაზიაში, რომელშიც ყოველ დილით სამსახურის წინ შევდივარ..
ვეძებ ჩემი სამსახურის აივანზე, სადაც ყოველ დილით ოფისში შესვლამდე ვეწევი ერთ ან ორ ღერ სიგარეტს.
ვეძებ სიგარეტის თითოეულ ნაფაზში, თუმცა სად რას მივაგნებ, თუ ერთ სიგარეტსაც კი ვერ შევეჩვიე..ამდენი ხნის განმავლობაში სულ ვცვლი, ხან ყოველდღე, ხან კი ყოველკვირეულად..ჩემს ტყავს როგორ შევეგუებოდი, როდესაც სიგარეტიდან დაწყებული ადამიანებიც მბეზრდება.

და მაინც..ვეძებ რაღაცას მიუხედავად იმისა, რომ ვიცი რაც უფრო მეტს ვეძებ, მით უფრო მშორდება და განვიზიდავ. არადა ძებნას თავი რომ დავანებო, თავისით მომიახლოვდება, შეიძლება ერთი ხელის გაწვდენაზეც იყოს, მაგრამ მე ხომ აღარ მოვძებნი მერე და შესაბამისად სულერთი იქნება.
დღეები ერთმანეთს აღარ გავს. ვცდილობ მაინც არ დაემსგავსოს..სახეები იცვლება, ისტორიები კი იგივე რჩება მაინც. ყველა მონაყოლი ერთმანეთს გავს და ყველა ხმა ერთმანეთს ერევა.

რაც უფრო მეტს ვყვები ჩემს ისტორიას, მით უფრო დაცლილად ვგრძნობ თავს და საკუთარ თავში დიდი აურზაური მხვდება, თითქოს ის რომელიღაც, მერამდენეღაც "მე" სასტიკად მტუქსავს, მთხოვს არ გავცე ჩემი ისტორიები იმიტომ, რომ თავისთვის აღარაფერი რჩება.
არადა ჩემთვის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტორი ურთიერთობებში არის ის, რომ ვუსმენდე და მისმენდნენ, როგორც კი ერთ-ერთი მხარე ირღვევა და დისბალანსი ჩნდება, ირღვევა თვითონ ურთიერთობაც..

და მაშინ, როდესაც საღამოთი ან კიდევ ღამე, სიბნელეში სახლში ვბრუნდები, მაინც ერთი აზრი მიტრიალებს თავში - როდემდე გაგრძელდება ეს პერიოდი? გამოცდილების მიხედვით დიდ, გაწელილ, ერთმანეთში აზელილ, ერთიან რაღაც მონაკვეთს უნდა ველოდო, რომელშიც გადაიზრდება ყველა ეს დღე. სითბო მინდა, რომ უფრო ბევრი ვიარო, ისეთ ადგილებში წავალ, სადაც იშვიათად დადიან..თანდათან უფროდაუფრო ვგრძნობ, რომ თბილისს საერთოდ არ ვიცნობ

2010-02-06T23:41:00.000+04:00

არის ხოლმე ისეთი პერიოდები, როდესაც ელოდები შენი მობილურის ხმას...შეტყობინებას ან ზარს, რომელიც არადა არ ჩანს ...მოთმინების ფიალა როდესაც იწურება, მერე მობილურს თიშავ, თითქოს გათიშულზე უფრო მალე მოვა პასუხი და შეიტყობ იმას, რასაც ამდენი ხანი ელოდი...

არის ხოლმე ისეთი პერიოდები, როდესაც ალკოჰოლი თავში ერთხელ კი არ გარტყამს, განუწყვეტლივ გიკაკუნებს და გახსენებს იმას, რისი გაკეთებაც გინდა, მაგრამ ვერ ბედავ, ან "ხვალინდელი დღისთვის გადადებ ხოლმე" თითქოს ეს ხვალინდელი დღე სხვა ადამიანის სხვა ცხოვრებიდან იყოს.

ხანდახან მოთმინების უნარი ნულამდე დადის და შეუძლებელია იმ შეგრძენებების თუ აზრების ატანა, რომლებიც ტვინში ბობოქრობს..შეუძლებელია მათი დაოკება..რამდენი ჭიქა ყავა, რედ ბული თუ ლუდიც არ უნდა დალიო, ვერ შეიკავებ, ვერ გადაყლაპავ და გამოუშვებ იმ რეალობაში რომელიც გარს გაკვრია.

მერე რა რომ ბევრს მხოლოდ საკუთარი ბედნიერება ადარდებს...მერე რა რომ ზოგს მხოლოდ საკუთარი უბედურება ადარდებს..ჩვენ ადამიანები ვართ და არ არსებობს ადამიანი, რომელსაც საკუთარი ნაკლოვანება არ ქონდეს..მთავარია ვიცოდეთ იმ დადებითი მხარის, იმ პოზიტივის დანახვა, რომელიც თითოეულ ჩვენგანშია, თორემ უარყოფითის დანახვას არც არაფერი უნდა...

არის ისეთი პერიოდებიც, როდესაც არავის დანახვა გინდა, როცა ადამიანები "გგრუზავენ" და გგონია, რომც მხოლოდ საკუთარი თავი თუ გამოგიყვანს იმ კრიტიკული სიტუაციიდან, რომელიც ტვინში მიმდინარეობს..ხო, ტვინი არის მთავარი წყარო ბევრი არანორმალური შთაგონების თუ მიმდინარეობის, რაც ადამიანებს შორის ხდება..

ნამდვილად არ ვიცი ხვალ რამდენად აღვიქვამ ამ ჩანაწერს, მაგრამ ის ვიცი, რომ დღესდღეობით ძლაიან ბევრ ისეთ რამეს ვგრძნობს რაც ბევრს საკუთარი თავის ლიკვიდაციისკენ უბიძგებდა, მე კი ველი მაინც.. ველოდები იმას, რაც არასდროს მოხდება, მაგრამ მაინც..

ეფექტი პეპლის ანუ არარსებული შანსი

2010-02-05T23:14:00.000+04:00

აღარ აქვს აზრი იმაზე ფიქრს და იმის თქმას, თუ მერამდენედ ითელება ჩემი გრძნობები
ტრაქტორით გადავლას რომ ადარებენ, ხანდახან იმაზე უარესია ხოლმე.
ცრუ იმედები მაინც თავისას შვებიან და წამის მეასედით მაინც წარმოიდგენ "ეს რომ ასე იყოს", მერე მომენტალურად მიდიხარ წინ და წინ არარეალურ ფიქრებში და რაც არ უნდა "არ გინდოდეს" ამ ყველაფრის თუნდაც მინიმალური პროცენტით დაჯერება, რაღაც (გული თუ ტვინი თუ კიდევ სხვა ორგანო) მაინც გაჯერებს, რომ ამის ასრულება შესაძლებელია, მხოლოდ უნდა მოინდომო.
მონდომება სხვადასხვანაირია, ინდომებ პასიურად ან აქტიურად, მთელი შენი შინაგანი ან გარეგანი ძალისხმევით, ემორჩილები ბიძგებს და მზად ხარ 2 საათი ყინვაში იდგე იმიტომ რომ დაინახონ რომ "ინდომებ".
და მერე ეს მონდომება ხდება ის, რაზეც იციკლები და გგონია რომ ეტყობა საკმარისი სურვილი არ გაქვს, ან უბრალოდ ბრძოლა არ შეგიძლია და სხვა მრავალი ფაქტორია, რის გამოც არ ხდება ის, რაც გინდა..რის გამოც ვერ ბატონდები სამყაროზე და ვერ ამყარებ საკუთარ წესებს.
ხშირად მგონია რომ გაურკვეველია ის, რაზეც ვწერ და მხოლოდ მე მესმის, ალბათ აქედანაც გამომდინარეობს, რომ თანდათან პოსტებზე კომენტარების რაოდენობა იკლებს მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანები მაინც იმ სიხშირით აკლიკავენ ჩემს ახალ ნაწერებს, როგორც ადრე.
და მაინც, თუნდაც გაურკვეველი იყოს, ვიცი რომ ადრე თუ გვიან წავიკითხავ ყველა ჩემს ჩანაწერს და გამახსენდება ეს წუთები, ეს ყოველდღიური ბანალობა, რომელიც ყელში ამომდის, მერე ისევ ვყლაპავ, ისე ამოდის და ასე მეორდება დაუსრულებლად.
ახლახან დავამთავრე "პეპლის ეფექტი", მხოლოდ მეორე ნაწილი. პირველთან შედარებით ყველაფერი ბევრად უფრო მკაფიო და "გარკვეულია", რის გამოც იმედგაცრუებული დავრჩი. ან შეიძლება პირველ ნაწილს არ ვუყურე სათანადოდ და იმიტომ მომეჩვენა, რომ ბუნდოვანი და "არაჩვეულებრივი" იყო.
ასეა თუ ისე, დავფიქრდი, რას და რამდენჯერ შევცვლიდი ჩემს ცხოვრებაში, მეც რომ შემეძლოს წარსულში, სასურველ მონაკვეთში დაბრუნება. ხშირად მსმენია მსგავსი ფრაზები: "მე ჩემს ცხოვრებაში არაფერს შევცვლიდი", "ყველაფერი მომწონს და არ მინდა რაიმე სხვანაირად იყოს", "ბედნიერი ვარ დღევანდელი დღით". არ მჯერა! და კიდევ ერთხელ ვაცხადებ, რომ ბევრ რამეს არა, მაგრამ ერთ მთავარს შევცვლიდი, რითიც მჯერა რომ ჩემი ცხოვრება სრულიად რადიკალურად წარიმართებოდა, იმდენად რადიკალურად, რომ ახლა არ ვიცი, დღევანდელ რეალობაში სად ვიქნებოდი.
ეს ცვლილება მოხდებოდა მაშინ, როდესაც 14 წლის ვიყავი და მეცხრე კლასის ტესტირებისთვის ვემზადებოდი. მინდა ცხვირწინ მქონდეს ის ფოტო, როდესაც ერთ საღამოს ჩემს მაგიდასთან ვიჯექი, იატაკზე რადიო იდო, მე კი ვმეცადინეობდი. რადიოს იმ წამსვე გადავაგდებდი ფანჯრიდან, დავლეწავდი ყველანაირ რადიომიმღებ საშუალებას, რომ არასდროს, ა რ ა ს დ რ ო ს ჩამერთო და არ მომესმინა მისთვის...თუ არ მოვუსმენდი, არც შევეჩვეოდი, მერე გაცნობაც არ მომინდებოდა, რომ არ გავიცნობდი, არ მომინდებოდა რადიოში მუშაობა, რომ არ ვიმუშავებდი რადიოში, არ მეყოლებოდა ამდენი ნაცნობი, არ ვიმღერებდი ჯგუფში, არ გავხდებოდი უფრო თავისუფალი, ალბათ არ მომინდებოდა შემდეგ ტელევიზიაში გამოჩენა, არ გავიკეთებდი პირსინგს, არც თეატრალურში ჩავაბარებდი, არ მექნებოდა ასეთი ჩაჭედილი აზრი, წავსულიყავი საზღვარგარეთ, არ გაფუჭდებოდა ბევრი რამ ოჯახურ ურთიერთობებში, საერთოდ სხვა ვიქნებოდი, სხვა ადამიანებთან მექნებოდა კონტაქტი, სხვა ინტერესები მექნებოდა, ახლა ალბათ თბილისის რომელიმე უნივერსიტეტის მაგისტრატურაში ვისწავლიდი და ამით კმაყოფილი ვიქნებოდი..
სულ ერთი საღამო. ერთმა საღამომ შეცვალა ყველაფერი რადიკალურად, ხუთმა საათმა, რამდენიმე სიმღერამ და "ხმამ".
ნეტა სად ვიქნებოდი ახლა..რას გავაკეთებდი პარასკევ საღამოს? ერთი შანსი..ერთი შანსი მინდა რომ ეს ყველაფერი ვნახო..მეტი აღარაფერი

მერე რა რომ დრო გადის

2010-02-03T23:51:00.000+04:00

დრო გადის
წამები რაღაც წუთებში იქცევა კვირებად და მერე თვეებად
რომლებიც ბევრ რამეს ცვლიან, მაგრამ არის ისეთი რაღაცეები, რასაც ვერაფერსაც ვერ ვნებენ.
ეს "ისეთი რაღაცეები" გრძნობებია
გრძნობები, რომლებსაც ჩვენ ვინახავთ გულში
შეიძლება ეს გულიც პირობითია და სულ სხვა რაღაც ქვია, მაგრამ საჭიროა მაინც სიტყვები ამის ასაღწერად, ამიტომაც ვხმარობთ სიტყვა "გულს"

დრო გადის
მაგრამ ადამიანები არ იცვლებიან.. ანუ იცვლებიან, მაგრამ მერე ხვდებიან, რომ თურმე შეიცვალნენ, ან უკეთესობისკენ ან უარესობისკენ.
მერე კიდევ გადის რაღაც დრო და რომ გადახედავ წარსულს, ისევ იმ დიდ "გეპს" ამჩნევ და საბოლოოდ ალბათ სიკვდილის წინ როდესაც გადმოცემით მთელი ცხოვრება გაგიელვებს წინ, საბოლოოდ ხდება იმის გააზრება, თუ რამდენი რამე შეცვალეს ზუსტად იმ წამებმა გადაქცეულმა თვეებად და წლებად.

დრო გადის
ის რაც დღეს არის, ხდება გუშინ, ის რაც ხვალ იქნება, მაზეგ ხდება გუშინწინ. სამწუხაროა, რომ მიუხედავად ყველა იმ განვითარებისა თ მოდერნიზაციისა რაც მსოფლიოში ხდება, ადამიანები მაინც უძლურნი რჩებიან დროის წინაშე და არ არსებობს მითირუი დროის მანქანები, "რიჩაგები" და ციფერბლატები, რომლებიც ჩვენს თავს შეგვახვედრებენ წარსულში ან თუნდაც მომავალში.

დრო გადის
ვკარგავთ ჩვენი სხეულის ნაწილს, დაბადებიდან მოყოლებული ვიცვლით კბილებს, მერე კანს, ფრჩხილებს ვიჭრით, თმასაც, ვიხვრიტავთ ყურებს, წარბს, ჭიპს, ცხვირს, ვიხატავთ სვირინგებს, ვეწევით, ვსვამთ, ვაფუჭებთ ყველაფერს, რაც ნებადართულია ან არაა ნებადართული, ვანგრევთ საკუთარ ცხოვრებას და ამითი არ ვჩერდებით და სხვის ცხოვრებასაც გადავწვდებით ხოლმე, ვართ ხშირად დაუმორჩილებლები, ხშირად გიჟები და ანომალურებიც კი.

დრო გადის
და აღარ ბრუნდება. ემატება ერთმანეთს და არ გვეკითხება გვინდა თუ არა კონკრეტული დროის ცოტა ხნით გაჩერება მაინც. იქნებ მე ჯერ კიდევ მინდა რომ ვიდგე ერთი ადამიანის გვერდით თუნდაც არ ველაპარაკო და უბრალოდ ვუყურო მის თვალებს, მის ცხვირს, მის სილუეტს, თუნდაც მის ჩრდილს. იქნებ მე მინდა რომ ისევ ის გემრიელი პიცა მედოს წინ და ჭამის პროცესი უსასრულობამდე გაიწელოს. იქნებ მე მინდა რომ იმ ჩემს სიზმარში ჩავრჩე რამდენიმე დღე და აღარ გამოვფხიზლდე მანამ, სანამ მე თვითონ არ მოვისურვებ.

დრო გადის.
საათის წიკწიკი აღარ მესმის, არადა იყო დრო, როდესაც არ მაძინებდა. იყო დრო, როდესაც თითოელი ტიკ-ტაკ თავში მირტყამდა. ახლა კი წამოვიხურებ საბანს და ვითომ აქ არაფერია, ვხუჭავ თვალებს, ვბლოკავ შინაგან დიალოგს და ვუყურებ იმ უაზრო ფიგურებს რომლებიც დახურულ გუგებს შიგნით ელავენ. მერე ისევ მესმის შინაგანი ხმა, რომელსაც გამოვყავარ უძირო უაზრობიდან და მაბრუნებს იმ სამყაროში, საიდანაც სამუდამო თავის დაღწევაზე ვოცნებობ.

გადის დრო.
მე აღარ ვიყურები აქეთ-იქით ქუჩაზე გადასვლის დროს და ვაძლევ ნებას ჩემს ბედს მატაროს თავისი გზით. მე ვუყურებ ხალხს თვალებში, ვიფიცებ ყველაფერს რაც უნდათ და უნამუსოდ ვიტყუები.

მე აღარ ვარ მე, ან პირიქით, ისეთი 'მე' ვარ როგორიც აქამდე არასდროს ვყოფილვარ.

