1 ნოემბერი, თითქოსდა არაფრით ღირშესანიშნავი დღეა ჩემთვის.. არც თარიღია განსაკუთრებით გამორჩეული, არც რაიმე მეტად მნიშვნელოვანი მოვლენა მახსენდება, რომელიც ამ თვის რომელიმე რიცხვთან უნდა იყოს კავშირში და შესაბამისად დღევანდელი დილაც მეტად უემოციოდ დაიწყო..თუმცა რატომ გადავხტი დილაზე, როდესაც გუშინ ღამის თორმეტი საათიდან შევეგებე ნოემბერს, თანაც არცთუ ფხიზელი.. არა, ალკოჰოლი არაფერ შუაშია, საქმე კვლავ ჩემს უძილობას ეხება.. ადრე ეს დამოკიდებული იყო ჩემს კვებაზე, ახლა უკვე ტოტალურად უსაშველო მდგომარეობაში ვარ..ამიტომ აქვე ერთ გულწრფელ რჩევას მოგცემთ მათ, ვისაც ჯერ კიდევ ხელი. არ აუღია საკუთარ მრთელ ჯანზე, ანუ ჯერ ერთი არ იშიმშილოთ და ნუ მოიშლით იმ სიამოვნებას ძილის წინ რაიმე მაინც დაღეჭოთ და გადაყლაპოთ იმისთვის, რომ მშიერმა კუჭმა ძილი არ დაგიფრთხოთ, მეორეც ნებისმიერ ხერხს მიმართეთ გარდა საძილე აბებისა. მართალია, დღესდღეობით თავს არც წამლებზე დამოკიდებულად ვთვლი და პრინციპში არც ვარ, მაგრამ ფაქტია რომ გავზარმაცდი და აღარ მინდა ლოგინში "ცხვრების დათვლა" უსასრულობამდე, აბები კი ამის აუცილებლობას 99%-ში სპობს..სამაგიეროდ მე საკუთარ თავზე მეცინება, რადგან ძილს ვყიდულობ, თუმცა არა სიზმრებს.. საძილედალეულზე იშვიათად რამე მესიზმრებოდეს, ან არც კი მახსოვს ხოლმე თუ ვნახე სიზმარი. ხოდა ეს ყველაფერი იმას მოვაყოლე, რომ გუშინ "წამლით მთვრალი" ვიყავი, რაც ხშირად ხდება ხოლმე იმიტომ, რომ ისე შევდივარ ე.წ. ჩემებურ ტრანსში, ვერც კი ვგრძნობ ხოლმე..და გუშინაც რაღაც არაადეკვატურობებს ვფიქრობდი და ვწერდი, რაც დღეს დილიდანვე მოვაშთე იმიტომ, რომ მივხვდი ზედმეტად გარეკილი ადამიანის ნაწერი იყო. და კიდევ ერთხელ შევპირდი ჩემს თავს, რომ აბის დალევის შემდეგ ყოველგვარად შევზღუდავ, უფრო მეტიც, დავბლოკავ ყველანაირ სოციალურ ინტერაქციას ან მის მცდელობას სხვებთან! ამჯერად მაინც გაამართლებს იმედია.
სამაგიეროდ, ალკოჰოლით გაჟღენთილი საღამოების მერე საძილე აღარ მჭირდება..ნუ კი მჭირდება, მაგრამ ვერიდები და ალკოჰოლსაც პლაცებოსნაირი ეფექტი აქვს, როცა მივაღწევ საწოლამდე (სახლში მოსვლის მერე ერთი-ორი საათის მერე მაინც), ვითიშები, სამაგიეროდ არის აქ უარყოფითი დეტალიც: ღამეში მინიმუმ 5-ჯერ მაღვიძებს წყურვილი და რამდენ ბოთლ ნაბეღლავს ვცლი ვერ დავთვლი, როცა ნაბეღლავი მთავრდება, ჩემი საძულველი წყლის დალევა მიწევს და დავბორიალობ ხოლმე და დილითაც რასაკვირველია ჩემი შინაგანი ავტომატური მაღვიძარა არ იზარებს და მაღვიძებს ისე, რომ ძილის შებრუნება შეუძლებელია.
ცოტათი იმედი გამიცრუა ჰელოუინმა, რომელსაც გურუში შევხვდით..შარშანდელთან შედარებით სიტუაცია დრამატულად შეიცვალა..შესვლამდეც კლუბთან რომ გავიარეთ პატარა ბიჭ-ბუჭები შევნიშნე და უკვე წარმოვიდგინე შიგნით რა დამხდებოდა.. მუსიკამაც რაღა დავმალო და დიდად არ აღმაფრთოვანა..Evil Nine-თან პარალელის გავლაც კი შეუძლებელია..ბრეიქბითი ბოლოს პირდაპირ ტვინში მირტყამდა იმიტომ, რომ მე მგონი ერთ-ერთი ყველაზე გვიანი სტუმრები ჩვენ შემოვრჩით..ყველაზე ცუდი კი ის იყო, რომ ნახევრად ფხიზელ-დაალკოჰოლებულ მდგომარეობაში ვიმყოფებოდი, არც აქეთ და არც იქით.. დღეს უკვე ვნანობ, რომ სხვა ადგილზე არ გავაკეთე არჩევანი, თუმცა ეს ბოლომდე ჩემი არჩევანიც არ იყო და ჩემი მეგობრების გადაწყვეტილებასაც დავყევი, სამაგიეროდ მომავალი წლისთვის გავითვალისწინებ (!) და მხოლოდ იქ წავალ, სადაც მე მინდა, თუნდაც მარტო (ახლავე ვიცი, რომ ასე არ იქნება სავარაუდოდ, მაგრამ იქნებ გამოვსწორდე მაინც). არა, ისეთი საშინელებაც არ იყო, დადებითს აქვე მივაყოლებ. დადებითი კი ის არის, რომ ბევრი ფოტო გადავიღეთ და ბევრი ვიმოძრავე-ვიხტუნ-ვიცეკვე.
ახლა კი ვზივარ ჩემს ელექტროფეჩთან და სიამოვნებისგან და სითბოსგან ლამის ვიკრუტუნო..რა საოცრად იცის მონატრება სუსხიანმა დღეებმა..მომწონს და მიყვარს მოღუშული ცა, მაგრამ სამაგიეროდ ვეღარ ვსეირნობ..თანდათან უნდა მივეჩვიო ისევ და ჩქარი ნაბიჯით გავუყვე ხოლმე სახლისკენ გზას..
Posts