ის რაც არ უნდა მომხდარიყო

2010-01-31T23:35:00.000+04:00

ვაიმე, ჩემი სიკვდილი - მთელი დღე დილის 7 საათიდან მოყოლებული ეს ფრაზა მაქვს აკვიატებული. დილის 7-დან იმიტომ, რომ ზუსტად ამ დროს გამეღვიძა.
და რატომ ეს ფრაზა?
ავირიე ისევ
და თან ისე მაგრად ავირიე, რომ დალაგების შანსი უკვე აღარ მაქვს, თუ რამე არ შევცვალე ან ერთი რადიკალური პლიუსისკენ, ან კიდევ მინუსისკენ.
ყველაზე საშინელება ისაა როდესაც გგონია რომ დაივიწყე წარსული, არ გახსნდება, არც ცდილობ რაიმეს გახსენებას და მერე უცბად ბაც და ხვდები ისეთი ადამიანების გარემოცვაში, რომელთაგან ერთი წარსულია, მეორე კიდევ უფრო წარსული, კიდევ არის ის, ვინც აწმყოში მოგწონს, მაგრამ შანსი არ გაქვს და ის ვისაც მოწონხარ მაგრამ მას არ აქვს შანსი. კიდევ უფრო უარესი ისაა, როცა ის ჯერ კიდევ დავიწყებას არ მიცემული წარსული გხედავს იმასთან, ვინც არ მოგწონს და გონია, რომ ერთად ხართ.
ამ ყველაფერთან ერთად იმასაც ხვდები, რომ ის, რაც წარსულია და წესით უნდა დარჩენოდა იმ დროს, თურმე ისევ შენშია და მოსვენებას არ გაძლევს. გინდა რომ გააკეთო ყველაფერი ის, რაც ადრე გინდოდა, მაგრამ ვერ თუ არ აკეთებდი, გინდა რომ ყველაფერი ერთად აინაზღაურო, მაგრამ მაინც რჩება თავში ის ფიქრი, რომ იქნებ არ ღირს, იქნებ რაც არ იყო, არც უნდა ყოფილიყო და ასე იყო საჭირო თავის დროზე. არადა მეორეს მხრივ, სურვილი ნაბიჯების დგმისა უფრო დიდია, ბევრად დიდი.
და საბოლოოდ არ ვიცი რომელ გზას ავირჩევ იმიტომ რომ თუ ჩემმა ახალმა მე-მ გადაჯაბნა საბოლოოდ ჩემი ძველი მე , მაშინ თავის გზაზე წაიყვანს ბოლომდე .. მინდა კი ეს მე საბოლოოდ? არ ვიცი...

90s Kid I Am

2010-01-25T21:11:00.001+04:00

90-იანების ღვიძლი შვილი რომ ვარ ამას უფრო და უფრო აღვიქვამ წლების გასვლასთან ერთად.

მიუხედავად ყველაფრისა
მიუხედავად იმ სამოქალაქო ომისა, რომლის დროსაც სულ რაღაც 3 წლის ვიყავი
მიუხედავად იმისა, რომ "გაუმარჯოს" ნაცვლად მხოლოდ "ჯოს" ვყვიროდი აივნიდან და საქართველოს შინდისფერ დროშას ვაფრიალებდი
მიუხედავად იმისა, რომ ბებიას ტროლეიბუსით დავყავდი თავის სამსახურში, როდესაც დედაჩემს დრო არ ქონდა
მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს საბავშვო ბაღში კომუნისტურად ფაფებს გვტენიდნენ და კარაქიან პურს "ჟოშკავდნენ"
მიუხედავად იმისა, რომ მაშინ არ იყო "პამპერსები" და "პილიონკებით" ვიზრდებოდი
მიუხედავად იმისა, რომ არ იყო მულტიპლიკაციური ფილმებისთვის ერთი არხი და ძირითადად შაბათ-კვირას ველოდი რომ ორტ-ზე მეყურებინა ჩიპი დეილისთვის და დონალდ დაკისთვის
მიუხედავად იმისა, რომ უმეტეს შემთხვევაში შუქი არ გვქონდა და სანთლის ან ლამპის შუქზე ვმეცადინეობდი
მიუხედავად იმისა, რომ მაშინ არ იყო არც "კარმა", არც სხვა ელექტროგამათბობლების დაყენებას ქონდა აზრი და ჯერ შეშის ფეჩით, მერე კი "კერასინკით" და "ტურბოთი" ვთბებოდით
მიუხედავად იმისა, რომ იყო კრიზისი, პურის რიგები, ტალონები, მერე რუბლები, მერე კუპონები
მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად კოსერვების ჭამა გვიწევდა იმიტომ, რომ შეუძლებელი იყო სახლში სადილის მომზადება
მიუხედავად ყველა იმ სიბნელისა და უბედურებისა
მე ვამაყობ რომ ზუსტად 90-იანებში დავიბადე.

მიხარია, რომ მომიწია ამ პერიოდის გამოვლა
მიხარია, რომ 10 წლის როდესაც ვიყავი უკვე კომპიუტერი მქონდა და ეს იყო მაშინ ფაქტიურად წარმოუდგენელი
მიხარია, რომ ყველანაირად მათამამებდნენ, ჩამოჰქონდათ ჩემთვის სხვადასხვა ქვეყნებიდან ყველაფერი, რაც შეიძლება მესურვა და რაზეც არც კი ვოცნებობდი.
მიხარია, რომ იმ პერიოდში რადიოს ხანა იყო, სულ სხვა დატვირთვა ქონდა რადიოს მოსმენას, წამყვანებიც სხვანაირები იყვნენ თითქოს, უფრო კარგები, უფრო ახლოს მოდიოდნენ მსმენელთან.
მიხარია, რომ ყოველთვის ნოვატორი ვიყავი
ისიც, რომ სკოლაში ხანდახან სატანისტადაც კი მთვლიდნენ ჩემი არაორდინალურობის გამო..პირსინგის გამო..დახეული ჯინსების და "ბულავკების" გამო
მიხარია, რომ მაშინ ასეთი ვიყავი. არავის არაფერს არ ვუმტკიცებდი, მე მინდოდა და მე მიხაროდა. ისიც კი მიკვირდა სხვებს რომ უკვირდათ იმიტომ, რომ ჩემი აზრით, არაფერს არაჩვეულებრივს არ ვაკეთებდი.

დღეს კი ყველაფერი ძალიან გამარტივებული და განვითარებულია თითქოს და ერთის მხრივ შეიძლება უკეთესიცაა რომ დღევანდელი, 2000-იანების თაობა არ გამოცდის ბევრ იმას, რაც გამოვიარე მე, მაგრამ მე რომ არჩევანის საშუალება მქონდეს, ახლა არ დავიბადებოდი. არ მინდა.

უპასუხო კითხვებზე პასუხები

2010-01-24T15:58:00.002+04:00

თანდათან, დროთა განმავლობაში შევიცნობ ჩემს თავს.. ყოველთვის იყო და დღესაც რჩება კითხვები, რაზეც პასუხი არ მქონდა და არ მაქვს, თუმცა ამ კითხვების რიცხვი დღითი დღე მცირდება. ეს რათქმაუნდა იმ ადამიანების დამსახურებაა, ვისთანაც მაქვს ურთიერთობა და მათთან კონტაქტის წიაღში პასუხები თავისით ჩნდება, ძებნაც კი არ ჭირდება.

მაგალითად, გავრცელებულ კითხვაზე, თუ რას ვერ ვაპატიებ ადამიანს, პასუხი არ მქონდა, სტანდარტული პასუხი "ღალატი" კი არ ჯდებოდა ჩემში. კი, რთულია იმის გადახარშვა რომ გღალატობს ადამიანი, პარტნიორი თუ მეგობარი, მაგრამ ბევრი "მოღალატე" დამიბრუნებია ჩემს ცხოვრებაში და თან ისე რომ არანაირი ახსნა-განმარტება არ მომითხოვია. ამას დღემდე არ ვნანობ.

და ბოლო დროს ვიპოვე ჩემი პასუხი ამ კითხვაზე. არ ვპატიობ ჩემზე საუბარს, პირში და ზურგს უკან. ზურგს უკან - ეს ისეთი შემთხვევაა როდესაც ან არ იცი, ან ხვდები ან ამბავი მოაქვთ. ამბავმოტანილს არ ვიჯერებ, თუ მე თვითონ არ ვხვდები და არ მაქვს ამის საფუძველი. მაგრამ აი ჩემთან გაჭედვებს და ისტირიკებს საფუძვლიანად თუ უსაფუძვლოდ ვერ ვიტან, ამის გამო შემიძლია ადამიანი დავკარგო. ეს იმიტომ არ ხდება რომ წყენას ვიტოვებ, არა, არამედ იმიტომ, რომ ნდობას ვკარგავ. და რაც არ უნდა მინდოდეს, რაც არ უნდა ვეცადო, უკვე ვეღარ აღვადგენ იმ ჩატეხილ ნაწილს. არ შემიძლია ავიტანო ის სიტყვები, ის ცუდი განწყობა რაც მოდის ხოლმე კამათების დროს. კი, ბევრჯერ მიკამათია მეგობრებთან, ერთმანეთს "ტრაკებსაც" ვეძახით და კიდევ ბევრ სხვა სიტყვას, მაგრამ სხვადასხვა განწყობაა ყოველთვის. როდესაც ხედავ ისეთ კრიტიკას რომელიც რეალურად არ გეკუთვნის და ან კიდევ გეკუთვნის მაგრამ ხედავ რომ მეგობარი ამ ყველაფერს სრულებით არამეგობრულად უდგება, ჯერ ბზარი ჩნდება. მერე იწყებ იმაზე ფიქრს, შენ რატომ არ "ჭედავ" ხოლმე, რატომ უდგახარ ყოველთვის გვერდში, როდესაც ლაპარაკი უნდათ, რატომ უსმენ მთელი ყურადღებით და ტვინს წურავ რომ ან რჩევა მისცე, ან გევრდში ამოუდგე ან მისცე ის დახმარება, რომელიც ჭირდებათ. რატომ? მაშინ როდესაც შენ არ აინტერესებ და ერთი სული აქვთ იპოვონ რამე, რის გამოც "თავზე დაგახურავენ", ცოტა ხანში კი ისევ ვითომც არაფერია.

კი, შეიძლება ბევრს გასდის ასე, მაგრამ ჩემთვის ეს არის "რას ვერ აპატიებ ადამიანს". მე ყველა არ ვარ და არ შემიძლია ერთ დღეს ლანძღვა და სხვადასხვა ბრალდებები, მეორე დღეს "ქისებით" შევცვალო.

მე მაპატიეთ, თუ საჭიროა.

წერილი ჩემს თავს მომავალი 'მე'სგან

2010-01-21T23:36:00.002+04:00

ადრე ჩემი ერთ-ერთი პოსტის კომენტარში აღვნიშნე რომ კარგი იქნებოდა ჩემი თავისთვის მომავლიდან მომეწერა წერილი, ანუ პრინციპში ეს იქნება წერილი იმ "მე"-სგან რომელიც მე წარმომიდგენია და მსურს არსებობდეს 5 წლის შემდეგ მაინც, მერე აღარ, ძალიან თავის დაბერება არ მინდა და იმედია არც დავბერდები.

ასე თუ ისე, ჩავთვალოთ რომ გავიდა არც მეტი არც ნაკლები 5 წელი..5 წამივით გაირბინა თითქოს და "მე" წერს:

რა თბილი საღამოა..ბუხრის წინ ვზივარ, ვუსმენ შეშის ტკაცუნს, ვსვამ წითელ ღვინოს მაღალი ბოკალიდან და თან ხალიჩაზე ვზივარ, წინ ჩემი ახლადშეძენილი მაკ მიდევს და ვტკბები მასზე მუშაობით, უკვე ყველგან თან დამაქვს, სამსახურში ხომ რა ხანია wi-fi გვაქვს და სადაც და როცა მინდა მაშინ ვაკეთებ, ინტერნეტი მთელს ოფისში ხელმისაწვდომია, ჩემი იქაური პერსონალური კომპიუტერი ჩემს ასისტენტს გადავულოცე და აშკარად კმაყოფილია. სანამ მე ჩემს მაკს ვესიყვარულები, ჩემი "ის" ჩემს უკან ზის სავარძელში და რაღაც ახალ რომანს კითხულობს, ეროვნულს თან, ხანდახან მეც მიკითხავს ხოლმე ფრაზებს, მაცინებს, მერე ისევ თავისთვის აგრძელებს. მე მის ფეხებზე ვარ მიყუდებული, მე მგონი შიგადაშიგ თვალს აპარებს, აინტერესებს ამჯერად რაზე ვწერ, მაგრამ ცდილობს არ შეიმჩნიოს, ვითომ მე წერის დამთავრებისთანავე არ წავუკითხავ ხმამაღლა.

ჩემი გოგო ზევითაა, თავის ოთახში და ალბათ ტკბილად ძინავს თავის მთვარის შუქის ფონზე. არ მახსოვს დავწერე თუ არა ადრე, რომ ჩვენ მინის სახლი გვაქვს და მეორე სართულის ფანჯრებიდან არაჩვეულებრივი სანახაობა იშლება, ვარსკვლავები თითქოს მხოლოდ ჩვენ დაგვცქერიან თავზე, მთვარე კი მხოლოდ ჩვენთვის ამოდის. საბედნიეროდ, მზის ამოსვლასთან ერთად ფანჯრები ფერს იცვლიან და მზის სათვალის ფუნქციას ასრულებენ ფაქტიურად. სულ რამდენიმე წლის წინ, ამას ვერ კი წარმოვიდგენდი ალბათ, მაგრამ სულ ადვილი ყოფილა ასეთი ფუნქციის შემუშავება.

ისევ შეშის ტკაცუნი და ისევ მე ხალიჩაზე..ღვინის მორიგი დაგემოვნება და მორიგი ღერი სიგარეტი. თან ისეთი სიგარეტია, რომელსაც არ აქვს სუნი თითქმის და ამიტომ ოთახში რამდენსაც მინდა იმდენს ვეწევი. "ის"იც ჩემთან ერთად უკიდებს. თითქმის ყველაფერს სინქრონულად ვაკეთებთ ხოლმე. ერთად ვიძინებთ, ერთდროულად ვიღვიძებთ, დილით დავრბივართ, მერე სახლში საუზმე გვაქვს. არცერთი ვართ დიდი მჭამელები, ამიტომ ხშირად მხოლოდ ყავას ვსვამთ სენდვიჩით და მერე ჩვენ-ჩვენ საქმეზე გავდივართ. მე მანქანა არ მყავს, მას მივყავარ სამსახურში და მტოვებს. არა, კი მინდა და ვაპირებ ალბათ სამომავლოდ, მაგრამ ვერ ვთმობ იმ სიამოვნებას, რომ ოფისში ასვლის წინ მაგრად ვაკოცო და ჩავეხუტო, საღამოთი კი ველოდო როდის გამომივლის და აჩქარებული გულით და ნაბიჯებით გავყვე უკან სახლისკენ. ნუ, სახლისკენ ეს ალბათ პირობითად იმიტომ, რომ ძალიან იშვიათად მივდივართ სამსახურიდან პირდაპირ სახლში. საკმაოდ "მაწანწალები" ვართ. ხანდახან შეიძლება გავიაროთ და ჩემი გოგო წამოვიყვანოთ ჩვენთან ერთად იმიტომ, რომ სულ არაა ჭიჭყინა და დიდივით იქცევა უკვე. ჯერ სავახმოდ გავდივართ ხოლმე, მე მგონი ყველა ტიპის კაფე გვაქვს შემოვლილი რაც კი თბილისშია, ყველა სამზარეულო გვაქვს გასინჯული და ეხლა უკვე ფავორიტებში მივდივართ ხოლმე ძირითადად. ღამე უკვე კლუბში და კოქტეილ-წვეულებებზე გავდივართ. თუ მეორე დღეს ბევრი საქმე გვაქვს ორივეს, ძალიან გვიანობამდე არ ვრჩებით, მაგრამ რაღაც დონეზე განტვირთვას ვახერხებთ.
ყველაზე მეტად კვირის ბოლო გვიყვარს, როგორც ყველა დაკავებულ წყვილს. შაბათ-კვირას ყველა ვარიანტში ქალაქგარეთ მივდივართ, თითქმის ყველა კუთხე შემოვიარეთ საქართველოში და არა მარტო საქართველოში. თუ 5 დღიანი შესვენება გამოვიტყუეთ, ახლო ქვეყნებში გადავდივართ, ხოლო 1 კვირიან არდადეგებზე ევროპაში მივდივართ. ბილეთები არცთუ ისე ძვირია, ვიზები ორივეს გვაქვს და რა პრობლემაა? როდემდე ველოდოთ ევროკავშირში შესვლას?

ისევ ბუხრის სითბო..ჩუმი მუსიკა, რომელიც ჩემს ყურებს ძალიან სასიამოვნოდ ელამუნება.. ერთ სული მაქვს როდის შევალ, ჩავწვები აბაზანაში ჩემ "ის"თან ერთად და თვალებს დავხუჭავ რომ დღისით დაგროვილი ყველანაირი დაძაბულობა მოვიხსნა.
დღეს შედარებით მშვიდი საღამოა, ვაწყობთ ხოლმე ასეთებს და ჩვენმა მეგობრებმაც იციან, რომ არის დღეები როდესაც ჩვენ ერთმანეთის უსიტყვოდ გაგება გვენატრება და ასე წყნარად ჩვენ-ჩვენთვის და ამავდროულად მაინც ერთად მთელ საღამოს ბუხართან ვატარებთ. არის ისეთი დღეებიც როდესაც სახლში ტევა არაა, მეზობლების პრობლემა მაინც არ გვაქვს, ჩვენი სახლი თან ცენტრშია და თან ისეთ იზოლირებულ ადგილას, სადაც ძალიან ახლო-მახლო ხალხი არ ცხოვრობს, ასე რომ რასაც გვინდა იმას ვაკეთებთ, მუსიკას ვუწევთ, ალკოჰოლს თავზე ვისხამთ, აუზში თავით ვხტებით და მერე ამოვდივართ და ისევ ბუხართან ვშრებით, ზოგჯერ ნახევრად შიშვლებიც.

ჩემი "ის" დაიღალა წიგნის კითხვით მგონი უკვე..პოზა შეიცვალა, წიგნი გადადო და ეხლა უკვე მოურიდებლად ჩასცქერის ჩემს ლეპტოპს. მე კიდე აქვე Publish-ს დავაჭერ და მერე წავუკითხავ. მიყვარს როგორ მიღიმის ხოლმე როდესაც ჩემს ნაწერებს ვუკითხავ.

მოგზაურობა უკან ანუ აბსურდისტანი

2010-01-21T02:29:00.001+04:00

პირველი რიგში დიდი მადლობა ბასას იმისთვის რომ რამდენიმე საათით გადაგვისროლა სხვა სამყაროში.
ახლა კი მოკლედ იმის შესახებ თუ რის გამო ვიხდი მადლობას და კონკრეტულად ვის ვუხდი.
მართალია წიგნების პრეზენტაციებზე ბოლო დროს ვერ მივდიოდი ან უბრალოდ არ მინდოდა მომეცალა ამ ღონისძიებებისთვის, როდესაც 1 კვირის წინ სოციალურ ქსელში ამ ივენთის შესახებ ინფორმაცია გავრცელდა, დაუფიქრებლად დავაექსეფთე. მე ვიცოდი, იქ უნდა წავსულიყავი. პრეზენტაცია ბასა ჯანიკაშვილის ახალ წიგნს - "აბსურდისტანი"-ს ეძღვნებოდა. არ დავმალავ და ჩემს გადაწყვეტილებაზე ალბათ იმანაც იმოქმედა, რომ აფიშაზე ეწერა სხვადასხვა როკ-ჯგუფები, რომლებიც ასევე დაუკრავდნენ მთავარი მოქმედების ადგილას ანუ "მაგთი კლუბში". რასაკვირველია, ადგილმდებარეობამაც იმოქმედა. ბოლო მაგთი კლუბში დეკემბრის ბოლოს ვიყავი და ძალიან ვისიამოვნე ატმოსფეროთი, მუსიკით, ჟღერადობით და აკუსტიკით. აშკარად ეტყობა რომ გემოვნებით და ჭკუით მოწყობილი კლუბია, რასაც უდაოდ ვაფასებ.

მიუხედავად იმისა, რომ ბოლო ხანებში და მათ შორის დღესაც განწყობა რადიკალურად მეცვლება, დიდი სიხშირით და უზარმაზარი დიაპაზონებით, ისე მოხდა, რომ 6 საათზე სამსახურში საქმე უკვე აღარ მქონდა და წამოვედი, არც დავფიქრებულვარ ისე წავედი რუსთაველისკენ სადაც შევიკრიბეთ, წვიმის წვეთებმა კი კლუბისკენ მიგვაცილეს. პირველი შოკი მქონდა როდესაც კლუბთან ხალხი ვერ დავინახე, სოციალურ ქსელში ივენთს იდეაში 400-მდე დამსწრე ჰყავდა..ვერ გავიგე ამ ხალხს თავის მოტყუება უყვარს ასე ძალიან, თუ უბრალოდ ვერ იგებენ რას აკეთებენ და ამდენად უცოდინრები არიან რომ არა-ს ნაცვლად კი-ს აჭერენ. თვითონ კლუბში რომ ჩავედით და იქ საერთოდ 20 კაცი იჯდა და აქედან ნახევარი ბასას მეგობრები, მწერლები და საზოგადო მოღვაწეები, საერთოდ შემრცხვა. ძალიან ცუდი ხალხი ვართ ქართველები, აბა ნებისმიერი უცხოელი ჭღრპღრ მწერალი ჩამოსულიყო თუ მთელი თბილისის თინეიჯერები თუ არა-თინეიჯერები არ დაიძრებოდნენ იმისთვის რომ თუნდაც თვალი მოეკრათ მისთვის და მერე მეორე დღეს ტრაბახით ენები დაეღალათ იმის შესახებ თუ როგორი იყო, როგორ ილაპარაკა, რა ეცვა და ბევრი ასე შემდეგები.

ხოდა აი ასეთო ადამიანები, კიდევ ერთხელ პირში ან თუნდაც სახეში მოგახლით რომ ძალიან ცდებით თუ გგონიათ რომ საქართველოში არ გაკეთდება ღირებული საღამოები ჩვენი ქართველი მწერლების თუ მუსიკოსების მიერ.

აქვე იმას ავღნიშნავ რომ დღევანდელ საღამოს ორმაგად შევიგრძენი რა ბედნიერი ვიქნებოდი რომ ვიცოდე გიტარაზე დაკვრა, მქონდეს წიგნების წერის ნიჭი და ვხატავდე. ამ სამი რაღაცის გარეშე ჩემ ცხოვრებას ცოტა არ იყოს ფასი ეკარგება ჩემს თვალში. ყველაფერი გამოსწორებადი რომ არის, მაგისი მაინც მჯერა და ამიტომ ჩემს ბუნდოვან მომავალში თავს გიტარით, ფუნჯით და კალმით ხელში ვხედავ.

საღამოს დავუბრუნდები და ბასამ გახსნა თავისი მონოლოგით. ძალიან საინტერესოდ საუბრობდა, გაიხსენა წიგნის დაწერის მოტივები, სხვადასხვა ისტორიები საბჭოური ბავშვობიდან, ის რაც ჩემს თაობას არათუ არ ახსოვს, უბრალოდ დაბადებულებიც არ ვიყავით იმ დროს როდესაც 9 წლის ბასას თურმე იაპონური მაგნიტოფონი სონი უყიდეს. უზომოდ დიდი სურვილი გამიჩნდა რომ "აბსურდისტანი" არა მარტო წამეკითხა , არამედ შემსრუტა თავიდან ბოლომდე და ასეც ვიზამ უახლოეს მომავალში. რევიუებიც საკმაოდ საინტერესო იყო, ლაშა ბუღაძემ წიგნი მომავალ ბესტსელერად აღიარა, დათო ტურაშვილმა ახალ ჟანრს - მუსიკალურ რომანს მიაკუთვნა, რატი ამაღლობელმაც გაგვიზიარა შთაბეჭდილებები და ამის მერე დაიწყო მუსიკალური ნაწილი "ვაკის პარკთან" ერთად.

ზაზა ხუციშვილი ლაივში დიდი ხანია აღარ მინახავს, მაგრამ მე მგონი კონცერტებზე საკუთარ სიმღერებს არ ასრულებს ისეთი შემართებით, როგორც ლეგენდარული ძველი ჯგუფების ქავერები დაუკრა. რასაკვირველია, სულ სხვა სული სჭირდება Deep Purple, Pink Floyd, Led Zeppelin-ს.. და მე ვუსმენდი და მეგონა რომ მეც გამოვლილი მქონდა ის საბჭოთა ბავშვობა, მჯეროდა რომ მეც ბასას თანამედროვე ვიყავი, 70-იანი წლების შვილი, ჩეკები მახსენდებოდა, რომლებიც თვალითაც არ მინახავს, ის ადიდასის ბოტასები, მაგნიტოფონი, უხარისხო ჩანაწერები, ყველაფერი ერთად ელავდა თვალწინ..

და ახლა ისევ რეალობაში დაბრუნებული მადლობას ვუხდი ბასას ამ გარდასახვისთვის.
რეალობა, რომელიც როგორც ითქვა რამდენი ათეული წლის შემდეგ შეიძლება ჩვენი მომავალი თაობებისთვის იმად იქცეს, რაც ჩვენთვის კომუნიზმის ეპოქა იყო.

დაბადებიდან ბოზები თუ "გაბოზებულები"?

2010-01-20T22:52:00.002+04:00

სულ არ ვაპირებდი იმაზე პოსტის დაწერას, რასაც ქვემოთ დავწერ, მაგრამ როდესაც იმ ადგილიდან წამოვედი, რაზეც მოსვლისთანავე უნდა დამებლოგა, მომიწია ცირკთან ჩავლა. ნუ ცირკი რომ საქართველოში კარგა ხანია ჯამბაზებთან და აკრობატებთან აღარ ასოცირდება, ახალი ამბავი არაა და არც პირველად დამინახავს ის ადამიანები, რომლებიც იქ "აბირჟავებენ", მაგრამ დღეს რატომღაც განსაკუთრებით იმოქმედა. რატომ არიან საქართველოში ასეთი ბანძი და გოიმი ბოზები? აი გავბრაზდი სერიოზულად მიუხედავად იმისა, რომ არასდროს დამდგარა ჩემს წინაშე "ბოზთან წასვლის" და "დავაჟკაცების" საკითხი და არც არასდროს გამივლის თავში "ქალებში წასვლის" აზრი. მოდი კაცებმა იფიქრონ ამაზე? კი მაგრამ მთელი ქალაქის მთავარი ქუჩები ღამ-ღამობით უკვე გადავსებული რომ არის ამ მინდა-ვიყო-ბოზებით არ უნდა მაწუხებდეს? თვალს მაინც სიამოვნებდეს მათი დანახვა..ერთმანეთზე უარესი მახინჯები და გოიმები არიან. კი, სილამაზის აღქმა ინდივიდუალურია, მაგრამ ვერ წარმოვიდგენ ერთმა არა-ბრმა ადამიანმა მაინც მოიწონოს ისინი (არ ვგულისხმობ მათზე, ვინც "ხსნიან" ასეთ ქალებს, თუმცა სამწუხაროა რომ ერთი რამის გამო ასეთ სიმახინჯეებთან თუნდაც რამდენიმე წუთს ატარებენ).

საზღვარგარეთ "ნაშებში წასვლა" თუ ახსენეს, უნდა ჩათვალო, რომ ყველაზე მაგარ ტან-ფეხიან-სახიან გოგოები გაიჩითებიან, იქ ხშირ შემთხვევაში ცოლები და შეყვარებულები ყავთ ნაკლებად შესახედები და შესაბამისად პირველ რიგში ესთეტიკურ სიამოვნებას იღებენ "ბოზის" აგდებით.

ბოზებზე რახან ჩამოვარდა ლაპარაკი, ჩემი აზრით მათ ერთგვარ კატეგორიზაციას მოვახდენ. პირველია თავისთავად ზევით აწ უკვე ნახსენები ტრასის ბოზები. დღეს ასეთი კითხვაც კი გამიჩნდა - შეიძლება ადამიანი დაბადებიდან ბოზი იყოს თუ მერე ცხოვრება "აბოზებს"? მართალია მეორე ვარიანტი უფრო ლოგიკურია, მაგრამ მე მგონი დაბადებიდან მოდის ნაწილობრივ...ბავშვობიდან ანუ.. ადამიანი თუ ეგეთი ტიპია, არის და მორჩა! რაც არ უნდა კარგ ოჯახში იზრდებოდეს მაინც ვერაფერი შეცვლის მის პიროვნულ შინაგან თვისებებს..შინაგან სამყაროს.

მეორე კატეგორიაა ფარული ბოზები. აი ისეთი, რომ ქუჩაში ღამე არ დგანან, მაგრამ სამაგიეროდ ყველამ იცის, რომ "იძლევიან" და ყველა თავისთვის ჩალიჩობს მათთან. ამავდროულად ეს ადამიანები მიღებული არიან საზოგადოებაში, საკუთარ წრეში და ვინმემ თუ წამოაძახა, იქით გამოიყვანენ ცუდად და უბრალოდ დაიკიდებენ.

მესამე დონეა ისეთი ფარული ბოზები, რომ ვერავინ ვერც კი წარმოიდგენს რომ კვირაში სამი პარტნიორი ყავთ. ყველაფერს აკეთებენ ძალიან ფრთხილად, არ იჩითებიან "სასტავებში", ინდივიდუალურად "იბმევინებიან" და თან ალბათ ისეთ პარტნიორებთან აქვთ საქმე, რომლებიც არ "უბაზრებენ".

აი პირველი "პანელის ბოზების" კატეგორიის გარდა, არავიზე მაქვს გართულება და არავის არასდროს ვკიცხავ. არც პირველ კატეგორიას ვკიცხავ, უბრალოდ ვამბობ რომ სირცხვილია ასეთი დონის "ბოზები". ძალიან ვერ ვიტან როდესაც მეორე ან მესამე კატეგორიის ადამიანებზე იწყებენ ლაპარაკს, ჭორაობას, მათი პირადი ამბების სააშაკარაოზე გამოტანას. ადრე თუ გვიან, ყველა მაინც იმას აკეთებს საბოლოოდ, რის გამოც სხვა მიწასთან გაასწორა, ასე რომ ნებისმიერ შემთხვევაში მძაგს მსგავსი საუბრები. ისევ მივედით იქამდე, რომ ყველა ერთმანეთის პირად ცხოვრებაში იქექება და თან რისთვის? იმისთვის ხომ არა რომ მთელი ინფორმაცია თავისთვის დაიტოვოს, არამედ იმისთვის რომ სხვებს გაუზიაროს, რაც შეიძლება გაავრცელოს. განსაკიუთრებით იმიტომ გავამახვილე ამაზე ყურადღება, რომ არაერთხელ შევსწრებივარ მსგავს გარჩევებს სამსახურში და მის გარეთ და ყოველთვის მინდა ხოლმე რომ მოვაკეტინო და ვუთხრა რომ არაა ეს მათი საქმე, მაგრამ მაინც ზრდილობის და ეთიკის დაცვა მიწევს და უბრალოდ გავდივარ შემთხვევის ადგილიდან ან არ ვერთვები საუბარში და თავს ისე ვიჭერ, თითქოს სხვა საქმით ვარ ძალიან დაკავებული რომ არ სცადონ ჩემი აყოლიება და ჩაბმა.

აქვე პოსტის დაწერა რომ გადავწყვიტე, გუგლში ვიფიქრე მოვძებნიდი ვინმე ქართველი ბოზის ანონიმურ ფოტოს და სიტყვა "ბოზი"ზე ვინ ამომიგდო ნეტა? რათქმაუნდა ნინა, ნანკა, მულატკა. მათ ხომ საქვეყნოდ გაიხადეს, თავი მოეჭრათ, ვინ მოიყვანს ცოლად და ასე შემდეგ. ცოდოები ვართ რომ უმრავლესობა ჯერ კიდევ "ბოზობად" მიიჩნევს სექსუალურობის ნებისმიერ გამოვლენას!

ძველმა ახალმა წელმა წარ^სულს შემახვედრა

2010-01-15T02:08:00.000+04:00

ერთ-ერთი იშვიათი ღამეთაგანია, როდესაც არა-ალკოჰოლიზირებული, მშვიდი და მოწესრიგებული ფიქრებით ვზივარ (არა, ალბათ უფრო ვწევარ) ჩემს ლეპტოპთან ერთად.

music is my bf - ო, რომ ამბობენ და წერენ და კითხულობენ და ამტკიცებენ, ჯერ ლეპტოპია ჩემი ბოი და მერე მუსიკა იმიტომ, რომ ამის გარეშე თითქმის ვერაფერს ვუსმენ. ბოიზე და ფრენდებზე გამახსენდა გუშინდელი დღე, რომელსაც მთელი წინა დღეები ველოდი..ალბათ უფრო გაუცნობიერებლად..არ მქონდა ის მომენტი რომ აი ოთხშაბათი საღამო როდის მოვა ან აი 19 საათი დარჩა მის ნახვამდე, მაგრამ რა თქმა უნდა ჩემი წარსულის შეხვედრა საკმაოდ მნიშვნელოვანი უნდა ყოფილიყო.. თან ძველი ახალი წლის დადგომაც დაემთხვა და ასე წავედით როკ კლუბში..

მე და სალომე უკვე ჩვენ თავებს დავცინით იმიტომ, რომ 2 იანვარს ვიცინოდით ბომჟობა გვებედებაო შარდენზე რომ ვსვამდით ვოდკა + რედ ბულს პირდაპირ ბოთლებიდან. და რაც დრო გადის, აქტიურად ვაგრძელებთ აშკარად ხოდა მერე მიდით და თქვით რომ ბედობა ვიღაც სულელების შერქმეულ-გამოგონილია.

ერთი სიტყვით, კლუბში შესვლისთანავე სალომეს ხმა მახსოვს, მითხრა, უი .... აქ არისო. აღარ გავაგრძელებ როგორ მივესალმე და ასე შემდეგები.. ერთადერთი ის მეუცნაურა, რომ არაფერი ვიგრძენი საერთოდ..მე მგონი რომ ვამბობ ხოლმე გრძნობებისგან და ყველანაირი ემოციებისგან დავიცალე თქო, სულაც არაა გადამეტებული.. აი საერთოდ ვერ შევიგრძენი.. თუმცა მახსოვს რომ მიშტერებული ვუყურებდი ხოლმე, მე მგონი უფრო 'მინდოდა' რამე ყოფილიყო, ვიდრე იყო სინამდვილეში.

თვითონ ივენთზე რა ხდებოდა, ამისი სიტყვებით გადმოცემა შეუძლებელია. ერთი პლიუსი უბრალოდ ის იყო რომ მართლა ბევრი ხალხი იყო ძალიან და თავს არ ვგრძნობდი მიყრუებულ სოფლის კლუბში. ხალხი თან ხმაურიანი იყო, ბევრს სვამდნენ, ეწეოდნენ და ერთობოდნენ აშკარად (მეც მათ შორის). სამწუხაროა, რომ აპარატი არ წავიღე მიუხედავად იმისა რომ ეჭვი მაქვს მაინც ვერ გადავიღებდი ვერაფერს, მაგრამ ეხლა რომ არ მქონდა წაღებული იმას ვაბრალებ რომ არ შემომრჩა კადრები და ფაქტები. იმას მაინც გადავიღებდი 4 გოგო ერთმანეთს კივილ-წივილში რომ ეჯიბრებოდა (ღირდა მოსმენად).

წამყვანებიც საკმაოდ კარგად ახურებდნენ აუდიტორიას და აშკარად იმაზე მეტად იყო ორგანიზებული, ვიდრე მოველოდი, თუმცა შეიძლებოდა უფრო მაღალ დონეზე აეყვანათ ყევლაფერი, თუმცა ვინაიდან ეს როკ კლუბია და შესაბამისად დალაგებული არც უნდა იყოს ყველაფერი, ამიტომ პლიუსები ჩემგან.

ნოტა ბენე: გუშინ ვამტკიცებდი ლუდით თითქმის არ ვთვრები, რამდენი ხანია არ დავმთვრალვარ-თქო და იმდენი დავლიე, ხელით თუ არ ვეჭირე, ვყირავდებოდი

ნოტა ბენე 2: მარტო ლუდი არ დამილევია, არაყს ვულევდი და კუსტარულ ბალტიკა 9-ს ვაკეთებდი ჭკუაში

ნოტა ბენე 3: ახალ წელს რომ ჩავიფიქრე ის სურვილი ხომ ამისრულდა და შობას რომ ჩავიფიქრე, იმის ასრულებას ველოდები, თუმცა ცოტა უფრო რთულია მაგრამ სურვილია და მჯერა ასრულდება კიდეც.

ნოტა ბენე 4: არა, მაინც ალკოჰოლიზირებული საღამოები ჯობს

ნოტა ბენე 5: არ ვიცი.

დამარხული გრძნობების სასაფლაო

2010-01-11T03:13:00.000+04:00

ხანდახან არის ჩვენ ცხოვრებაში ის ერთი ადამიანი, რომელსაც რამდენი დროც არ უნდა გავიდეს ვერ ვივიწყებთ..
ხომ გქონია ასე? შეიძლება დღემდეც ასე გაქვს..რა მნიშვნელობა აქვს აღიარებ შენს თავთან ამას, თუ არა..
რჩება გრძნობა და რჩება სურვილიც. ამბობენ პირველი სიყვარულის დავიწყება შეუძლებელია, თუმცა გააჩნია პირველ სიყვარულს რას დავარქმევთ..ჩემი ბაღელი რომ მომწონდა და ის სუნამოებს სხვა გოგოს ჩუქნიდა , მას არ ვთვლი ჩემს პირველ სიყვარულად, არც იმას, ტელეფონზე რომ ველაპარაკებოდი და სკოლაში "ვუსატკავებდი" და ამავე დროს პირადად გამარჯობა არ მითქვამს არასდროს (დღემდე). მაგრამ მერე გამოჩნდა 'ის' რომელმაც თავი ისე შემაყვარა რომ მთელი ორი წელი მის გარდა ვერავიზე ვფიქრობდი..არადა სულ ორჯერ მყავდა პირადად ნანახი პირველ პერიოდში და ლაპარაკი ზედმეტია რაიმე ინტიმურ კონტაქტზე..უბრალოდ მიყვარდა, ვგიჟდებოდი მის ხმაზე, ლაპარაკზე, მერე უკვე გარეგნობაზეც.. მისი ყველაფერი მომწონდა, მაგრამ ხასიათი ქონდა ურთულესი და ფაქტიურად შეუძლებელი იყო მასთან შეწყობა..შეიძლება მეც ვერ ვცადე სათანადოდ..

მერე წამოვიდნენ სხვა ადამიანებიც რომლებიც გარკვეულწილად, გარკვეულმხრივად და გარკვეული კუთხეებით იყვნენ ჩემს გვერდით.. ძალიან ბევრი დრო გავიდა, უკვე 8 წელი, არ მჯერა, მართლა არ მჯერა რომ ამდენი დრო გავიდა, თითქოს სულ რაღაც კვირების წინ ხდებოდა ის..კვირების წინ მქონდა ის ემოცია..და დღეს როდესაც დავინახე მისი სახელი სადღაც აფიშაზე, სასწაულად მომინდა მისი ნახვა..ვიცი რომ ვერ გავძლებ, მივალ და ძალიან მაგრად ჩავეხუტები თუნდაც კიდევ რამდენიმე თვე ვერ ვნახო მაგრამ ის ჩახუტება გამყვება დიდ ხანს..მისი ეშმაკური გამოხედვა, სიცილი ძალიან დიდ ხანს დარჩება ჩემში და ასე გავა დრო, მერე კიდევ შემოვხვდებით ალბათ სადმე.. და ყველაზე საინტერესო ის არის, რომ ისიც პერიოდულად მეკონტაქტება სხვადასხვა მხრიდან..

ისეთი გრძნობა მაქვს ხოლმე რომ სადაც არ უნდა ვიყოთ ყოველთვის გვახსოვს ერთმანეთი მაგრამ ერთად ვერასდროს ვიქნებით..

მე..დღეს

2010-01-08T01:38:00.000+04:00

კიდევ ერთი ღამე შემომთენდება

ისევ ვიტყვი რომ მკიდია და არ მაინტერესებს
დავიბრალებ მეგობრობას, ამხანაგობას, ზე-გახსნილობას
ვიტყვი რომ არც ვეჭვიანობ და არც მაინტერესებს არაფერი
ვუსმენ და როცა ჩემთან ლაპარაკი მოუნდება ყოველთვის მოვუსმენ იმიტომ, რომ ყველაზე ნაკლებად ამისი პრობლემა მაქვს და ყველაზე მეტად ეს მომწონს ჩემს თავში რომ ხანდახან სხვისი პრობლემები უფრო ახლოს მიმაქვს, ვიდრე ჩემი საკუთარი..
და დროსთან ერთად ის, რასაც ხმამაღლა ვამბობ, რეალური ხდება ხოლმე, ანუ მართლა ვიკიდებ, მართლა აღარ მიჭერს გულზე როდესაც ისეთ რაღაცეებს ვგებულობ, რაც წესით უნდა მტკენდეს..

კიდევ ერთი მესიჯის ხმა.. კიდევ ერთი აუსრულებელი მოლოდინი, ან შეიძლება ასრულებულიც..

კიდევ ერთი დაკარგული სული და კიდევ ერთი გადაგდებული სიგარეტის ნამწვი..კიდევ ერთი გადაყირავებული ალკოჰოლის ჭიქა და კიდევ ერთი სუნი, რომელიც ყოველთვის დაგამახსოვრება და მუდამ მას გაგახსენებს..
არა, სუნებზე მართლა განსაკუთრებული გართულება მაქვს და კიდევ კაი თავის დროზე მისი სუნი ვერ შევიგრძენი, თორემ შეიძლებოდა სერიოზულად მომნატრებოდა..ის არა - მისი სუნი..ხო, შეიძლება რთული წარმოსადგენია, მაგრამ ნებისმიერი პიროვნება ჩემთვის პირველ რიგში მისი სურნელია და შემდეგ ყველაფერი დანარჩენი.

ადამიანები არ უნდა იყვნენ ეჭვიანები, მათ ერთმანეთს უნდა უწილადონ საკუთარი ბედნიერება, ის რაც კარგად ხდით, მაგრამ მაინც ზედმეტად ეგოისტები ვართ იმისთვის, რომ ერთმანეთის კარგად ყოფნაზე ვიზრუნოთ..მე მგონი ერთადერთი შემთხვევაა ჩემთვის, როდესაც მინდა ადამიანი რომელიც მომწონს, ბედნიერი იყოს სხვასთან..ყველა ყველასთვის ვერ იქნება შექმნილი, ასე რომ მინდა სხვაში იპოვოს ის, რაც ვერც მე მივეცი და ვერც ბევრმა სხვამ..ზედმეტად ჰუმანური ვარ? არა მგონია..პირიქით, ძალიან ხშირად მხოლოდ ჩემს გართობაზე და სიამოვნებაზე ვზრუნავ, მაგრამ მგონია რომ ესეც მეპატიება იქიდან გამომდინარე, რომ ვთვლი ღირსი ვარ მივიღო ყველაფერი საუკეთესო ამ ცხოვრებიდან.. დღეს შემიძლია უკვე ვთქვა რომ მხოლოდ აწმყოთი ვცხოვრობ და არ ვუფიქრდები შედეგებს...არ ვიყურები ხვალინდელ დღეში და არც მინდა რომ ვინმე შეეცადოს 'თვალები ამიხილოს'..მე კარგად ვარ და ჩემთვის მხოლოდ ესაა მთავარი

2010-01-04T01:51:00.000+04:00

დღეს იმდენი სისულელე ვქენი და ვილაპარაკე რომ ალბათ კარგა ხანი არ დამავიწყდება..დეტალები რათქმაუნდა არ მახსოვს, მაგრამ ვიცი რომ ძალიან სისულელეები იყო.
არადა იდეაში იმისთვის დავლიე, რომ ყველაფერი დამევიწყებინა, მაგრამ რეალურად პირიქით, უარესად დამარტყა თავში და შესაბამისად ბოლოს 'გამარჯობა' ვუთხარი საკუთარ თავს და თავიდან გაცნობა მოვინდომე, მაგრამ ვერ ვახერხებ აშკარად.
ის კი ვიცი რომ რაღაც უნდა შევცვალო თუნდაც ხვალიდან, ან ბევრი რამეები.

შენ რაზეც ფიქრობ, ის

2010-01-03T03:21:00.002+04:00

როდესაც რაღაცას არ ვაბოლოვებთ, სამ წერტილს ვსვამთ, ან ვგულისხმობთ მაინც.
როდესაც ვბრაზდებით, ან უბრალოდ ლაპარაკის გაგრძელება აღარ გვინდა ვამბობთ - 'კარგი'
როდესაც მძიმეები სათრევად ძნელი ხდება, მათ აღარ ვხმარობთ
როდესაც წინადადების წარმოთქმას აზრი აღარ აქვს, ცალკეულ სიტყვებს ვისვრით ან საერთოდ ბგერების დონეზე ჩავდივართ.
როდესაც ვინმეს ზარს ან შეტყობინებას ველოდებით, ადგილზე ვერ ვისვენებთ, მობილურს ვთიშავთ და მერე თავიდან ვრთავთ იმ იმედით რომ სანატრელ ხმას გავიგებთ, თუმცა ამ გათიშვას რა აზრი აქვს დღემდე ვერ ვხვდები
თუ არ ველოდებით არავის, მაინც იმედი გვაქვს, რომ მრავალრიცხოვანი გარშემომყოფებიდან ვინმეს მაინც გავახსენდებით
როდესაც მარტო ვართ, სასტიკად გვინდა ვინმესთან ერთად ყოფნა
თუ ბევრ ხალხში ვართ კი, ერთი სული გვაქვს როდის განვმარტოვდებით.
ხმაური არ მოგვწონს, ვწუწუნებთ, თავს გვტკენს უკვე, სიჩუმეში კი ხანდახან ერთი სიტყვაც კი სანატრელია იმიტომ, რომ სიჩუმეც გვღლის.

მივდივართ ქუჩაში და თავს საკუთარ ქალაქში უცხოდ ვგრძნობთ, უცხოელად, რომელიც სულ ეხლახან ჩამოეხეტა და ხალხის გაკვირვებას იწვევს..უცხოელი, რომელსაც თავში მუდამ ფიქრები დაუქრის, შესაბამისად ხან უცბად გაიცინებს, ხანაც თვალებზე ცრემლები ადგება, რომელთა გადაყლაპვა ხანდახან შეუძლებელია. არადა არც ლოყებზე ჩამოგორებული ცრემლების, არც გაფუჭებული მაკიაჟის, არაფრის რცხვენია..მიდის ქალაქში და მხოლოდ ის სურს, რომ არ ქონდეს სახლი, რომ სულ ასე შეეძლოს ბოდიალი, ადამიანების მოძრავი სახეების დანახვა, ხელჩაკიდებული წყვილების გვერდით ჩავლა და იმისი დაჯერება..არა დაჯერების მცდელობა რომ რაღაცა არსებობს..არსებობს სითბო, რომელიც ნებისმიერ ადამიანს დაეძებს და საბოლოოდ აგნებს..ან შეიძლება არც მოგაგნოს, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს რომ ის არ არსებობს.

შევდივართ ნებისმიერ სოციალურ ქსელში იმ იმედით რომ ვინმე დაგვიმატებს, მოგვწერს, მერე რა რომ არცერთი ამას არ ვაღიარებთ. არა, ჩვენთვის ვდებთ ხომ იმ ფოტოებს, ვიდეოებს, სტატუსებს, საკუთარი თავისთვის? არა.. არ მჯერა და თავის მოტყუებასაც არ ვაპირებ.

ამიტომ გვინდა ხანდახან წავიდეთ იქ, სადაც არავინ გვიცნობს, სადაც არ გავრცელდება ჭორები თვითოეულ ჩვენს კაცზე თუ ქალზე, თითოეულ გამოჩენილ ლიფის ბრეტელზე, თითოეულ ზასზე, თითოეულ ქუჩაში მოკლე კაბით და მაღალი ქუსლებით გავლაზე, თითოეულ კლუბურ გასვლაზე, თითოეულ ალკოჰოლურ გიჟობაზე.. არადა მაინც აქ ვრჩებით, წასასვლელი არ გვაქვს ან არ ვინდომებთ სათანადოდ, ან გვაკმაყოფილებს ის, რაც ხდება და ტყუილად გამოვთქვამთ პროტესტს.

გამარჯობა. მე არ მინდა ჩემს საკუთარ ქალაქში უცხოელი ვიყო. მე წავალ. . მესამე წერტილს კი ჩემთვის დავიტოვებ

შემდეგი გაჩერება - ზაფხული

2010-01-03T01:14:00.000+04:00

საახალწლო განწყობა აღარ მაქვს
უკვე სულერთია წავალ თუ არა სადმე, ვნახავ თუ არა ვინმეს
არა, ეს იმას არ ნიშნავს რომ ცუდად ვარ ან რაიმე მსგავსი
უბრალოდ მუღამი არ მაქვს
და თან რატომღაც მგონია რომ ეს დასვენების დღეები რომ გავა, სამსახურსაც რომ დავუბრუნდები, მაინც აღარ იქნება არაფერი ისე, როგორც შარშან იყო
რაღაც მხრივ ჯერ-ჯერობით არ მიხარია რომ შეიცვლება რაღაცეები.
მეორეს მხრივ, ალბათ კარგიც უნდა იყოს.
დრეს (ნუ ფაქტიურად უკვე გუშინ), ჩემი ბავშვობის მეგობარი ვნახე.
ჯერ ვითომ მაკში უნდა გავსულიყავით, რუსთაველზე შევხვდით, მაგრამ რომ მახსოვს ჩვენი ალკოჰოლური გახურებები, შევთავაზე ლუდის დალევა. ფეხით გავედით რუსთაველზე, ცხვირწინ რამდენჯერმე რაღაცეები აგვიფეთქეს, ჯერ ვითომ სადღაც უნდა შევსულიყავით, მაგრამ ვინაიდან ამინდი უჩვეულოდ თბილი იყო, საბოლოოდ პოპულში ავიღეთ ლუდის ნაცვლად ვოდკა, რედ ბული და გადავწყვიტეთ ძველი დრო კიდევ ერთხელ გაგვეხსენებინა და ბომჟურად ჩავსხდომოდით შარდენზე, სკვერში, სადაც მთელი 'სვეცკობის' შეყრამდე, ძალიან ხშირად დავდიოდით და ის ძველი, დანგრეული შენობები და ქუჩებიც გვიყვარდა.

არაყი თავიდანვე კარგად წავიდა, ლაპარაკს შევყევით, ერთმანეთი გავამხნევეთ. საერთოდ, ჩვენ ყოველთვის ასე ვართ - ერთმანეთის ყველაფერი მოგვწონს, მაშინ როდესაც ერთი და იგივე ჩვენ თვითონ გვემართება და იმაზე ვწუწუნობთ. მოკლედ, ძალიან დავიცალე, ამოვიღე რაც კი რამე მქონდა და რასაც ვერ ვამბობდი, ან ჩემს თავში ვიკლავდი. ის, რაც ყველაზე მეტად მიყვარს ამ ადამიანში არის მისი მოსმენის უნარი, არა მარტო მისმენს, არამედ მართლა გულთან ახლოს მიაქვს ჩემი სიხარული თუ ტკივილი, არაა ჩაციკლული მხოლოდ საკუთარ პრობლემებზე. მართალია, მე ყოველთვის სიამოვნებით ვუსმენ ყველას, ვისაც კი სურს მე გამიზიაროს თავისი აზრები და ამას პატივადაც კი მივიჩნევ, მაგრამ ამასობაში რომ მიმოვიხედავ, ფაქტიურად ვერ ვხედავ ხოლმე იმას, ვინც ასევე მთელი გულით მომისმენს, ხოლო თუ ვამჩნევ რომ ჩემი მოყოლის დროს სხვა თავის ფიქრებშია და უბრალოდ თავს მიქნევს ან მხოლოდ 'დაიკიდე'თი ან 'უი, რა კარგია'თი შემოიფარგლება, შესაბამისად აღარაფრის მოყოლის სურვილი აღარ მიჩნდება, თუმცა მოსმენით, მაინც ვუსმენ როცა კი გაუხარდებათ.

ამიტომ გამიხარდა რომ დღეს საბოლოოდ ბოლო წვეთამდე ამოვიღე რაც მიხაროდა თუ მაწუხებდა და ჩემი მოსაუბრის სიტყვებში, თვალებში და ქცევებში დავინახე რომ მართლა აინტერესებდა ის რასაც ვუყვებოდი. ცოტა არ იყოს სხვანაირადაც დავიწყე ფიქრი, არ ვიცი ეს მხოლოდ ალკოჰოლის გავლენაა, თუ ასევე გაგრძელდება მას შემდეგ რაც დავიძინებ და გავიღვიძებ, მაგრამ ძალიან მინდა რომ ასე იყოს. ძალიან მინდა რომ ადამიანის ბედნიერება არ იყოს დამოკიდებული ერთ კონკრეტულ პიროვნებაზე, არ მინდა ისეთ მომენტამდე მივიდე, როდესაც მთელ მსოფლიოს, მთელს ფულს, ყველას ჩემს გარშემო გავცვლი ერთზე, არადა ეს ისე შეუმჩნევლად ხდება რომ უბრალოდ თითქმის შეუძლებელია წინასწარ ამისთვის მომზადება.

ყოველთვის იმას ვამბობ, რომ საკუთარ თავს ჩვენვე უნდა გავუწიოთ კონტროლი, სხვებს ვარიგებ ჩემი ჭკუით და ვასწავლი თითქოს დიდი გამოცდილება მქონდეს, არადა მე თვითონ გაცნობიერებულ შეცდომება ვუშვებ, რომლებსაც არ ვთვლი შეცდომებად, მაგრამ მაინც შეცდომებია ალბათ.

მოკლედ, ახალი წლის სულს უკვე ვეღარ ვგრძნობ-თქო, მგონი ამით დავიწყე და არაფერი აღარ მაინტერესებს მომდევნო დღეებში-კვირებში-თვეებში, აწი უკვე ზაფხულს დაველოდები, რომელიც იმედია ზუსტად ისევე ჩემი სურვილით აეწყობა, როგორც ახალი წლის ღამე იყო. სამწუხარო მხოლოდ ისაა რომ დაწყება შემიძლია მაგრამ გაგრძელებას უკვე ვეღარ ვქაჩავ.

სრულდება! სურვილები

2010-01-02T12:57:00.000+04:00

სრულდება!

ესაა პასუხი იმ ბოლო ასე ვთქვათ რიტორიკულ კითხვაზე, რომელიც აწ უკვე შარშანდელ ბოლო პოსტში დავსვი.

ასე ძალიან არასდროს ჩამიფიქრებია, ასე ძალიან ალბათ არც მომსურვებია ადრე, მაგრამ ამ ეტაპზე თან მინდოდა და თან კიდევ მჯეროდა მაინც რომ მოხდებოდა. ერთის მხრივ ვუფიქრდები, იქნებ უბრალოდ ძალიან რეალური რაღაც იყო და არც ჭირდებოდა ჩაფიქრება, ისედაც ასრულდებოდა, მაგრამ არა. ის, რაც არ არის დამოკიდებული მხოლოდ ერთ ადამიანზე (ანუ ამ შემთხვევაში მე-ზე), ნებისმიერ დროს შეძლება შეიცვალოს/აირიოს და შესაბამისად არც არასდროს ვარ რამეში დარწმუნებული.

ახლა უკვე ახალ წელსაც მოგილოცავთ. რაც არ უნდა ამბობდეთ და არწმუნებდეთ საკუთარ თავს და სხვებს რომ ეს არაფერი დღესასწაული არაა, რომ სისულელეა ამის აღნიშვნა, არ მჯერა რომ თუნდაც ერთი წუთით მაინც, თუნდაც მხოლოდ 12 საათზე უცბად სიხარულის პატარა გრძნობა არ გიჩნდებათ. რაც არ უნდა იმედგაცრუებულები ვიყოთ, რაც არ უნდა ჩამქრალი იყოს ბედნიერების ნაპერწკლები, ახალ წელს მოაქვს ის მნიშვნელოვანი ახალი სუნთქვა რომელიც ცოტა ხნით მაინც გვივსებს ფილტვებს და ისევე როგორც ჩაყვინთვამდე ღრმად ჩავისუნთქავთ ხოლმე რომ რამდენიმე წამი ან თუნდაც წუთი გვეყოს ჟანგბადი.

ყველაზე მეტად ის მაოცებს რომ 31 და 1 ჩემში გაერთიანებულია. მაგალითად გუშინ რომ გავიღვიძე, ვერაფრით ვერ ვიჯერებდი რომ სწორედ 31-ში ვიყავი გასული, სალონში და სწორედ იმ საღამოს ავაწყე ნაძვის ხე. ხო, მართლა, სალონს რაც შეეხება, 'HAIR HAUS'-მა კვლავ გამაბედნიერა ძალიან ლამაზი ვარცხნილობით, რომ მივდივარ, უკვე იქიდან წამოსვლა აღარ მინდება ხოლმე. და ერთი დეტალი იყო კიდევ, რაც ძალიან დამამახსოვრდა. სალონში საახალწლო, ძალიან პოზიტიური განწყობა იყო. ეკას (ზუსტად მან გამიკეთა პირველ მისვლაზე ფრჩხილები) ეცვა პეპლის ფორმა და ჰქონდა ჯოხი, თანაც ჯადოსნური, რომლითაც გვპირდებოდა სურვილების შესრულებას. ჩემთან რომ მოვიდა, ჩავიფიქრე და ისეთი ამბით ვთხოვე ღამის 12-ის მერე ამისრულე-თქო რომ მე მგონი ეკა ჩემს თვალში მართლა კეთილ ფერია იყო.

ხოდა ეს ჩემი სურვილი რომ ასრულდა, ეკას წვლილიც მგონია რომ არის ამაში და შემდეგ მისვლაზე აუცილებლად შევახსენებ და მადლობასაც გადავუხდი. იქნებ კიდევ ამისრულოს რაღაცეები (აქ ბევრი სმაილიკი უნდა იყოს, თუმცა რადგან არ მიყვარს პოსტებში მათი გამოყენება, უბრალოდ იგულისხმეთ თქვენც).

და ბოლოს შეიძლება ითქვას, რომ რიგის შემდეგ, ერთ-ერთ საუკეთესო ახალ წელს შევხვდი (ჯერ-ჯერობით პირველ ადგილს შეუცვლელად იკავებს ავტობუსში მაშინდელ ჩემს 'ის'-თან მოწყობილი წვეულება). ყველაფერი ძალიან მოულოდნელად მოხდა და ფაქტიურად ბოლო წუთამდე არ ვიცოდი რას ვიზამდი იმიტომ რომ ველოდი ჩემი მეგობრის ზარს. საბოლოოდ აღმოვჩნდი იქ, სადაც ყველა და ყველაფერი მიხაროდა. სურვილიც დაახლოებით 2 საათისთვის ამისრულდა და იმ ღამეს ყველაფერი მებედნიერებოდა.

აი უკვე დილისკენ, როდესაც დავიშალეთ და წამოვედით, ღამე ილუზიად იქცა და თითქოს მთელი ჩემი ბედნიერება იმ სახლს და ადგილს ჩავაბარე. მაგრამ არ მწყინს, იმიტომ რომ სამწუხაროდ იმის ჩაფიქრება არ მომაფიქრდა რომ ყველაფერი ისევე გაგრძელებულიყო, როგორც ახალი წლის ღამეს იქნებოდა.
რატომღაც აღარ მაქვს არსად გასვლის სურვილი და თავში მიტრიალებს ფიქრი - ნუთუ ეს თვეების მზადება და ამდენი რამე მხოლოდ ერთი ღამის გამო ხდება? მხოლოდ რამდენიმე წამის უკუთვლისთვის და მერე რამდენიმე წუთიანი ფეიერვერკებისთვის?
მინდა გისურვოთ რომ ყოველი ახალი დღე ახალი წლის ღამესავით სასიხარულო და გამაბედნიერებელი იყოს. ჩემს თავს კი ამას პირველ რიგში ვუსურვებ.

დეკემბრის გოგო

2009-12-30T02:25:00.002+04:00

ისევე როგორც საკმაოდ დიდი დრო დამჭირდება იმისთვის რომ საკუთარი "ახალი" ასაკი გავითავისო და კითხვაზე "რამდენი წლის ხარ" რამდენიმე წამიანი ფიქრის გარეშე გავცე პასუხი, ასევე საკმაოდ ხანი დამჭირდება ვიდრე 2010 წელს წავაწერ სადმე და საერთოდ ვიდრე არა ავტომატურ, არამედ რეალურ ტრანსპორტირებას მოვახდენ მომავალში.

დეკემბერი რთული თვე იყო..ნამდვილად ძალიან რთული..თვის დასაწყისში პირად გაუგებრობას თან დაერთო თვის ბოლოსკენ ყველაზე საშინელი პერიოდი, როდესაც პირველად შემეშინდა რეალურად და ამ შიშმა პანიკურად ამანერვიულა. საქმე ისაა, რომ ჩემს ბებოს (ბებია არ დამიძახია არასდროს) უეცრად დაემართა საშინელი გართულება ჯანმრთელობაზე და უკვე მართლა არ მქონდა არაფრის იმედი და ყველაზე ცუდზე ვფიქრობდი, თუმცა საბედნიეროდ ყველაფერმა ჩაიარა და ალბათ აღარ დამატყდება თავს ასეთი შემთხვევა. სამსახურშიც ვერ ვიტყვი რომ ყველაფერი იდეალურად იყო, პირიქით იყო ბევრი ისეთი მომენტი, როდესაც მეგონა ეს ბოლო წვეთი იქნებოდა და უკვე ვეღარაფერი გამაჩერებდა ჩემს ოფისში. ამანაც გადაიარა და საბოლოო ჯამში დამიბრუნდა კმაყოფილება სამსახურით (განსაკუთრებით არდადეგების პერიოდში არ ემუქრება ამ გრძნობას ცვლილება).

არადა კარგი აღმოჩენებიც გავაკეთე. მათ შორის ყველაზე სასიამოვნოა სალონი "Hair Haus" (სფელინგ მისთეიქი არ გამპარვია, გერმანულად წერია). ამ სალონის შესახებ ერთ-ერთი თანაბლოგერის პოსტებიდან შევიტყვე. ისეთი კმაყოფილებით წერდა რომ მეც გადავწყვიტე შევლა. პირველი ვიზიტი ფრჩხილების მოწესრიგებას დავუთმე, რომელთაც სალონურ დროს ყველაზე ნაკლებად ვუთმობ. შედეგმა მოლოდინს გადააჭარბა. არაჩვეულებრივი ატმოსფერო, ხალხი, პროფესიონალები, გარემო, მოკლედ ყველაფერმა უმაღლესი შეფასება დაიმსახურა ჩემს თვალში, არადა ძალიან იშვიათად რომ სალონში რამეთი მოვიხიბლო. აქ თავი ვიგრძენი მართლა როგორც საკუთარ სახლში, ძალიან თავისუფლად, თითქოს უკვე რამდენი წელი მათი კლიენტი იყო (წარმოიდგინეთ არ ვაჭარბებ და თავადაც დარწმუნდებით თუ მიხვალთ. ადვილი მისაგნებია, სპორტის სასახლესთან, ახლადაშენებული კორპუსის ქვეშაა ზუსტად).

მეორე ვიზიტი ჩემს დაბადების დღეს დაემთხვა. მინდოდა შედარებით სხვანაირი და განსხვავებული ვყოფილიყავი, არც სალონში დაიშურეს ძალისხმევა და შედეგად მთელი ჩემი სტუმრები და სამსახურიც უზომოდ მოიხიბლა ვარცხნილობით. საახალწლოდაც 'ჰაუსში' ვაპირებ მისვლას და უკვე ერთი სული მაქვს ისე მაინტერესებს როგორი გამოვალ იქიდან. შესაბამისად, ჩემი ძველი სტილისტი ასე ვთქვათ 'გადავაგდე', წარმოიდგინეთ თან მისი ისეთი ერთგული ვიყავი რამდენი წელია სხვას არავის გავკარებივარ, თუმცა უკეთესი შემცვლელები გამოჩნდნენ და მოხარული ვარ ამით.

ამ ფოტოზე კიდე არ ჩანს ისე კარგად <3

ჩემი დაბადების დღე უკვე სხვა ისტორიაა. ზუსტად ისეთი დღე იყო, როგორიც მე მინდოდა და ჩაფიქრებული მქონდა. მარტო ჩემი ახლობლები, ბევრი სასმელი, ბევრი მუსიკა, გართობა, არეულობა, სიგიჟე, ცეკვა, ყირაზე გადასვლა, ჩემი ახლანდელი 'ის', რომელთანაც მსიამოვნებს ურთიერთობა...დღესაც კი მგონია რომ სიზმარი იყო, ფაქტიურად რაღაც მონაკვეთები არც მახსოვს ამ დღიდან და თანდათან ვაკეთებ აღდგენას.

ახალი წელიც ასეთივე მინდა..'ის'იც მინდა ისევ, მაგრამ სურვილები მიყოლებით სრულდება ვითომ?

დაბადების დღე თუ ძილი

2009-12-22T19:30:00.002+04:00

მირჩიეთ ვინმემ სად გადავიხადო დაბადების დღე, ახლო ადამიანები რომ შევკრიბო თორემ ავდგები და დავიძინებ უკვე, არაფრის თავი აღარ მაქვს

მარტო

2009-12-07T01:12:00.001+04:00

ცუდად?
არა რატომ..
სულაც არა
მწყინს?
ალბათ უფრო ეს
ოღონდ ვისგან და რატომ ეს უნდა გავარკვიო.
საწყენი არც არაფერია თუ რეალურად შევხედავთ სიტუაციას.
და არც კონკრეტულად მწყინს ვინმესგან რამე.
მწყინს მხოლოდ ცხოვრებისგან.
მწყინს ის, რომ დავიბადე საქართველოში და არ მომეცა ტიპიური ქართველი გოგოს ტვინის და აზროვნება.
მწყინს ის, რომ არ მახარებს ის, რაც ალბათ ნორმალური ადამიანების 90%-ს გაახარებდა და სავარაუდოდ დააკმაყოფილებდა კიდეც.
მწყინს ის, რომ ყოველდღიურად ვეჩეხები ადამიანებს, რომლებიც ჩემს მუცელში
პეპლებს კი არა ლამის ბეჰემოტებს აჩენენ, მაგრამ ეს ბეჰემოტები გაზრდის ნაცვლად, უკვალოდ ქრებიან ისევ.
მწყინს, ის რომ არ შემიძლია დავტკბე განათებული და საახალწლოდ მორთულ-გალამაზებული ქუჩებით.
მწყინს, რომ ჩემი თავი არ არის ჩემი მეორე ნახევარი..ასე რომ ყოფილიყო ხომ ყოველთვის ერთად ვიქნებოდით და მარტოც არასდროს დავრჩებოდი..
მწყინს ის, რომ არ შემიძლია ხელი ჩავკიდო ვინმეს და ვიაროთ იქამდე, სანამ ორივეს არ მოგვწყურდება..სანამ არ დავიღლებით..სანამ არ დავსხდებით..სანამ ერთმანეთს მხრებზე თავს არ ჩამოვადებთ და სიტყვის თქმაც არ იქნება საჭირო..ყველაფერს ისედაც მივხვდებით..
არ მიყვარს სიტყვები..ძალიან არ მიყვარს იმიტომ, რომ აუცილებლად ყველაფერს აფუჭებენ..
და კიდევ და კიდევ და კიდევ
ყველაფერი ბრუნავს და წრეში ტრიალებს
და ისევ და ისევ და ისევ
მორიგი დაბადების დღე მოდის
და ერთადერთი რასაც უკვე 22 წელია ვითხოვ ამ დღისთვის
არის ის, რომ მარტო არ ვიყო
ოცნებები კი არ სრულდება.

ჯექსონადა ხვალ

2009-11-15T22:17:00.000+04:00

მართალია მაიკლ ჯექსონის ფანი არასდროს ვყოფილვარ და არც არასდროს დამიბრალებია, მაგრამ ძალიან ადრეული ბავშვობიდან მოყოლებული პერიოდულად ვუსმენდი მის ჰიტებს და უფრო ხშირად, არა-ჰიტებს, თუმცა ასეთები მე მგონი არც ქონდა ფაქტიურად...

განსაკუთრებით მიყვარდა ჯექსონ 5-ის დროინდელი სიმღერები...

ხოდა ხვალ ”ამირანში” მის შესახებ ფილმს გაუშვებენ და თუ ვინმე აპირებთ წასვლას, მეც შემოგიერთდებით...

ბილეთს ხვალ დავბრონავ , იმედია კიდევ იქნება..

უბრალოდ კომენტარი დატოვეთ, თუ მიდიხართ ხვალ.

თიკოს.

2009-11-13T09:00:00.000+04:00

მომენატრა გუდაური

მომენატრა თიკო და მასთან გატარებული დრო

მომენატრა მასთან ლაპარაკი, თუნდაც უბრალოდ ერთად ყავის დალევა

მომენატრა მის სახლში გატარებული ღამეები

მომენატრა ჩვენი ხუმრობები

მომენატრა მისი ხმა, მისი წერის მანერა, მისი გამოგზავნილი მესიჯები

მომენატრა მასთან ერთად ტელევიზორის ყურება

მომენატრა მასთან ჩახუტება

მომენატრა მასთან ზაფხული

მომენატრა მასთან ზამთარი

მომენატრა გუდაურში გატენილი სახლი

მომენატრა ერთად ასვლა ”კანატკაზე”

მომენატრა მისი ლოდინი ”ხიჟინაში”

მომენატრა მასთან ერთად გაალკოჰოლება

მომენატრა მასთან ერთად გაპათოლოგება

მომენატრა მასთან კამათი

მომენატრა მე მასთან

და მომენატრა ის ჩემთან..

თიკო, მართალია ეს შეიძლება არასდროს გითხრა

შეიძლება უბრალოდ იმდენად დამნაშავე ვარ

და იმდენად მრცხვენია რომ ვერ გითხრა

მაგრამ იმდენად მენატრები რომ

შენთან დაკავშირებული მუსიკაც კი უზომოდ მტკენს

მახსენდება ერთად ცურვა

ერთად გარუჯვა

ერთად თოვლში წოლა და ვარსკვლავებით მოჭედილი ცის ყურება

მახსენდება ერთად ბოდიალი

მახსენდები შენ ჩემს კონცერტებზე

მახსენდება საშიში ისტორიების მოყოლა

მახსენდება ღამის გათენება შეშის ფეჩთან

მახსენდება ბავშვური სისულელეები

ჩვენს ”შეყვარებულებთან” ტელეფონით რეკვა

მახსენდება ჩვენი ნერვული კანკალი

მახსენდება როგორ ველოდებოდით სალომეს

მახსოვს როგორ გავდიოდით ღამის 2 საათზე სიგარეტის საყიდლად ცარიალ ქუჩაში

მახსენდება შენი გამომცხვარი მჭადები

მახსენდება შენი ხელები

ჩემი ნაჩუქარი ბეჭედი

შენი ნაჩუქარი ჯვარი

მახსენდება ჩემი ნათლობა

მახსენდება 3 საათი 15-სანტიმეტრიან ქუსლებზე დგომა შენი ჩვენებისთვის

მახსენდება შენი ნაღვლიანი თვალები

მახსენდება შენი ცრემლები როდესაც ჩემს გამო ტიროდი

მახსენდება როგორ მიყვარხარ

და მტკივა

ძალიან.

მაგრამ ალბათ ვერ მაპატიებ

ამასაც ვხვდები.

უბრალოდ ცხოვრების ბოლომდე შენ ჩემთან იქნები

თუნდაც უბრალოდ როგორც მოგონება.

ჩემი დანახული თურქეთი. ნაწილი 2

2009-11-11T18:11:00.001+04:00

6 ნოემბერი

20.00 (თურქეთის დრო)

გუშინდელი ჩანაწერის შემდეგ მოვლენები ძალიან საინტერესოდ განვითარდა. უკვე როცა ვფიქრობდი, რომ იმედი გადაწურული იყო და სასტუმროს საძებნად უნდა წავსულიყავი, გამოჩნდა ჩემი მხსნელი, ანუ სიტუაცია ასეთი იყო: მიუხედავად იმისა, რომ ფეხზე ძლივს ვიდექი, კვლავ გასეირნება გადავწყვიტე ტყუილად ჯდომის და თავის ტეხვის ნაცვლად და ამ დროს ტაქსიდან გადმოვიდა ადამიანი, რომელიც აღმოჩნდა ჩვენი კონფერენციის ორგანიზატორი. ისე გამიხარდა, ეგრევე მივვარდი. სასტუმროდან უკვე დარეკილი ქონდათ მასთან, ჩემი ეჭვი გამართლდა და ნომერი მართლაც ჩემი დირექტორის სახელზე აღმოჩნდა შეკვეთილი. ყველაფერი მალევე მოგვარდა და ჩემმა ნაცნობმა ბელბოიმ მომაცილა ნომერში. რომ შემოვედი, ხტუნაობის თავი ნამდვილად არ მქონდა, მაგრამ ერთი მაინც შევჭყივლე სიხარულისგან.

ყველაზე კარგი ისაა, რომ ნომერში მოწევა შეიძება. იმხელა ოთახია, ჟირაფი ჰორიზონტალურად გაწვება, უზარმაზარი რბილი საწოლი მაქვს და მშვენიერი ინტერიერი. თუმცა თურქების ხელში ბოლომდე ვინ გაგახარებს, ტელევიზორი ფასიანია და ამიტომ არც ვრთავ, მაინც მინდოდა კომპიუტერს და ტელევიზორს მოვშორებოდი, თან ამათი თურქული ბაიათების მოსმენაც არ მინდა დიდად. მიუხედავად იმისა, რომ ნომერში შემოსვლისთანავე დაძინებას ვაპირებდი, მაინც ვერ გავძელი და რისი გულისთვის გავიდოდი გარეთ, თუ არა საშოფინგოდ. თან 6 საათამდე საკმაო დრო მქონდა.

შოფინგმა საკმაოდ წარმატებულად ჩაიარა და მთელი ფულიც მივახარჯე, თუმცა ბევრი არაფერი მიყიდია, რამდენიმე ბრენდი ვითრიე, Pull&Bare მაღაზია რომ შემომხვდა ხომ საერთოდ გადავირიე.

მერე შეხვედრამდე ერთი საათი კიდევ დავისვენე და გავედი საკონფერენციო ოთახში. არცერთი საინტერესო პიროვნება არ დამხვდა, როგორც მოსალოდნელიც იყო. აგენტებიდან ძირითადად აზიელები, თუმცა ყველასთან შევედი კონტაქტში, წითელი ღვინო და ლუდიც დავლიე და ნომერში რომ ამოვბრუნდი და დავწექი, მომენტალურად ჩამეძინა, თან ამათი დროით 9–ის ნახევარი იყო, ჩვენთან კი უკვე 11–ის ნახევარი.

დილაადრიან 7 საათზე საუზმეზე გამოვცხადდი, რაც საკმაოდ ნოყიერი აღმოჩნდა. მერე დაიწყო გადაბმული შეხვედრები სხვადასხვა ედუკატორებთან. თანდათან უფრო და უფრო მიყვარდება უცხოელები და მათთან კონტაქტი. ისეთი უშუალოები არიან რომ უბრალოდ ერთი სიამოვნებაა მათთან ლაპარაკი. ამასობაში ერთი ინდოელი აგენტი დამიმეგობრდა ძაან და კიდევ ნიგერიელიც. უზბეკი აგენტი დამდევდა და "კრასავიცა ნინო"–ს მეძახდა.

შეხვედრებს შორის მშვენირი სადილი მოაწყვეს, ხოლო 6 საათისთვის მუშაობა დამთავრდა და დასვენების ნაცვლად ისევ გარეთ გასვლა გადავწყვიტეთ. ჩემდა საუბედუროდ, ლობიში ისევ ინდოელი შემომეფეთა და თავისთან ეთად წაგვათრია რამდენიმე ადამიანი საშოფინგოდ. საბედნიეროდ, გოგოები ჩემი ჭკუის აღმოჩნდნენ და დროზე გამოვეცალეთ ამ პარაზიტს. ყიდვით აღარაფერი მიყიდია, ხვალ ექსკურსია გვექნება და იქნებ რაღაც კარგი ვნახო კიდევ.

ჩემი დანახული თურქეთი. ნაწილი 1

2009-11-11T17:56:00.001+04:00

05/11/2009

10.45 (თურქეთის დრო)

არა, ხომ მქონდა რაღაც წინათგრძნობა? თან ცუდი..და თან ვიცოდი, რომ რაღაც მოხდებოდა! რეალურად მოხდა თუ არა რაღაც ჯერ არ ვიცი, მაგრამ ფაქტია, რომ ამ მომენტისთვის უცხო ქალაქში საცოხვრებლიე გარეშე აღმოვჩნდი. ჩემი თავის მიკვირს, როგორ დავუჯერე თურქებს საერთოდ! 5* სასტუმროში ადგილი არა კვატი. ჩემს სახელზე არ არის ნომერი დაბრონილი და იქნება თუ არა საერთოდ, ისიც არ ვციცი.

მეორე ირონია ისაა, რომ სასტუმროს თირქ ბელბოის დავევასე და გვერდიდან არ მშორდება. აი კოშმარიც ამას ქვია! თუმცა ამავდროულად თუ მართლა ბინის გარეშე აღმოვჩნდი, კი მომაძებნინებს რამეს იმედია. არა, რა ვენდობი, მაგრამ სრულებით უცხო ადამიანის ძებნას, აგერ კაცი და მომხედავს თუ რამეა.

ქუჩებში გავიარე ცოტა და რაღაცნაირი შეგრძნება მაქვს, რაღა თბილისი და რაღა ეს. ქალაქში აშკარად დაძაბულობაა, აი რაღაც მკვდარი სული ტრიალებს, ძაან შებოჭილად ვგრძნობ თავს. თბილისის არ იყოს ყველა გათვალიერებს და რაღაცნაირად ისე გიყურებენ, გაკვირდებიან, პირში შეგცქერიან. არც ლამაზია დიდად რომ ვთქვა, რატომღაც უფრო ევროპული ქალქი წარმომედგინა, არადა რეალურად ისევ ჩვენ ვჯობივართ მგონი.

ჯერ–ჯერობით არაფერს ვყიდულობ, არადა მერე თუ მექნება ამის დრო ესეც არ ვიცი, მაგრამ ნამდვილად არ მინდა ჯერ ფულის დახარჯვა, იქნებ მართლა ჩემი გადასახდელი აღმოჩნდეს სახლი. აეროპორტში ვერ მოვითმინა და პირველ რიგში სუნამოებს ვეძგერე Duty Free-ში. ცხვირი კინაღამ მომძვრა იმდენი რამე გავსინჯე, ბოლო მეგონა, თვალების ნაცვლად ცხვირს წასკდებოდა ცრემლები. საბოლოოდ ავარჩიე Escada - Desire Me, სადღაც 85$ დამიჯდა და კიდევ სიგარეტი ვიყიდე იმიტომ, რომ იასამნისფერი ლოგო ქონდა – silk cut purple და არ მინანია, ეს 32$ დამიჯდა.

ტაქსიმ 45 ლირა ამახია იმიტომ რო ხურდა არ დამიბრუნა. მერე აღმოჩნდა რომ ჩემს სახელზე არ იყო ბრონი სასტუმროში. ვიხეტიალე ზევით–ქვევით, მარჯვნივ და მარცხნივ და მოვედი ისევ სასტუმროში, სადაც უპატრონოდ ველოდები რაიმეს გარკვევას.

ხო, მართლა, ბოდიალისას მაინც წამსძლია სული სადმე შევსულიყავი და ყველაზე "პრიკოლი" ისაა, რომ მიუხედავად უამრავი "ნორმალური" კაფისა, სადღაც სუფთა თურქულ ადგილას შევაჭერი, სადაც კაცს ქონდა სპილოსავით ყურები. ხალხის უმრავლესობა ჩაის სვამდა და გაზეთებს კიტხულობდა. რაღაცით ქართველებს მივამსგავსე. მე ყავა ავიღე, ჰოლანდიური ყველით გატენილი ბუბლიკი და კიდევ რაღაც პატარა პიცა (რომელიც ახლა ჩანთაში ელოდება თავის დროს), სულ 7.50 ლირა დაჯდა, რაც საკმაოდ მებევრა. ხოდა თუ არაფერი გაირკვა, მომიწევს ტაქსიმ სქვერზე ჩემით ვიქირავო რამე, რასაც ჩემი ბელბოი მირჩევს, აბა ვერც 3 ღამეს გავათევ გარეთ და ვერც ჩემებს ვეტყვი რამეს. და ასეთ შემთხვევაში 3 დღე რა უნდა ვაკეთო ამ მარტომ ამ უბედურ ქალაქში არ ვიცი..ერთი ვიცი, ჯერ დავიძინებ და თან ძალიან ბევრს ვიძინებ!

უკანასკნელი გაფრენის სურვილი

2009-11-03T12:21:00.001+04:00

ყველაზე ცუდი მომენტი ცხოვრებაში მაშინ დგება, როდესაც საკუთარი თავის გვეშინია..

იმ დღეს მეორე ღერი სიგარეტის შემდეგ რაღაც უჩვეულო ენერგიის მოზღვავება ვიგრძენი და რადგან გარეთ გასვლა და ბოდიალი დიდად არ მინდოდა და თან დროც არ მქონდა იმდენი, ამიტომ კიბეებზე ასვლა გადავწყვიტე..სართულები ბევრია ჩემი სამსახურის შენობაში, მთელი 16 ცალი.. და ასე ჩქარ-ჩქარა ავდიოდი და ყოველი ორი სართულის მერე ვადარებდი ერთმანეთს წინამორბედ ხედებს..

უკვე როდესაც მეთერთმეტე სართულიდან გადავიხედე, შინაგანი დიალოგი გამძაფრდა..სიმაღლის არ მეშინია საერთოდ, პირიქით რომ ვიხედებოდი, არაჩვეულებრივად მსუბუქად ვგრძნობდი თავს და ამასთან ერთად, თვალწინ წარმომიდგებოდა ჩემი თავი მუცელზე მწოლიარე ასფალტზე ანდა თუნდაც კიბეებზე..თვალწინ წარმომიდგა ჩაშლილი სამუშაო დღე ალბათ არა მარტო ჩემი კოლეგებისთვის, არამედ მთელი კორპუსისთვის..უბრალოდ წარმოიდგინეთ მრავალსართულიანი შენობის წინ დაჩეხილი სხეულის ხილვა, ბევრი სისხლი და გაყინული ჰაერი..

ეს ყველაფერი წარმოვიდგინე, წარმოვიდგინე უამრავი საქმე, რომელიც კიდევ მქონდა გასაკეთებელი დღეს, ხვალ, ზეგ, თვითფრინავის ბილეთი უჯრაში, ხმადაკარგული და გაფუჭებული მობილური ჯიბეში, ფული ჩემს საფულეში, რომელსაც ვეღარ დავხარჯავდი, კიდევ 'ის', რომელიც ფანჯრიდან გადმოიხედავდა, ადამიანების ის ნაწილი, რომელიც დამცინებდა იმიტომ, რომ ისეთი უბედური ვიყავი რომ თავი მოვიკალი.. წარმოვიდგინე ეს ყველაფერი და აღარ გავაგრძელე ზევით სვლა იმიტომ, რომ ვიცოდი მიუხედავად ყველაფრისა, უფრო და უფრო გაიზრდებოდა სურვილი უკანასკნელი გაფრენის.

ეს არ არის პოსტი სუიციდზე და არც იმაზე თუ როგორ დაამარცხა ადამიანმა თავისი მეორე მე. უბრალოდ ხანდახან ზედმეტად გვინდა გვქონდეს ის, რაც ჩვენი არასდროს იქნება.

ჩემი ვამპირესული ჰელოუინი

2009-11-01T23:01:00.001+04:00

და რითი განსხვავდება ერთმანეთისგან ჰელოუინი და რეალური ცხოვრება? ალბათ იმით, რომ ჰელოუინზე უფრო ”შემზარავი” ნიღბებით ვჩნდებით ერთმანეთის წინაშე, თუმცა არიან ადამიანები, ვისთვისაც ალქაჯის თუ კუდიანის ნიღაბი რეალურ ცხოვრებაშიც არ იცვლება.

გუშინ ჰელოუინი მართლაც თითქმის მთელ თბილისში აღინიშნა (და ალბათ აქა-იქ საქართველოს ფარგლებშიც). მაინც გაუგებარი ჩნდება ჩემთვის, თუ რატომ უძღვის წინ ამ ივენთს ასეთი აურზაური. მართალია, მე პირადად არ მომისმენია ის განაცხადები, რომლებიც ტელევიზიით კეთდებოდა, მაგრამ ფაქტია, რომ საზოგადოებაში ყველა, ვინც ჰელოუინზე იყო, აღიქმება, როგორც წარმართი ადამიანი. არადა პროტესტის ფესვები მე მგონი იქიდან მოდის, რომ განსხვავებით სხვა დღესასწაულებისგან, რომლებსაც აღნიშნავენ სუფრასთან, სახინკლეში, რესტორნებში, ბაიარამების თანხლებით, თამადებით და უხვი საჭმელ-სასმელით, ჰელოუინი არის უბრალოდ კიდევ ერთი კარგი საწვეულებო დღე, სადაც კარგად შეიძლება გართობა კლუბში ან თუნდაც ფრაივით ფართიზე ყოველგვარი წესების გარეშე (თუმცა ერთი წესი აქ მაინც არის - შენიღბვა).

სხვაგან არ ვიცი რა ხდებოდა გუშინ, მაგრამ გურუში 101%-ით გავერთეთ. წინაპირობაც საიტერესო იყო..როგორც თითქმის ყოველ წელს მოქუფრული და კოკისპირულწვიმიანი დღე გათენდა. მიუხედავად იმისა, რომ შაბათი იყო, დილიდან სამსახურში მომიწია წასვლა, გაკვეთილი ჩავატარე და შემდეგ მიუხედავად იმისა, რომ გალუმპული და გასაწური ვიყავი, მაღაზიებში ვიბოდიალე. სახლში შემოვიხედე, ავიღე საჭირო სამოსი და მაკიაჟი და ამხანაგის შესახვედრად გავვარდი. მართალია ვიცოდი, რომ მე შეხვედრის ადგილზე ცოტა ადრე მივიდოდი და კიდევ ნახევარი საათი მაინც მომიწევდა წვიმის წვეთებით გაჩერებაზე გაჟღენთვა, მაგრამ ამან თავისთავად არ შემაჩერა და მართლაც კიდევ ბევრი წუთი დავბოდიალობდი თავისუფლებაზე.. მერე უკვე ყველაზე საინტერესო და გასართობი პროცესი დაიწყო. პირველად დავრჩი კმაყოფილი ჩემი საჰელოუინო მაკიაჟით და ჩაცმულობამაც თავისთავად ყველაფერი საათივით ააწყო..

ბოლოწინა ეტაპი იყო ალკოჰოლის მიღება..ჯერ ლუდები, მერე ნემიროფი იმისთვის რომ სიცივეს ჩვენს კანში არ გაეჟონა, მაგრამ იმისთვის რომ გრადუსში შევსულიყავი ეს არ აღმოჩნდა საკმარისი..შესაბამისად კლუბში კარგ განწყობაზე, მაგრამ სრულიად ფხიზელი მივედი..კლუბში დამატება რათქმაუნდა თეორიულად შესაძლებელი იყო, მაგრამ სულ რომ ათასი ლარი მქონოდა თან, თუნდაც პრინციპულად არ გადავიხდიდი 10 ლარს 0,3 ლიტრიან ლუდში (არადა ერთი მაინც შემომეყიდა)..ვიცი, იტყვით, რომ პრესტიჟულ კლუბებში ფასები ყოველთვის მაღალია, მაგრამ რატომ აქვს ეს მახასიათებელი მაინცდამაინც ქართულ კლუბებს? უკვე საკმაოდ ბევრ ქვეყანაში ვარ ნამყოფი და შესაბამისად ბევრ კლუბში მომიწია დროის გატარება, მაგრამ არასდროს არის ხოლმე ასეთი რადიკალური განსხვავება რეალურ ფასებთან..ძალიან ეჭვი მეპარება ეს ვინმემ მხედველობაში მიიღოს, მაგრამ ფაქტია, რომ დღესდღეობით ყოველთვის მაქვს ის პროტესტი, რომ ძალიან ”გოიმურია” კლუბში წასვლამდე გარეთ გამოალკოჰოლება, თუმცა ჩვენი დაწესებულებები სხვა არჩევანს ფაქტიურად არ ტოვებენ.

რაც შეეხება ივენთს, ზე-კარგად ჩაიარა, მოლოდინიც გაამართლა. რატომღაც ხალხის უმრავლესობას ჯეკის (ტიმ ბარტონის პერსონაჟს ვგულისხმობ) ნიღბები ჰქონდათ მოხატული სახეზე. პერსონაჟი თვითონ კი ძალიან მიყვარს, მაგრამ ასეთი მასიური სახე თუ მიეცემოდა არ წარმომედგინა.. მე? მე ვამპირესა ვიყავი..ჩემს ამპლუაში ფაქტიურად..Evil Nine-ის მიქსების ქვეშ ერთ ადგილზე გაჩერება შეუძლებელი იყო, პიკი კი Rage Against The Machine-ის Killing in the name of გახდა, გავFრიკე ამ სიმღერაზე.

როგორც გავიგე, რატომღაც წლევანდელ ჰელოუინებს არ მოყოლია დიდი აურზაური და რბევა მიუხედავად იმისა, რომ წინაპირობა აშკარად ამას მოასწავებდა. ასე, რომ იმედია მომავალ წელს უფრო მეტი ხალხი გაერთობა ამ დღეს და შეიშნობს მის დანიშნულებას.

P.S.: ვგიჟდები მამაკაცის სუნამოზე

P.P.S: გუშინ რამდენიმე ბიჭი ისე საკაიფოდ ცეკვავდა, ჩემი თავი დავაფიქსირე, რომ თვალს ვერ ვაცილებდი, ესეიგი კიდევ ერთი გასაჭედი მომენტი დამემატა

გრძნობები აზრების ნაცვლად

2009-10-27T08:54:00.000+04:00

არაფერზე გაიცვლება..არასდროს დაითმობა ის გრძნობა, რომელიც მოულოდნელად, შეიძლება სულაც უცხო ადამიანის მიმართ ჩნდება. ვერაფერი შეცვლის იმ თითქოს გარეგნულად შეუმჩნეველ მოუსვენრობას, რომელიც ჩნდება როგორც შინაგანად, ასევე მთლიან სხეულში როდესაც იცი, უნდა მოვიდეს, როდესაც შენს გვერდით არის, როდესაც იცი რომ გვერდით ოთახშია და ერთი სული გაქვს როდის შეიხედავ ან როდის გამოვა თვითონ თუნდაც ერთხელ თვალი რომ მოკრა..

მუცელი იკუმშება, გული ფანცქალებს, როდესაც ელოდები რას მოგწერს, როგორ მოგწერს, აკვირდები თითოეულ ნიუანსებს, თითო წერტილს, სმაილს, მანერას, ცდილობ მიხვდე რა იმალება სიტყვებს მიღმა..ეს ხომ ის პერიოდია, როდესაც ჯერ კიდევ ყველაფერი გაურკვეველია, როდესაც მის გარშემო შენს გარდა ათასია და შენს გარშემოც დიდი არჩევანია, მაგრამ მაინც მხოლოდ იმ ერთის მიმართ გაქვს ის რაღაც განსაკუთრებული იმპულსები.

დღეებს კი არა უკვე საათებს ითვლი მომდევნო შეხვედრამდე. ზუსტად იმ დროს გადიხარ, როდესაც უნდა მოვიდეს და შენს თავს ამ ფაქტზე რომ იჭერ, აღიარებაც კი გიჭირს, კითხვების კორიანტელი დგება ტვინში, ან რატომ აკეთებ ამას, ან რისთვის, სულ დაბავშვდი, საერთოდ რისი მიღწევა გინდა?

იმის ნაცვლად რომ პასუხები ეძებო, თვალწინ ისევ მისი სახე დგება და კითხვები სადღაც ქრებიან, ისე თითქოს არც არაფერია გასაკვირი, თითქოს ყველაფერი ბუნებრივია და ასეც უნდა ხდებოდეს..

ვერ მიხვდებიან

2009-10-26T12:12:00.000+04:00

გათენდა ორშაბათი..ყოველთვის როდესაც რაღაცის შეცვლა მინდოდა ამ დღეს ველოდი, ალბათ როგორც ადამიანების 90%.

– ორშაბათიდან მოვიქცევი უკეთესად
– ორშაბათიდან აღარ გავაბრაზებ მშობლებს
– ორშაბათიდან გადავალ დიეტაზე

ყველაფერი ორშაბათიდან ხდებოდა და თუ ნებისყოფა არ მეყოფოდა, მაშინ ეს ყველაფერი შემდეგ ორშაბათამდე გადაიწევდა ხოლმე, აბა კვირის სხვა დღეებში როგორ შეიძლება რამის შეცვლა..

საბედნიეროდ, დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ არა მარტო ნებისმიერი დილიდან არამედ ნებისმიერი საათიდან და წუთიდანაც კი შეიძლება შეცვალო შენი სტილი/რეჟიმი/ქცევები, მთავარია გინდოდეს და კიდევ მთავარი აცნობიერებდე რისთვის გჭირდება ეს..
და დღეს, როდესაც დილის 8 საათზე ვიღვიძებ და ნახევრად ფხიზელი გავდივარ სამზარეულოში, რომ რძიანი ყავა მოვიდუღო და დავლიო, იმ 5–10 წუთის განმავლობაში ძალიან ბედნიერი ვარ..ვტკბები ყავის გემოთი და იმით თუ როგორ ჩადის ის ჩემს ორგანიზმში და მხნეობას მატებს..თუმცა როგორც კი ეს პროცესი მთავრდება, ბრუნდება ის ჩვეული შავ–თეთრი რეალობა, რომელიც ყოველთვის ჩემს გარშემოა..

თანდათან უფრო და უფრო მეტს ვფიქრობ დეკემბერზე და ჩემს მორიგ დაბადების დღეზე, რომელიც სწორედაც რომ მორიგი იქნება.. 21 წლის ნაცვლად 22–ს ვიტყვი, როდესაც მკითხავენ და ისიც დარწმუნებული ვარ, პირველი თვეები ენა დამებმევა იმიტომ, რომ რთულად ვეგუები ასეთ ცვლილებებს სიტყვით, თორემ შინაგანად მიხარია თავისთავად.

და მერე რა რომ გავხდები 22 წლის? შეიცვლება ამით რამე? ისეთივე არ ვიქნები როგორც ვიყავი 20–ის ან თუნდაც 19–ის? ეგ კი არა, ხანდახან ისე მეკეტება ხოლმე გონება, რომ 15–16 წლის თავქარიანი გოგოსავით ვიქცევი, ფეხზე ვიკიდებ ჩემს სტატუსს (რომელიც ასე თუ ისე უკვე გამაჩნია) და ვიქცევი სულელურად და სისულელეებს ჩავდივარ კიდეც.

შეიძლება ერთის მხრივ უნდა მიხაროდეს, რომ სწორედ ასეთი ვარ, რომ ჩემი სული არ ბერდება, რომ ასაკი ჩემთვის არაფერს ნიშნავს და არც მომავალში იქნება მანიშნებელი, მაგრამ მეორეს მხრივ, როდესაც ვუფიქრდები, თითქოს რაღაც მეთანაღრება. ის მე, რომელიც ახლა სუნთქავს, არსებობს, ლაპარაკობს არ იცნობს ჩემს ძველ მე–ს, უფრო სწორად ის გარშემომყოფი ხალხი, რომელიც ამ ეტაპზე გარს მახვევია და რომელთანაც მაქვს კონტაქტი ჩემი სამსახურიდან, არ იცნობს იმ ადამიანს, რომელიც მე ვიყავი 4–5 წლის წინ და შესაბამისად თუ ჩემს იმდროინდელ ნაცნობებს უკვირთ როდესაც ასეთს მხედავენ როგორიც ახლა ვარ, ჩემს ახლანდელ ნაცნობებს უკვირთ, როდესაც ხანდახან ჩემში ჭარბობს წარსულიდან გადმონაშთი ქცევები.

ანუ კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ გვინდა თუ არ გვინდა, მაინც გვიწევს საზოგადოებაზე თამაში, შენიღბვა, რაღაცეების დამალვა, საუკეთესო მხარეების გამოჩენა იმიტომ, რომ როდესაც სცენაზე გამოდის რეალური ადამიანი, მას ვერ უგებენ, თელავენ და ხშირად ისე აკეთებენ, რომ მისი ადგილი საერთოდ არ იყოს დედამიწაზე...

და ახლა, როდესაც კიდევ ერთხელ ვგრძნობ რომ ჩემი ძველი 'მე' ამოტივტივდა და ცდილობს თავი შემახსენოს თავისი ქცევებით, ცოტათი უკვე ვეწინააღმდეგები, ვცდილობ დავარწმუნო საკუთარი თავი იმაში, რომ მე გავიზარდე, მე პატარა აღარ ვარ და არ მაქვს უფლება მოვიქცე ისე როგორც ადრე..ადრე კიდევ არ მთხოვდნენ პასუხს იმიტომ რომ ვიყავი 15–16 წლის, 'ბავშვი' ვიყავი ყველასთვის და ახლა როდესაც ვარ თითქმის 22––ის , ვიცი რომ ყველა ჩემი სულელური, 'ბავშვური' საქციელი ძალიან სერიოზულად იქნება აღქმული, ის კი არავის არ ახსოვს, რომ ის 16 წლის ბ ა ვ შ ვ ი ისევ ჩემში არის და ხანდახან მას ისევ თამაში და ისევ გიჟობა სურს..

არა, ვერ მიხვდებიან..

მინდა ერთ დღეს..

2009-10-25T09:49:00.000+04:00

მინდა ერთ დღეს შემოვიდე და წერილი მივწერო ცხოვრებას...მადლობა გადავუხადო ყველაფრისთვის, რაც მან გამიკეთა, ბოდიში მოვუხადო, რომ არ მსჯეროდა მისი...

მაგრამ ჯერ ამის დრო არ დამდგარა..

დადგება რომ?

ჩემი ჩახუტება ზურმუხტისფერია

2009-09-22T23:25:00.001+04:00

ბლინ...
კოშმარულად მომენატრა ჩახუტება
ოღონდ აი ისეთი როდესაც სულით ხორცამდე
მთელი სიგრძე-სიგანით
ვერტიკალურ-ჰორიზონტალურ-პერპენდიკულარულად მოდის ენერგია ადამიანისგან
როდესაც ეს უბრალოდ ჩახუტება კი არ არის, მთელი მე-ს ჩადებაა საკუთარ მკლავებში
როდესაც სისხლის დინება ხუთიათასჯერ იზრდება
როდესაც ეს შეხება შენ გასულდგმულებს და ცხოვრების გაგრძელების მოტივსაც კი გაძლევს

როდესაც სხვის მკლავებში თავს გრძნობ იმაზე უკეთ ვიდრე საკუთარ ტყავში
როდესაც შეიძლება ისე მაგრად გქონდეს შემოჭდობილი ხელები რომ სუნთქვაც კი გიჭირდეს, მაგრამ ესეც კი გსიამოვნებდეს

ძალიან ძალიან დიდი ხანია ასე მაგრად არავის არ ჩავხუტებივარ.. და უფრო დიდი ხანია კიდევ არ მიგრძვნია ის, რასაც ნამდვილი ჩახუტება გაგრძნობინებს ადამიანს.. ჩემი მეგობრის თ.-ს ჩახუტება მახსენდება პირველ რიგში..დღეს პირველად ვილაპარაკეთ, ისიც ინტერნეტით და ისიც 4 თვის შემდეგ..მთელი ზაფხული არ დავკონტაქტებივართ ერთმანეთს..მიზეზები იყო..ჩემგანაც იყო, მერე იმანაც რომ ზედმეტად გაჭედა ეგეც ფაქტია..ბოლო დღეები ვხედავდი მის მწვანედ ანთებულ ღილაკს სკაიპში, მის ციმციმს სფეისზე, მაგრამ არ მივწერე..არ..ვერ.. არ ვიცი, ცუდია რომ დავკარგეთ საერთო ენა..ჩვენი ბოლო ლაპარაკი შემოიფარგლებოდა ისეთი ბანალური კითხვებით, როგორსაც მხოლოდ შორეული ნაცნობ-ახლობელი თუ დაგისვამს, ანუ როგორ ხარ/რა არის ახალი/მუშაობ/პირად ცხოვრებაში რა ხდება/ბიჭი გამოჩნდა? და მორჩა.. აბა რა აზრი აქვს ასეთ ლაპარაკს მითუმეტეს, როდესაც იცი, რომ ეს იყო ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანი ადამიანთაგან, ვისთანაც არაფრის დამალვა არ გინდოდა და არც გჭირდებოდა..თ.-მ იცოდა ზე-უძლიერესი ჩახუტება..ძალიან ბევრი სირთულე გადავიტანეთ ერთად..ჩემი გაჭირვება, მისი განსაცდელი ერთმანეთზე გადადიოდა ხოლმე და ჩვენ ორივენი მედგრად ვუმკლავდებოდით ყველაფერს..თუმცა როგორც აღმოჩნდა ბოლომდე ყველაფერს ვერა იმიტომ, რომ არის გოგოებში ისეთი საკითხები, რაც სამწუხაროდ მეგობრობაზე მაღლა დგას ზოგისთვის..ჩემთვის ეს ფაქტი არასდროს არ გახდებოდა განხეთქილების კი არა დროებითი ნაწყენობის მიზეზიც კი (გამოცდილება მაქვს ამ მხრივ და იმიტომ ვამბობ, ჰაერზე არ ვისვრი ამ სიტყვებს)...

თ. იცი თუ არ იცი, გინდა თუ არ გინდა ამის დაჯერება..ძალიან მიყვარდი და უბრალოდ მინდა რომ ეს სიტყვები სადმე მაინც იყოს შენახული..

თანდათან გრძნობები უფრო და უფრო ზევით ამოდის, ცდილობს ყველა ბლოკის ახსნას და ამოხეთქვას..და მართლაც რთულია უკვე იმის დამალვა, რომ მენატრება ზოგი ადამიანი ჩემი წარსულიდან..თითოეულ ჩახუტებაში ალბათ ჩემი ცხოვრების ბევრ წელიწადს დავთმობდი..ოღონდ დავთმობდი არა იმისთვის, რომ წარსულში დავბრუნდე, არამედ იმისთვის რომ დღეს, ამ მომენტში ის ადამიანები მოსულიყვნენ და ძალიან ძლიერ ჩამკროდნენ, ისე ძლიერ რომ სუნთქვა შემკროდა, რომ შემეგრძნო ის სურნელი, რომელიც გარკვეულ პერიოდებში პირდაპირ ტვინში მირტყამდა... დავთმობდი ბევრ რამეს თუნდაც იმისთვის, რომ ვიცოდე ამ ადამიანებს ოდესმე მაინც ვახსენდები..თუნდაც წუთის მეასედში

უ-ქალაქობის სენი ანუ ვერ ვიტან

2009-09-22T22:37:00.000+04:00

ჩავრთოთ საყვარელი მუსიკალური ბგერები რეპეტეზე და დავიწყოთ...

რაც ბლოგზე წერას მოვუხშირე, მას შემდეგ ყოველდღე მიჩნდება სურვილი დავწერო პოსტი იმაზე თუ როგორ ვერ ვიტან თბილისს. ამას წინათ სადღაც გუგული მამიდას რიდერში თვალი მოვკარი ნაწერს ამ ქალაქის (თუ არ მახსოვს ზოგადად საქართველოზე ეწერა) სიყვარულის შესახებ, სიმართლე ვთქვა არ შევსულვარ მთლიანი პოსტის წასაკითხად იმისთვის, რომ რაიმე გავლენა არ მოეხდინა ჩემს ნააზრევზე, რომლის დაწერაც აქამდე ვერ მოვახერხე.

უბრალოდ ყოველდღიურად უფრო და უფრო ვრწმუნდები იმაში, რომ თბილისი არ არის ჩემი ქალაქი. აქ ცხოვრება არა მარტო არ მიყვარს, არამედ ვეღარ ვძლებ ამ გარემოში. ერთი პერიოდი მეგონა რომ ეს ვრცელდება ზოგადად საქართველოზე, მაგრამ ბოლო დროს (განსაკუთრებით კი ბათუმში დასვენების შემდეგ) მივხვდი, რომ ეს კონკრეტულად თბილისს ეხება. როგორც კი ვუახლოვდები თბილისს, თითქოს უხილავი დემონი მისახლდება სულში, რომელიც ყველას და ყველაფერს უარყოფითად აღიქვამს..ვერ ვიტან ვერც თბილისის სუნს, ვერც ქუჩებს, ვერც ქვაფენილს, ვერც მის ყვითელ და ცალ მხარეს გადახრილ ავტობუსებს, ვერც მის ვითომ ლამაზ ახალაშენებულ კორპუსებს, ვერც თავისუფლების მოედანს, ვერც სამარშრუტო ტაქსებს, რომელთა მძღოლები მაშინაც კი აჩერებენ, როდესაც ცალი ფეხის დასადგომი ადგილი არ მოიპოვება (დასაჯდომ ადგილებზე აღარაა ლაპარაკი უკვე დიდი ხანია). ვერ ვიტან ტრანსპორტის ფანჯრებიდან ქუჩის ყურებას და ათიათასი მოსეირნე/მოლაპარაკე/მსმელი/მწეველი/ქულებიანი თუ ღიპგადმოგდებული ადამიანის დანახვას, ვერ ვიტან თბილისის პარკებს, შადრევნებს, ვერც შარდენის ქუჩას ვეღარ ვიტან თავისი ვითომ ზე-აღმატებული საზოგადოებით.. ვერ ვიტან იმ ადამიანებს, რომლებიც მხვდებიან ქუჩაში, ტრანსპორტში, სეირნობისას, სირბილისას...მაღაზიაში ან თუნდაც სადარბაზოში...

ვერ ვიტან თბილისს თავისი მაწანწალა ძაღლებით და ტროტუარზე გატანილი კატებით..ვერ ვიტან ჩემს სადარბაზოს და ლიფტში მიწებებულ საღეჭ რეზინებს.. ვერც რედისონს ვიტან თავისი გლამურული გარეგნობით... ვერ ვიტან პეკინს მილიონი მაღაზიით, რომელთაგან ვერცერთში ვერ იყიდი იმას, რაც გინდა..ვერ ვიტან მარჯანიშვილის მეტროს, რომლის წინაც ციგნები არიან ჩამწკრივებული ისე რომ გავლა შეგეზარება..

ვერ ვიტან თბილისს..და მიუხედავად იმისა, თუ ვინ რას იფიქრებს ამის მერე იმ პიროვნებაზე ვინც ეს ყველაფერი დაწერა და გამოავლინა, მე ხმამაღლა შემიძლია ვთქვა, რომ თბილისი არ არის ჩემი დედა-ქალაქი..რატომ? იმიტომ რომ ის არ მიწევს დედობას, იმიტომ რომ მასში ყოფნისას თავს ყველაზე ცუდად ვგრძნობ..იმაზე ცუდად ვიდრე ნებისმიერ სოფელში ვყოფილვარ... ხალხით გატენილ თბილისში ვარ ყველაზე მარტო, ვიდრე სადმე ოდესმე...ჩვენ ალბათ უბრალოდ ვერ გამოვნახეთ საერთო ენა და ამიტომ, თბილისო მე იმ იმედით ვაგრძელებ ჩემს არსებობს, რომ შენ მალე არა მარტო დროებით, არამედ სამუდამოდ დაგშორდები...

error..memory FULL

2009-09-22T00:11:00.001+04:00

თავი მისკდება, ტვინი უკვე ვეღარ იტევს ამდენ ინფორმაციას. ჯერ მარტო სამსახურში რამდენი რამე მაქვს დასამახსოვრებელი, მთელი ინფორმაცია, რომელსაც რათქმაუნდა ფურცელზე ვიწერ იმიტომ, რომ უბრალოდ შეუძლებელია არაფერი გამოგრჩეს, თუ ზუსტად არ ჩაინიშნე, მაგრამ მერე იმ ფურცლებს სად ვდებ იმასაც ხომ დამახსოვრება ჭირდება? ხოდა მგონი მომიწევს საკუთარ თავზე ნოუთების მიკვრა მალე, თორემ სერიოზული პრობლემები გამიჩნდება.

მერე კიდევ ეს ბავშვები და გაკვეთილები. დღეს უკვე რომ შევედი კლასში აზრზე არ ვიყავი სად გავჩერდით წინაზე და ვცდილობდი არ შემემჩნია, რაღაცეები თანდათან გავიხსენე, მაგრამ აშკარად ძალიან გამიძნელდა. ანუ ეს კიდევ ერთი საქმე - ამის შემდეგ უკვე წიგნების და გვერდების მიხედვით უნდა ჩავინიშნო ბავშვებს რა დავალებას ვაძლევ, თორემ იმათაც მეტი რა უნდათ, ისარგებლებენ ჩემი ამ გადატვირთვით და არც არაფერს არ გააკეთებენ. ნუ თუ არ გააკეთებენ თავისთვის უარესი იმიტომ რომ შემიძლია უზომოდ მკაცრი ვიყო და ერთიც კი არ გავიღიმო თუ ვიგრძენი რომ ვიღაცა მეწინააღმდეგება და გაკვეთილზე არ მისმენს. დღეს უკვე დავცხე და მგონია რომ შემდეგ გაკვეთილზე ყველა მწყობრში უნდა იდგეს, არ იქნებიან და კიდე სხვანაირად მოვუვლი, მოკლედ ეგ პრობლემა არაა დიდად მგონი, მთავარია რომ როგორმე უნდა ავაწყო ცხრილი და აქაც ძალიან ბევრი ნოუთის გაკეთება მომიწევს.

ამ Fულ მეხსიერებასთან რა შუაშია, მაგრამ თურმე საქართველოს ახალგაზრდულ ნაკრებს რა კარგი რაგბისტები ყავს, განსაკუთრებით ერთი (იმ იმედით ვწერ ამას, რომ რაგბისტების ინტერესებში არ შედის ბლოგების კითხვა)..აი ისეთი კანFეტკაა და კიდევ კარგი ჩემ ჯგუფში არ არის, თორემ შეიძლება მაინც გამჭირვებოდა მისი იგნორირება..ჩემს თავს ბოლო დროს შევატყვე რომ როდესაც სიტყვაზე სიმპათიები მაქვს, რომლებიც არავითარ შემთხვევაში არ უნდა გამჟღავნდეს, ვიწყებ ამის შენიღბვას ”სწერვობით” იმ იმედით, რომ ეს ჩემი სიმპათიები და ინტერესი არ გამომჟღავნდება. არადა იქნებ არასწორია...არ ვიცი ჯერ..

სამსახურის გარეთ ცხოვრებაში ხომ საერთოდ ისეთი სრული დომხალია რომ ფაქტიურად შანსი არაა ამ გორგალის გახსნის უკვე! ჯერ ერთი რომ ფაქტიურად ჩემი ცხოვრება და ჩემი სამსახური ფაქტიურად იმდენად ერთი და იგივე გახდა რომ სხვა არაფერი აღარ გამაჩნია. ერთის მხრივ უკვე შევეჩვიე, არც მაწუხებს ეს ყველაფერი, პირიქით რაღაც მხრივ კმაყოფილიც ვარ იმიტომ , რომ ყოველთვის ვეძებ ვინმეს ვინც ცხოვრებას შემივსებს და აღმოჩნდა რომ ეს ვინმე კი არა ”რამე” ყოფილა, რომელიც მუდამ ჩემს გვერდითაა (მითუმეტეს რომ 15 წლიდან ვმუშაობ) და მგონი საბოლოოდ მივხვდი რომ სწორედ სამსახურია ის, რაშიც უნდა ვეძებო ჩემი მეორე ნახევარი, ტრანსფორმაცია წარმატებით მიმდინარეობს ჯერ-ჯერობით.

და მაინც, არის ისეთი რაღაცეები რაზეც უარს ვერ ვამბობ და რაც ჩემი ცხოვრების ოცნებების სიაში (ე.წ. wishlist) რჩება და ძალიან ბევრი პუნქტი ემატება კიდეც. აქ არა მარტო ოცნებებია, არამედ ყველაფერი რაც უნდა მოვაგვარო და გავაკეთო ახლო მომავალში. აი ყველაზე მეტად ის მიყვარს, როცა ამ ჩამონათვალის პუნქტებს ბოლოში +ებს ვუწერ. ყოველთვის მაქვს მსგავსი სიები, რომლებიც ხანდახან მავიწყდება კიდეც და რამდენიმე თვის შემდეგ რომ გადავაწყდები, სასიამოვნოდ აღმოვაჩენ ხოლმე, რომ ყველა პუნქტი დაკმაყოფილებულია. დღესდღეობით სია უფრო გაიზარდა, გაიზარდა მოთხოვნები და პირობები. მოკლედ რომ ვთქვა, კაცის გარდა მგონი სიაში ყველაფერი წერია, მათ შორის თმა რომ მალე შესაღები მექნება ეგეც ჩავინიშნე (არ არის გამორიცხული გადამავიწყდეს), ჩანიშნული მაქვს რომ ახალი სუნამო უნდა ვიყიდო, მაუსი.... კიდე.... უნდა ჩავიხედო, დამავიწყდა უკვე, აი რატომაც ჩამოვწერე. უი, ტატუც მიწერია სიაში (ხომ შეიძლება სულ გამომივარდეს თავიდან), ახალი კრედიტ-ბარათის აღება, გიტარა.. ფოტოკამერა და ლეპტოპი ცოტა ხანგრძლივი-ძალისხმევის-მომთხოვნი პუნქტებია, თუმცა დიდი იმედი მაქვს რომ მათ გვერდითაც მალე აღმოჩნდება პლიუსიკები..

ხო, მართა ვინმემ ხომ არ იცით ტვინის დამატებითი მემორი კარტის შეძენა სად შეიძლება? ნუ ტვინის Fლეშკაზეც არ ვიტყოდი უარს, გარკვეული ინფორმაციის მასზე გადატანა არ მაწყენდა ნამდვილად და თან ადგილიც გამითავისუფლდებოდა...

позвани мне, позвани

2009-09-20T15:16:00.000+04:00

ხანდახან ისე ნათლად და მკაფიოდ წარმომიდგენია ხოლმე რომელიმე გათამაშებაში გამარჯვება რომ აი თითქოს სულ ცოტაც და მილიონი ხელში მექნება, ან იმ სანუკვარ შავ მერსედესში ჩავჯდები და დავძრავ.

ამ წამსაც ზუსტად ასეთი წარმოსახვა მქონდა. ზუსტად ვიცი როგორი სახე მექნება როდესაც გათამაშების განმავლობაში ჯერ ჩემი მობილურის ზარს გავიგონებ, მერე ალბათ ეგრევე მივვარდები (იმიტომ რომ ხელში აშკარად არ მეჭირება და არც ახლო-მახლო იქნება სავარაუდოდ), ჯერ ნომერს დავხედავ, რაღაც სუპერ ნომერი იქნება აღბეჭდილი (რ2-ის ან თუნდაც რომელიმე ბანკის ნომერი ყოველთვის ”ბლატნოი”-ა), ამასობაში ტელევიზორს გადავრთავ იქ სადაც საჭიროა (იმიტომ, რომ აშკარად არ მექნება იმ არხზე ჩართული, სადაც გათამაშება მიმდინარეობს), ამასობაში დავაჭერ მწვანე ღილაკს და
”ალო” გაისმება ტელევიზორიდან.

მე უკვე ნახევრად შოკურ მდგომარეობაში ვიქნები, მაგრამ ამას
თავისთავად არ შევიმჩნევ და ძალიან რეალისტურად და სერიოზული ხმით ვისაუბრებ. მაგრამ თანდათან დაძაბულობა მოიმატებს და ჩემი საკუთარ აღფრთოვანებული კივილი ტვინში გამიჯდება, შეიძლება უხმაუროდ ვიხტუნო კიდეც და ბოლოს უკვე როდესაც გამოაცხადებენ რა მოვიგე კონკრეტულად, ალბათ ისეთი ბედნიერი ვიქნები, რომ ვერანაირი სიტყვა/ემოცია/შეძახილი/კივილი ვერ გამოხატავს ამას. გადავიხდი მადლობას და ვეცდები რაც შეიძლება სწრაფად გავთიშო ტელეფონი, რომ მერე ჭაღს ჩამოვეკიდო სიხარულისგან, დავამტვრიო ბევრი თეფში (იმიტომ, რომ სავარაუდოდ რასაც მოვიგებ ის იმ თეფშებზე ათასჯერ ძვირი იქნება), ტელევიზორს მაშინვე ბუნკერში ჩავაგდებ და მერე სადმე კლუბში წავალ სადაც დავლევ (იქვე და არა წინასწარ, ფულის დაზოგვის მიზნით როგორც ვაკეთებთ ხოლმე) და მთელი ღამე გავახურებ. მობილურს გამოვრთავ, საერთოდ გადავაგდებ და დაუვიწყარ ღამეს გავატარებ ამის აღსანიშნავად.

ხოდა
დამირეკეთ რა